terug

Fundament

donderdag 30 december 2021

Als er binnen een hecht gezin een pilaar wegvalt wankelt het fundament. Er is een nieuwe vorm van stutten nodig om de fundering te stabiliseren. Dit jaar kan ik zeggen dat de stabiliteit binnen mijn gezin terug aan het keren is.

Dit jaar hebben we voor de 4e keer de kerstdagen gevierd zonder de pater familias. En deze keer heb ik genoten van mijn mannen, hun vrouwen, het kleine mannetje. Er hing een ontspannen sfeer, ondanks dat er afstand gehouden moest worden, ondanks dat het kleine mannetje deze tak van zijn familie niet vaak ziet en zich verschool in de armen van zijn vader.

Kerst is voor ons gezin traditioneel met kadootjes. Sinterklaas gaat aan ons voorbij. Toen de jongens nog klein waren kregen ze op 5 december een boek want niets krijgen gaat niet samen met kleuters die volledig overvoerd worden met geschenken. Met Kerst pakken wij uit. We trekken lootjes en daarnaast koopt iedereen nog een kleinigheid voor iedereen. Dit gezin is verbaal aan elkaar gewaagd, we zijn open naar elkaar, sparen elkaar niet en zijn gek van woordgrappen. De vrouwen die erbij zijn gekomen kijken soms met verwondering. Maar hoe langer ze erbij zijn, hoe opener en kritischer ze worden. Ik geniet daar enorm van. Het gaat ‘eigen’ voelen.

Gisteren was onze kerstdag. Beiden mannen hebben schoonfamilies die elk op een andere kerstdag bij elkaar komt. Voor deze moeder is dan geen kerstdag meer beschikbaar. Het kan me niet veel schelen. Liever heb ik iedereen bij elkaar omdat ze dat willen dan omdat het een verplichting is en iedereen zich in allerlei bochten moet wringen. Dit jaar dus onze Kerst op 29 december.

Hoewel ik het altijd spannend vind, mijn twee totaal verschillende zonen een dag bij elkaar in een beperkte ruimte, houd ik erg van de dynamiek die ze meenemen. Een diplomaat en een flapuit, een emotionele en een zakelijke, een jonge vader en een flierefluiter. Dat zij beiden dezelfde ouders hebben is soms onvoorstelbaar. Ze kennen elkaar natuurlijk door en door; wellicht dat het daarom toch altijd goed gaat.

De schoondochters zijn ook werelden apart. Een stuggere tegenover een soepele, een ik-wil-alles-in-de-handhouden en een laat-maar-waaien. En ook die twee gaan wonderwel goed met elkaar om. Ze zouden elkaar nooit opgezocht hebben, maar in dit gezin waar een grote krater te vinden is, hebben ze een brug naar elkaar gevonden. Een heeft het verlies van dichtbij meegemaakt, de ander heeft de verlorene nooit ontmoet.

En ik? Ik wentelde mij in de liefde van mijn zonen, mijn schoondochters, mijn kleinzoon op de arm van zijn vader. Ik genoot van de interactie, de moeite die ze voor elkaar hadden gedaan, de gesprekken. Gewoon een mooie dag om in te lijsten. Vreemd dat iets waar je toch een beetje tegenop ziet zo ontzettend mooi blijkt te zijn. Of misschien wel juist daarom.

Waar ik vroeger woonde waren dagelijks aardbevingen. Huizen worden versterkt met staal dat meebeweegt tijdens een aardbeving. Hierdoor breekt een huis niet gauw, maar voegt het zich naar het natuurgeweld en keert weer terug naar het oorspronkelijke fundament. In mijn gezin zie ik hetzelfde gebeuren. We zijn allemaal door elkaar geschut, hebben allemaal kromgelopen van ellende. Langzaam maar zeker rechten onze ruggen zich weer, omarmen we onze levens en elkaar. De krater die is geslagen zal nooit meer zo gevuld worden als het ooit was. Maar langzaam maar zeker komen de mooie herinneringen, de terugblikken, naar boven borrelen. Mogen en kunnen anekdotes weer verteld worden. De terugverende zonen zien in zichzelf hun vader terug en koesteren die wetenschap. Ik ben een trotse moeder van twee gigantisch mooie mannen, die hun grote verdriet inbedden in hun door elkaar geschudde fundament. Ze vinden hun weg terug, geknakt maar niet gebroken. Ik weet zeker dat mijn trots wordt gedeeld door hun vader.

Voor hen, maar ook voor jullie allemaal, hoop ik dat 2022 het jaar wordt van een stevig fundament met een gouden rand.

geplaatst door RosaReis - 1256 keer gelezen