terug

Gevoelens van alleen-zijn en/of eenzaamheid

vrijdag 17 december 2021

Gevoelens van alleen-zijn en/of eenzaamheid...

Getriggerd door de aandacht, die nu in de decembermaand op allerlei media
wordt gegeven, over eenzaamheid ben ik nog eens gaan stilstaan daarbij.
In mijn beleving gebruiken veel mensen deze begrippen wisselend door elkaar.

“ Voel jij je nooit alleen of eenzaam? ”

Toen deze vraag me ooit werd gesteld door een vriendin realiseerde ik me dat ik
een duidelijk verschil ervaar tussen alleen voelen, alleen zijn en eenzaamheid.
Ik merk dat juist in deze decembermaand (én nu ook nog in een door Corona bepaalde
situatie) mensen met hun neus op de feiten worden gedrukt: Hoe ga/wil ik de komende periode gaan invullen?
Met een alleenstaande vriend sprak ik daarover en hij schetste mij zijn beeld voor een
leuke tijd: op één van de eilanden van Nederland heerlijk samen uitwaaien aan het strand
om daarna in het gehuurde huisje terug te komen, de open haard aan te steken en liggend
op een berenvel het glas te heffen op het leven met een leuke vrouw aan zijn zijde.
Hij keek daar zo verlekkerd bij, dat ik spontaan in de lach schoot.
Ik zag hem dat idd ook doen en we fantaseerde er nog even lustig op los.
We constateerden samen, dat we alleen zijn niet zozeer als het “probleem” zagen.
Het alleen vòelen is een ander ding.

Ik kan goed alleen zijn en ervan genieten. Genieten van de stilte, die dat me geeft:
ik- mezelf en me-eige kunnen het vaak goed met elkaar vinden 😊
Echter, ik ben toch liever sámen. Daarbinnen geniet ik dan wel ook van mijn alleen-momenten en ik vind dat mijn evt toekomstige partner dat ook moet kunnen.
Ik heb eenmaal mogen ervaren hoe verstikkend het is om iemand alleen maar als een zwaan-kleef-aan bij je te hebben.
Toen wist ik het zeker: zo’n relatie gaat ‘m voor mij niet worden.

Als ik me alleen vóel, dan gaat het over een gemis aan iets/iemand! Een gemis aan een bepaalde invulling die ik denk/hoop te krijgen d.m.v. contact met vooral mijn medemens.
Dat alleen gevoel kan bij tijd en wijle ronduit vreselijk voelen en kan soms behoorlijke onlustgevoelens omhoog roepen. Ik wens mezelf dan altijd toe dat ik er niet in blijf hangen, ook al mag het er nu in mijn leven ook (even) zijn.
Omdat ik me realiseer dat het over in contact gaan/staan/zijn veronderstelt ( met alles en iedereen ) weet ik dus dat het aan mij ligt of ik dat ga veranderen.
In mijn beleving valt of staat het alleen-zijn-gevoel met de keuze die ik maak.
Ik heb de vrijheid om te kiezen in het gevoel te blijven hangen als een onlust gevoel óf er
een positieve wending aan te geven. Is mijn persoonlijke mening dan hè?
Alleen zijn is dus een feitelijke omstandigheid, een situatie waarin je verkeert.
In mijn beleving kun je daar nog wat mee, terwijl dat in het geval van eenzaamheid een situatie is die zich niet gemakkelijk laat sturen/controleren.

Persoonlijk ken ik niet het gevoel van eenzaamheid en daar ben ik ook dankbaar voor.
Ik heb me als klein kind wel enorm alleen gevoeld, schurend aan de eenzaamheid.
Het lijkt me een heel naar bepalend gevoel, dat allesoverheersend is.
Voor mij gaat eenzaamheid nl over een gevoel, dat zich verbindt met gevoelens van
verdriet en van leegte. De belèving van niet in contact te kunnen gaan met anderen.
Tenminste, dat is wat ik ervaar in het contact met mensen, die zich eenzaam voelen.
Eenzaamheid geeft ze een gevoel van machteloosheid. Dat weerhoudt iemand er dan
ook vaak van om te proberen contact te maken met die ander.
Zelfs ook om de ander toe te staan contact met jou te maken.
Eenzaamheid gaat heel diep en heeft zich vaak door iets wat gebeurd is in het verleden langzamerhand ontwikkeld.
Het zit gekoppeld aan een bepaalde beleving van je ooit diep alleen te hebben gevoeld.
Eenzame mensen spoor je niet zomaar aan door te zeggen, dat ze in actie moeten komen.
Dat ze andere mensen moeten gaan opzoeken enz…want… dàar gaat het nou juist om!
Dat is wat ze nu zo moeilijk vinden: het contact maken met die andere medemens.
Eenzaamheid is iets wat je ten diepste vòelt en niet zomaar even omzet in daden.

Waarom voelen tegenwoordig zoveel mensen zich alleen en/of eenzaam vraag ik me af?
Zou dat meer zijn dan vroeger? Is dat cultuur en/of tijd gebonden/verbonden?
Het alles zelluf in de hand willen hebben en houden zie ik als een reactie van deze
vergaande tijd van individualisering.
Wat ontzeggen we onszelf daardoor veel warmte en liefde van elkaar.

Ten overvloede: Ik realiseer me dat beide aangestipte begrippen gevoelsmatig persoonlijk even zwaar kunnen voelen, dus ik wil niemand tekort doen in deze
door het één boven het ander te stellen. Het is slechts mijn reflectie…

geplaatst door Hope - 2414 keer gelezen