terug

I've got you under my skin

woensdag 5 januari 2022

I've got you under my skin…

Een nieuw jaar is begonnen.
Ik ben niet zo van bij voorbaat goede voornemens te hebben, die ik wil gaan waarmaken.
Ik ben meer van het éindelijk uitvoeren van zaken, die allang gedaan hadden moeten
worden en die ik dan ineens ter hand pak.
Omdat een heleboel mensen om me heen zich nu wèl gaan storten op een soort voorjaarsschoonmaak (ook zo iets 😏), zowel innerlijk als uiterlijk heb ik extra me-time.
Tja en dan hep elk nadeel z’n voordeel…en ga ik nu eindelijk die doos met herinneringen
even nog doorspitten en dan wegdoen.

En dit alles, mijn bevlieging zeg maar, is de aanleiding van het onderstaand vermeld lied.
Toen ik dit lied hoorde bij North Sea Downtown onlangs op tv (wel een andere versie dan in onderstaande link. Persoonlijk vind ik deze versie mooier) raakte het weer diep in mij aan het gevoel én het moment dat ik dit beleefde met die éne waarvan ik hoopte dat het forever mocht zijn en blijven.
En dan kan ik wel stoer een ander mooier verhaal gaan verzinnen hierover, maar dat ga ik dus gewoon niet doen.
Ik ga proberen te omschrijven wat het met mij heeft gedaan om dat gevoel te doorleven van de rauwe pijn van eigenlijk iemand moeten loslaten en het niet willen, omdat die persoon idd onder mijn huid zat. En ook nog niet eens onder de oppervlakte van mijn huid, maar deep down inside.
Als hij eruit gesneden had moeten worden, dan zou dat een gruwelijke verminking opgeleverd hebben.
Dat zou niemand moeten willen en ik zeker niet.

Wat is het dat je iemand tegenkomt in je leven en alles begint te stromen en je weet dat je verloren bent? Hopeloos, reddeloos verloren?
Hoe bestaat het dat je (lees ik) je verstand kunt verliezen en zo diep kan zinken, dat het lijkt of je geen keuze hebt?

Iemand, die je zo in hart en ziel raakt en onder je huid gaat wonen, die help je niet vrijwillig met zijn/haar koffers in te pakken als het tijd is geworden voor diegene om te verhuizen…
Je bent dan zo ten diepste in je wezen geraakt, dat er een gevoel van leegte, stilte en intens verdriet zijn intrek neemt…under your skin.
Je wordt wèèr totaal in bezit genomen, maar nu door een verlammend gevoel van leegte.
En toch voel je alles: de misselijkmakende druk in je maagstreek, het rommelen van je darmen, je hoofd dat niet denkt terwijl het overstroomt van allerlei gedachten, je lichaam dat niet vooruit wil maar geen rust vindt, die oorverdovende stilte in je kern.
In zo’n situatie heb ik de neiging om er middenin te gaan zitten, ophaalbruggen omhoog…onbereikbaar voor iedereen.

Majah, dat schiet niet op natuurlijk als ik verder wil gaan in het (liefdes) leven.
Dus laat ik die ophaalbruggen maar zakken, kijk voorzichtig vooruit naar die grote open ruimte voor en om me heen, neem een diepe ademteug en stap de wereld in…
Wie weet…zolang ik mijn velletje nog heb…

https://www.youtube.com/watch?v=3SqO2s-VIyU

geplaatst door Hope - 1012 keer gelezen