terug

Over Liefde gesproken

vrijdag 3 december 2021

Over Liefde gesproken…

Er wordt veel over liefde gesproken en geschreven.
Voor mij bestaat er een wezenlijk verschil tussen liefde en Liefde.
Als ik nu bij het schrijven aan Liefde denk verschijnt de situatie van een poos geleden geleden op m’n netvlies.
Ik realiseer me dat voor mij mijn bijzondere buurman staat voor de
verpersoonlijking van Liefde.
Zó puur, open, Liefdevol en altijd goedlachs als hij de wereld tegemoet treedt in alles is hartverwarmend!

Dat je dat doet…

Ik hoor z’n lach eerder dan ik zijn blije, stralende open en verwachtingsvolle blik
op me gericht zie.
Als hij zonder enkele gêne direct door m’n intieme zone heen stuift en me een stevige brasa (omhelzing) geeft
moet ik even glimlachen.
Even ongegeneerd kijkt hij intens naar de man, die aan mijn arm loopt.
Ik beantwoord zijn ongestelde vraag:
“ Dit is H., m’n cliënt. We hebben een heerlijke, lange wandeling achter de rug. Genoten van een heerlijk kop koffie
op het terras in de zon en nu gaan we terug naar zijn huis ”
“ H., dit is D. mijn buurman “, zeg ik, ondertussen H’s hand richtend naar D.’s hand.
“H. is blind en slechthorend, dus je moet even duidelijk praten” informeer ik D.
Ik kijk naar de even open, vrolijke blik die D. op de man richt als hij zijn hand schudt en kennismaakt.
Ik laat ze even praten met elkaar en zeg dan dat we nu verder gaan.

Onderweg naar H.’s huis vertel ik hem over D. Hoe blij ik altijd van hem word.
Over zijn muzikale talenten en zangtalenten en hoe hij die 2-wekelijks vrijwillig inzet in een bejaardentehuis.
“ Wat bewonderenswaardig, dat hij zo zelfstandig kan wonen met wat hulp” zegt H. uit de grond van zijn hart.
Ik kijk opzij naar hem en moet glimlachen om het feit dat zoiets uit de mond komt van iemand, die zelf
te bewonderen is in zijn wil zelfstandig te (blijven) wonen na het verlies onlangs van zijn vrouw.
“Yep” zeg ik vrolijk en het is alsof de langzaam achter de huizen verdwijnende zon nog even een extra
warme straal over ons heen schijnt.

Ik ben ternauwernood weer thuis ’s avonds als de deurbel gaat: vóór mij staat D.
Ik kijk in een lachend gezicht.
“ Zeg het maar “ nodig ik hem uit.
Hij trekt even een ernstig gezicht en kijkt me langdurig, diep in de ogen aan.
Ik weet dan dat hij iets wil zeggen/vragen wat hij niet begrijpt.
“ Vertel…” nodig ik hem weer uit.
“ Nou, over vanmiddag, toen ik je met die blinde man zag.
Ik heb het aan M.(vriendin) verteld en ik zei aan M.: dat ze dat doet.
En nu wil ik toch even zelf nog tegen je zeggen dat ik heel veel bewondering
voor je heb dat je dat doet.”
De woordenstroom werd gevolgd door een stevige brasa en weer de brede lach
op zijn gezicht.
“ Dat ik wàt doe? ” vraag ik ter verduidelijking voor mezelf.
“ Nou, je hoeft dat toch niet te doen. Omkijken naar die meneer zoals jij dat doet? ”
Even sta ik met een mond vol tanden als ik in zijn vragend gezicht kijk.
Dan voel ik een brede lach over m’n gezicht gaan en stuif ik nu ongegeneerd zijn intieme zone binnen,
terwijl ik hem een stevige brasa geef.
Ik kijk hem aan en knipogend zeg ik: “ Nee, dat hóef ik i.d.d. niet te doen, maar het mág wel “ 😉
Zijn lach rolt door het gebouw als hij naar zijn huis loopt en ik hoor hem zeggen:
“ Die is goed! Dié ga ik onthouden ”.

Door o.a. zijn muzikale inzet tbv anderen/ ouderen onderstreept D. voor mij dat je ongeacht je omstandigheden
altijd voor iemand kunt zorgen/ naar iemand kunt omkijken.
So, let’s infect the world… #Loverules

geplaatst door Hope - 1480 keer gelezen