Nooit te oud voor de liefde
donderdag 27 januari 2022
Ik wil graag geloven dat ik nooit te oud zal zijn voor de liefde en dat het op een mooie dag ooit bezegeld zal worden met een fijne relatie. Helaas word ik wel steeds ouder, begin maart wordt ik alweer zeventig jaar. Ik voel me lichamelijk een stuk jonger, dat heb ik gemeen met mijn pittige moedertje, die redelijk gezond de leeftijd van negentig jaar heeft gehaald.
Ik herinner me nog goed dat ik met haar ging winkelen toen zij zeventig jaar werd. Ik wist niet meer wat ik haar moest geven, dus mocht ze als cadeau een kledingstuk uitzoeken in een goede modezaak bij mij in de buurt. Ze zag er mooi uit. Ze had een mooie lange broek aan en droeg daarop een prachtig jack. Kortom, ze mocht nog best gezien worden. De verkoopster nam ons mee naar een rek in de hoek van de winkel, waar oubollige jurken hingen.
Ik herinner me nog goed dat mijn moeder dat altijd gekscherend "jurken voor thuisgebruik" noemde. Ik zag haar gezicht betrekken, dus zei ik tegen de verkoopster dat we zelf wel verder gingen kijken. Mijn moeder fluisterde zacht tegen mij : ik ga nog lang niet naar het bejaardenhuis, hoor! ik moest stevig op mijn lip bijten om niet in lachen uit te barsten. Ach ja, in de tijd dat we alles nog met guldens betaalden, kon je nog gewoon een plek in een bejaardenhuis krijgen, als je jezelf thuis niet goed meer kon redden.
Toen mijn moeder 12 jaar later weduwe was, zei ze ook weleens tegen mij : "wie weet vind ik straks nog een leuke man in het bejaardenhuis". Dat was niet eens zo gek gedacht, want er bloeiden in het bejaardenhuis gerust nog weleens verliefdheden op, zelfs op hoge leeftijd. Maar ja, we mogen heden ten dage alleen nog maar naar een verpleeghuis en dan mankeer je zoveel, dat je daar meestal niet meer aan denkt. Waar vind je dan heden ten dage nog een partner, die redelijk in de buurt woont? Ik las in het dorpskrantje dat er van de zomer 1 x per week een gezamenlijk diner voor alleenstaanden was in ons dorpshuis. Daar moest je je dan wel voor opgeven, maar dat deed ik niet. ik wilde eerst zelf eens poolshoogte nemen hoe het er daar aan toe ging en wie eraan deelnamen.
Tijdens de avond van dat georganiseerde diner wierp ik een blik naar binnen door de ramen. Er zaten alleen maar bejaarden aan een lange tafel in ongenadig fel licht te eten. Nergens hadden ze de zaal gezellig versierd, niet eens een kleedje of zelfs maar een bloemetje op die lange tafel. Daar ging ik dus nooit aan deelnemen, wist ik meteen. Niet lang daarna raakte ik in gesprek met een leuke man op de pont over het Noordzeekanaal. Maar ja, de overtocht duurde maar 10 minuten en dan ga ik niet vragen of hij alleenstaand is. Idem dito heb ik weleens in de supermarkt een klein gesprekje met een man van mijn leeftijd in de rij voor de kassa. Maar ik durf echt geen toenadering te zoeken en al helemaal geen 06-nummer uit te wisselen bij de inpaktafel achter de kassa.
Al met al heb ik nog steeds de meeste kans om bij onze eigen 50plusMatch-datingsite een leuke man te vinden. Het grootste voordeel is, dat ik zeker weet dat hij ook alleenstaand is, een partner zoekt en dat ik hem gewoon mag bellen voor een afspraak...
geplaatst door sixty - 2548 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.