terug

Droefenis

woensdag 16 februari 2022

Droefenis…

Soms lees ik profielen, waar expliciet wordt aangegeven dat de persoon in kwestie geen zin heeft in “ gedoe “ en humor op de voorgrond staat van de wensenlijst.
Blijkbaar is een emotie als in bovenstaande titel een no-go-area.
Ben ik even blij om te hebben mogen ervaren, dat degene die me in zijn armen nam na een fikse huilbui en in een diep bedroefde staat me zo liet weten dat ik er mocht zijn zoals ik was.
“ Wat een schoonheid !! “ zei hij en ik keek hem aan alsof hij gek was. Toen ik nog beter keek zag ik een persoon, die verder keek dan zijn neus lang was en me zo liet weten dat er zoveel schoonheid zit in droefenis…

Soms zie ik iets of iemand en dan komt er ineens een woord in mij op die volledig de lading dekt.
Zo nam ik iemand waar ongemakkelijk zittend op rotsblok met een dusdanige gekwelde blik in de ogen, hangende schouders en met opeengeklemde kaken. Die totale uitstraling trof me diep in mijn hart. Ik keek even van een afstand naar diegene, zonder afstand… en ervoer de droefenis.
Ik heb dan de neiging op iemand af te stappen en op de één of andere manier contact te maken met die persoon om zo te laten ervaren dat ik die persoon zie én ervaar.
Even als medemens laten weten dat die persoon niet alleen is.
Een heel enkele keer doe ik dat ook en in zo’n geval vertrouw ik erop dat ik ga weten af te stemmen op die persoon. Meestal wordt dat ook duidelijk als ik dan iemand nader.
Vaker laat ik iemand zijn/haar eigen proces doormaken.
Kijken, écht/ oprecht kijken geeft meestal goede informatie.
.

Ik maakte zo’n situatie onlangs zelf ook mee.
Ik zat op een bankje verdrietig te zijn. Er kwam een vrouw voorbij, die regelrecht op me afliep. Omdat ik dacht dat ze me iets wilde vragen keek ik haar vragend aan.
Ze had idd ook een vraag aan mij, die mij hààr behoefte aan contact deed ervaren.
Ik beantwoordde kortaf haar vraag en wierp haar een blik toe, die qua lichaamstaal niet
mis te verstaan was vrees ik.
Deze vrouw kéék naar mij en zei: “ Dit (contact maken) komt niet goed uit nu, hè? Sorry! “ en ze vervolgde haar weg.
Ik keek haar na voelde me even kort “schuldig” over mijn gedrag, maar ik had dus écht op
dat moment geen ruimte voor niemand niet dan mijn eigen bedroefdheid.

Ik schat zomaar in dat er hier meer mensen het eea hebben meegemaakt door hun leven heen, die een (diepe) droefenis veroorzaakt(e).
Ik denk dat de eenzaamheid van dat gevoel nog erger is dan het verschijnsel op zichzelf.
Ik vraag me vaker af in bepaalde situaties: wat maakt dat mensen het zo moeilijk vinden hierover te praten. Mag het er niet zijn? Ook voor mij niet?
Desnoods alleen maar uiten van je bedroefdheid, zonder er dieper op in te willen gaan.
Grote kans dat als je je laat zien én ervaren je gaat merken dat je niet de enige bent met bepaalde gevoelens.
Uiteraard is het okay om je niet te willen delen. Iedereen doet het op zijn/haar manier.
Ik heb echter in mijn werkend bestaan keer op keer ervaren, dat mensen veelal hun
“pijnen” graag delen. Dwz als zij jóu uitkiezen om dat bij te doen op hùn tijd.

Ik wens dan ook altijd iedereen liefdevolle mensen toe op je levenspad, die je zién en
naar je willen omkijken!
Júist als je in dat diepe dal zit. De weg naar boven kan lang zijn, maar het is de moeite
waard als het licht weer mag reflecteren in jouw ogen…en mijn onderstaand gedicht weer
als een wolk is voorbij gegaan… en soms ook niet…

Intens verdriet

Als mijn tranen tot inkt zouden verworden
zou de oneindige stroom van gevoelens
vervloeien in die diepe poel…..,
die met geen pen te beschrijven valt.
©

geplaatst door Hope - 2311 keer gelezen