terug

Leegte of ruimte

woensdag 2 februari 2022

Leegte of ruimte? 

Ik ben in gesprek met een vriendin nav de herdenkingsdag van haar overleden man.
We halen dierbare herinneringen op aan hem én we kijken ook naar onze plek op dit
moment in ons gezamenlijke leven.
Er is een gezamenlijke periode van leegte geweest. Die mocht er zijn van ons.
We kijken de laatste tijd mn naar de ruimte, die we ervaren in het leven.

Geeft leegte het vooruitzicht op ruimte? Of bezetten wij de ruimte met onze leegte?
Zomaar een vraag aan mezelf in een moment van terugblikken bij het proberen loslaten
van al die herinneringen, die me eigenlijk niet dienen in het vooruit willen komen.

Ik ben aan het ruimen van spullen/herinneringen,,,
Omdat?
Omdat ik ruimte wil maken voor mezelf om de mogelijkheden de kans te geven, die mij
ws nog beschikbaar zijn.

Ik heb leegte altijd bekeken als niet opbouwend, maar er kan juist een enorme potentie
in zitten realiseer ik me nu. Niet toen ik er diep in zat. Toen voelde het als drijfzand.
Heb je wel eens in drijfzand gezeten?
Ik wel en geloof me: je denkt dat het je laatste ademtocht is en je sterft duizenden doden…
Gelukkig waren er anderen, die me hebben gered. Andere kinderen, die me toen al lieten ervaren dat er altijd ruimte was. Ook in drijfzand.

Begrijp me wel: als je je soms in een bepaalde leegte voelt, dan is de ander ook soms in
staat nog in die leegte een extra leegte toe te voegen. Zomaar, omdat het kan.

Om wat voor reden dan ook kan een geliefde/dierbare in mijn/jouw leven de keuze maken
om de relatie/band eenzijdig met jou te verbreken.
I’ve been there.
Het leek een gat te slaan in mijn bestaan. Een leegte op te leveren, maar na alle fasen van boosheid, verdriet, onbegrip enz was daar op een geven moment het besef dat IK daar die invulling aan gaf.

Maar hoezo ga ik mijn “pijn” relativeren en ontkennen dat ik mens ben en behoefte heb
aan Liefde in het algemeen en liefde specifiek van die éne?
Soms kan ik heerlijk genietend wandelen door een mooi bos en me gelukkig voelen.
Soms ook niet, dan voel ik het schrijnend verlangen naar die hand in mijn hand…het gemis…

Soms…nee, eigenlijk altijd zou ik willen dat ik me kan bevrijden van de leegte, die ik over mezelf afroep en de onbeperkte ruimte instappen die Leven van mij vraagt.

De zon doet zijn best mijn omgeving op te vrolijken nu en lacht me toe:
“ Kom je mee buiten spelen? je mag alle ruimte hier innemen, die je jezelf toestaat “
Ik ga in op zijn aanzoek…

geplaatst door Hope - 1612 keer gelezen