terug

Wandel door het leven en praat met iedereen

donderdag 9 december 2021

“ Wandel door het leven en praat met iedereen “ (oud Perzisch spreekwoord).

Ik wandel graag.
Soms slenter ik, vaak stap ik stevig door, maar op dit moment wandel ik vaak alleen en dan wisselen slenteren en stevig doorstappen zich regelmatig af met soms een genietmoment van rust bij een mooi uitzicht .
Door mijn eigen alleen-zijn status, maar nu ook nog meer door de Corona situatie staat het alleen wandelen op de voorgrond.
Vind ik dat erg?
Soms wel, soms niet.
Soms heb ik behoefte aan die rust en stilte, die alleen wandelen me biedt.
Ik neem meer waar, neem intenser de gedetailleerde geschenken van de natuur in me op
en voel me dan vrijer om evt lang daarbij letterlijk stil te staan.
Als ik samen wandel met anderen is het meestal met bekenden. Mensen, die mij goed hebben leren kennen en andersom. Er wordt dan van alles en nog wat besproken onder het wandelen uit elkaars leven. Afhankelijk of mijn mede- wandelaar ook een regelmatige wandelaar is maken we elkaar attent op wat wij waarnemen in de natuur
om ons heen.
In stilte wandelen naast elkaar vind ik lastig als ik iemand niet ken.
Dat zegt wat over mij, dat weet ik, maar daar gaat het hier nu niet over.

Persoonlijk hoef ik niet elke bloem/boom/vlinder…you name it… te kennen bij naam.
Ik ben blij bij wat ik waarneem en daar geniet ik ten volle van.
Wat niet wegneemt, dat ik ook kan genieten wat mijn mede-wandelaar evt aan kennis
met mij deelt over het waargenomene.

Ik wandel dus veel/dagelijks.
Vaak weet ik niet eens waarheen ik ga, maar kom dan onderweg juist van alles en nog wat tegen,
waardoor ik word verrast.
Ik heb de neiging de stille stukken bos op te zoeken, dus als ik ergens ben en ik kan inschatten dat
de meeste mensen een bepaalde route zullen lopen ga ik een andere kant op.
Als ik dan mensen tegenkom voel ik een soort van verbondenheid, omdat deze mensen meestal met
dezelfde insteek die route hebben gekozen. Bij deze mensen kan ik soms stilstaan en in gesprek gaan.
Anderen groet ik gewoon in het voorbijgaan, lach naar ze
of ik geef een knipoog (dit laatste is wel aan speciale personen (lees mannen) voorbehouden).
Mijn einddoel ligt nooit vast, ook al heb ik me wel georiënteerd in welk gebied ik wil gaan wandelen bij
vertrek van huis.
Ben ik dan impulsief?
Daar weet ik niet echt het antwoord op en zo ja, dan zou ik het intuïtieve impulsiviteit willen noemen:
Ik laat me altijd leiden door mijn gevoel.
De beweging (het wandelen) en de uitwisseling (met de natuur/mensen) is wat mij laat voortbewegen in het leven.
Ik ben ervan overtuigd dat wandelen me verder brengt dan de feitelijk gemaakte km’s, die ik daarmee maak.
Verder op weg… in mijn ontwikkeling…
Mijn wandeltocht (lees ontwikkeling) is nog lang niet voorbij, wat mij betreft.
Ik heb nog mijlen af te leggen...ook in de ontmoeting met mijn medemensen.

Ik wandel nog dus nog even door het leven en praat (niet altijd) met iedereen…

" Je bent zowel de weg als degene, die haar bewandelt " Kahlil Gibran

geplaatst door Hope - 1551 keer gelezen