terug

Reactie

vrijdag 4 februari 2022

Ik ben een lezer. Al vanaf het moment dat letters in mijn leven kwamen, lees ik. Vroeger spaarde ik mijn zakgeld om pocketboekjes te kopen (De 5, De dolle tweeling). Het wekelijkse bedrag was niet zo hoog, er moest echt gespaard worden voordat een boekje aangeschaft kon worden. Mijn favoriete plek was het hoekje van de bank, beentjes omhoog en lezen, lezen, lezen. De omgeving verdween, de personages kwamen tot leven.

Naast lezen kwam ook schrijven. Dagboeken, penvrienden, brieven, nog meer dagboeken, soms zelfs als schoolopdracht. Toen ik in het buitenland woonde schreef ik naar de vrienden en vriendinnen die ik achterliet. Met een heb ik nog steeds voor het merendeel schriftelijk contact. Voor de feitenliefhebbers, in 1976 ben ik vertrokken naar het buitenland.

Later met het krijgen van de kinderen, was er geen tijd meer om te schrijven. Lezen wel, de kostbare vrije momenten dat de kroost in bed lag, pakte ik mijn boek en vertoefde in een alternatieve wereld. In plaats van eigen geschreven teksten werden het verhaaltjes uit het blote hoofd vertellen voor het slapen gaan. Ook bij wandelingen in de zon, wind of regen kwamen de verhaaltjes naar boven rondom alles wat er te zien was. Vooral paddenstoelen waren bij mijn kinderen favoriet. De kabouters waren helaas altijd net of in de school, de winkel of binnen in het eigen huis. Ze hadden wel geweldige avonturen, zonder dat we er eentje zagen.

Nu lees ik nog steeds, schrijf ik nog steeds en de verhaaltjes komen vast weer als mijn kleinzoon groot genoeg is om te komen logeren. De blogs lees ik ook, met veel plezier en soms met verwondering. Meer niet dan wel plaats ik een reactie. Inmiddels heb ik wel door dat mijn blik op de wereld afwijkt van de meerderheid. Of dit komt door mijn opvoeding, mijn kijk op de wereld die mede is gevormd door een verblijf in het buitenland, of mijn fantasie, dat weet ik niet. Wel onthoud ik me steeds vaker van het geven van een reactie. Juist omdat mijn kijk zo ontzettend verschilt van de rest.

Is dit erg? Nee, niet wat mij betreft. Missen de lezers mijn inbreng? Neuh, dat denk ik niet. Alleen, het verbaast me altijd dat er niet iemand anders is die dezelfde reactie heeft als ik. Want wat ik zou willen schrijven, schrijft niemand. Dat zegt van zichzelf natuurlijk al meer dan genoeg J. De afwijking zit in mij.

Er zijn ontzettend veel onderwerpen waar ik over zou willen schrijven in een blog. Toch doe ik het niet. Bang? Nee, dat ben ik niet. In de periode dat ik blogs schrijf heb ik al heel wat over me heen gekregen, inmiddels is mijn rug gladder geworden, heeft mijn ziel een laagje eelt gekregen. Niet dat ik dat leuk vind, maar het schijnt erbij te horen.

De onderwerpen die in mijn hoofd omgaan moeten toch naar buiten. Daarom schrijf ik wel maar zonder de teksten te plaatsen. Het maakt mijn brein leeg en geeft mijn fantasie een uitweg. De gladheid van mijn rug en het laagje eelt op mijn ziel zijn nog niet van dien aard dat ik alle commentaren aankan wanneer totaal onbekenden deze geven. De inhoud van de teksten is in mijn ogen niet echt opzienbarend, maar wel afwijkend, net zoals mijn reacties zouden zijn.

geplaatst door RosaReis - 1429 keer gelezen