terug

Wachten op, ja, op wat

maandag 13 december 2021

Wist u hoe lang u gemiddeld per dag bezig bent met wachten op iets? Bijna dertig jaar geleden kwamen onderzoekers tot de conclusie, dat dit gemiddeld een half uur per dag is. Dat lijkt niet veel, maar als we uitgaan van een leeftijd van 80 jaar wacht iemand per jaar 182 uur, dat is over zijn / haar hele leven 607 dagen. Het meeste wachten we in winkels en in het verkeer.

Ik denk dat het bij wachten om een combinatie van factoren gaat. Wacht je op iemand, moet je wachten voordat je verder met iets kunt gaan, hoeveel geduld heb je (dat zit deels in je karakter!) en hoe besteed je de tijd dat je moet wachten. Een fenomeen bij wachten is een wachtrij. Die kom je tegen bij de kassa, voor een verkeerslicht. Deze wachttijden zijn doorgaans begrensd, vijf minuten voor een kassa wachten is acceptabel. Voor een verkeerslicht wachten is ook geen crime, tenzij je een afspraak hebt, waar je niet onderuit kunt en je verderop ziet dat een brug open gaat voor het scheepvaartverkeer.

Wachten op Godot is een absurd toneelstuk in twee bedrijven van de Ierse schrijver Samuel Beckett, waarin twee zwervers, Vladimir en Estragon, tevergeefs wachten op een zekere Godot, een persoon die nooit zal komen. Ik vind het bijzonder dat een auteur dit thema voor een toneelstuk heeft gekozen. Hoewel ik niet sta te trappelen om een voorstelling hiervan bij te wonen, zou dit toneelstuk mogelijk mijn onvrede met het ergens op moeten wachten ietwat kunnen temperen. Hiermee ben ik meteen bij de kernvraag beland: Heb je zelf wel eens op iemand gewacht, die niet kwam opdagen of wacht je op een ontwikkeling in je leven, waarvan je hoopt dat die zal plaatsvinden?

De decembermaand is bij uitstek de periode van Verwachting. In december leven Christenen toe naar de kerstdagen, waarin zij de komst van het kindje Jezus herdenken, Op vier zondagen wordt daar bij stil gestaan. Het is de adventstijd, waarin vier kaarsen als symbool voor dat wachten worden aangestoken. De periode van Verwachting is ook belangrijk in de Joodse traditie, zij wachten al eeuwen op hun verlosser. Uiteraard loopt dit alles weer parallel met de negen maanden, die de meeste moeders moeten wachten op de komst van hun eigen kindje.

Het is belangrijk de tijd, dat je ergens op moet wachten goed te besteden. Als er meer tijd mee gemoeid gaat kun je voor het wachten ook iets bedenken. Dat gaat niet bij de dagelijkse wachttijden, zoals bij de kassa en in het verkeer. Dan proberen sommigen hun invloed aan te wenden door voor te dringen, stoplichten te negeren, harder te rijden om de “verloren” tijd in te halen. Geduld is een schone zaak..

Wekelijks doe ik een half uur mee met een paar mensen aan een stiltemeditatie. Nadat een gong heeft weerklonken steek ik een kaars aan, ten teken dat de meditatie begint. Er is dan tijd om allerlei dingen in gedachten de revue te laten passeren. Maar ik wacht tegelijkertijd op de tweede klank van de gong, Dan doof ik de kaars. Dat half uur “wachten” is dus functioneel, ik ben er ook op ingesteld.

In dit verband moest ik denken aan het aloude lied “Ik sta op wacht”, uit 1957, van Joop de Knegt, over een soldaat, die een bericht krijgt dat zijn geliefde hem afwijst. Hoe vaak komt dat ook hier op de datingsite niet voor? We wachten op een positief bericht, een nieuwe liefde. Dan blijkt, dat ons wachten niets heeft opgeleverd. Dat is een ander soort “advent”.

Van de weken voor kerst weet ik, dat ze iets op zullen leveren. In de kerkelijke traditie worden deze (vier) weken adventsweken genoemd. Advent is het Engelse woord voor komst, gebeurtenis. Er staat dus iets te gebeuren! Maar de twee kerstdagen zijn dit jaar wel geheel anders dan een paar jaar eerder. Een beperkte kerst. Maar ik merk alom mij heen, dat er veel behoefte is om die kerstdagen niet in eenzaamheid door te brengen. Ik hoop, dat er veel liefdevolle mensen zijn, die er in slagen de kerstdagen op een mooie, zinvolle manier in te vullen! Dan is die wachttijd goed geweest.

geplaatst door Aktivo1 - 2773 keer gelezen