De maaltijdbox

Sneeuw is stilte
Sneeuw op de takken in het park, sneeuw op het bevroren water op de Vliet en het is stil. Grote vlokken dwarrelen om mij heen, op mijn jas, op mijn gezicht. Geruisloos. De stilte voelt vredig. Het voelt alsof ik in een andere wereld leef. Alleen het kraken van de sneeuw onder mijn voeten maakt geluid. Er zijn geen andere wandelaars. Alleen in deze wondere wereld. Het maakt dat ik mij gelukkig voel in deze witte wereld.
Ergen verderop staat een bankje. Iemand heeft het schoongeveegd en is er waarschijnlijk even op gaan rusten om te genieten van het prachte landschap. Net als ik geniet. De gedachten laten gaan. Ik veeg de nieuwe gevallen sneeuw eraf en neem ook even plaats. De stilte en de rust ervaar ik uitnodigend om even stil te staan bij mijn gedachten. Misschien net als degene voor mij en al die andere mensen die eens op dit bankje hebben gezeten. Misschien hele gesprekken hebben gevoerd. Of zomaar hebben genoten van de winterzon, of de zomerzon. Of verliefde paartjes die genoten van de ondergaande zon reflecterend op het water. Ik zou dit magische moment willen vasthouden, maar mijn handen worden koud en het gaat nog harder sneeuwen. Ik denk aan thuis, warme sloffen, een warm kopje thee.
Een buurman heeft hier voor al onze woningen de stoep geveegd. Een buurtje met acht seniorenwoningen. We zijn hier allen tegelijk komen wonen en het is een hechte gemeenschap geworden. We zien naar elkaar om, helpen elkaar waar nodig. En juist in deze vredige voelende wereld van dit moment, ben ik extra dankbaar.

Zo stil
Het bankje heeft haar geheimen bewaard.
Warme billen, kindervoetjes, opgetrokken benen.
Verdriet, emoties, geluk en liefde vergaard.
Gesprekken die op de golven van de wind verdwenen.

Vaststaand op steeds dezelfde plek.
Storm, zon, wind en regen doorstaan.
Jaar na jaar nodigt dit bankje uit
om gedachten te laten gaan.

Liefs,
Monique

Bij een inloopuur om met (alleenstaande) ouderen samen koffie te drinken, heb ik een aardige vrouw ontmoet van 80 jaar. Ze staat nog midden in het leven en gaat er regelmatig alleen op uit. Net als ik in de buurt, maar ze houdt ook veel van theatervoorstellingen en concerten. Die zijn vaak in Amsterdam dus is ze lid geworden van een organisatie die "vier het leven" heet. Ze heeft een abonnement genomen op 6 voorstellingen, die ze via hen kan boeken. Het vervoer heen en terug is ook geregeld, uiteraard tegen extra vergoeding.

Ze probeerde me over te halen dat ook te doen. Kom een keer thuis bij me op de koffie, dan laat ik het je zien. Zo gezegd, zo gedaan. Met 2 eierkoeken in mijn tas belde ik bij haar aan. Ze woonde in een leuk huis met een gezellige woonkamer, kleine tuin en een lieve oude kat. Eigenlijk ben ik best tevreden zo, een relatie hoef ik niet meer, zei ze na een gezellig koffie kopje koffie. Ik ga regelmatig met de regiotaxi naar mijn kinderen en kleinkinderen, dus ik vermaak me prima. Maar ja, ik heb af en toe wel last van huidhonger.

Zw was dus lid geworden van een zeer vooruitstrevende datingsite waar ze hopelijk een leuke man zou vinden die dat ook op deze manier wilde invullen. Ze keek me schalks aan. Ik durfde niet door te vragen. Ze vertelde me vervolgens dit waar gebeurde verhaal. Ze had al snel contact met een aantrekkelijke, welbespraakte man uit een andere provincie. De complimenteuze appjes vlogen over en weer. Ze leefde helemaal op, voelde kriebels, dus het werd hoog tijd voor een afspraak. Omdat hij een auto had en zij niet, zou hij naar haar huis komen.

Toen hij onderweg was, kreeg ze het volgende appje : zorg je dat het bed voorverwarmd is door er alvast een warme kruik in te leggen? Daar kreeg ze een onaangenaam gevoel van. Ze hoopte toch op eerst wat gewenning aan elkaar met de bijbehorende gezelligheid. Hij was net binnen, had zijn jas aan de kapstok gehangen en maakte gelijk aanstalten om de trap op te gaan naar de slaapkamer. Dat werd haar te gortig : ik draaide me resoluut bij de trap om en zei tegen hem dat ik me bedacht had en er geen zin meer in had, zei ze. Hij werd boos en zei nijdig : ik heb wel meer dan 1 uur in de auto gezeten voor deze seksdate met jou ... wat flik je me nou?

Oh, wat erg, werd je niet bang, riep ik ontzet? Ze keek me lachend aan en zei : nee hoor, ik ben niet zo gauw bang. Ik heb hem 20 euro gegeven voor de moeite en de benzine en hij was rap weer weg. Dan heb je echt geluk gehad, dit had veel erger kunnen aflopen, zuchtte ik. Ja, dat besefte ik later ook, zei ze zacht. Op zijn telefoon stonden ook nog al die seksueel getinte appjes en de afspraak bij mij thuis. Als het echt fout was gegaan had ik hem niet eens kunnen aanklagen.

Ik ben toen maar meteen van die super moderne datingsite afgegaan, vertelde ze verder, ik was hier toch wel erg van geschrokken. Vind je het goed dat ik daar een blog over schrijf om de leden van mijn datingsite hiervoor te waarschuwen, vroeg ik haar? Ja hoor, geen probleem, antwoordde ze : ik was veel te naief en ook te onvoorzichtig, dat overkomt me geen 2e keer...

Ik heb de kerstweek doorgebracht in Italië, om precies te zijn in Gabicce Mare, aan de Adriatische kust. Het is voor mij zo onderhand een traditie geworden om elk jaar met de kerst niet thuis te zijn, maar een voor mij nieuwe omgeving te verkennen.
Omdat ik een groepsreis had geboekt en met de touringcar naar mijn bestemming reed kostte de heen – en terugrit twee dagen; geen verloren tijd, ook onderweg heb ik genoeg gezien.

De eerste volledige dag, 24 december, welke mijn gezelschap in Italië doorbracht reed onze chauffeur naar het ministaatje San Marino, dat in Italië ligt, als het ware omhuld door hun grote broer. Een gids heeft ons de hoogtepunten van de stad getoond.
Door fiscale voordelen is veel daar erg goedkoop. Ook de consumpties. Ergens zag ik drie flessen wijn voor slechts zes euro. Ik wilde niet te veel meezeulen, maar ik heb daar achteraf spijt van. Dus geen San Marino-wijn.
Vol trots vertelde de gids hoe vooruitstrevend San Marino is geweest voor vrouwen, die al in een vroeg stadium ook al hadden ze nooit gewerkt in financieel opzicht niet hoefden te klagen. Helaas dames, je kunt maar heel moeilijk San Marinese worden..

De volgende dag konden we twee stadjes bekijken van Italië zelve, Gradara, daar viel mijn oog op een bordje : Kiss Me oftewel Bachiami. Ik heb dit bordje een paar dagen geleden al met de lezers gedeeld. Apart dat deze aanbeveling en plein public werd gedaan. Kennelijk is de Me Too discussie aan de Italiaanse overheid voorbij gegaan. In een kerk aldaar lagen op een tafeltje allerlei halssnoeren en kruisjes met het bordje: Gezegende objecten, gratis, maar denk wel aan het 7e gebod: Gij zult niet stelen.. Kennelijk werd wel een gift verwacht. Een paar uur later werd ik in Urbino, ook een mooie middeleeuwse stad opnieuw verrast door een bordje, waarvan de tekst mij prikkelde. Segui la stella - girando a sinistra - la vita e bella - auguri - maestro Luciano Biagiotti. De vertaling is bijzonder: Volg de ster - linksaf - het leven is mooi - de beste wensen - Maestro Luciano Biagiotti

Hoewel ik die volledige vertaling later (thuis) heb gecheckt was ook ter plekke de intentie al helder: ik volgde de route en ik werd blij verrast door wat ik achter Luciano’s raam zag. Een prachtige miniatuur uitwerking van zijn hand van het stadje Urbino. Luciano zag mij en wenkte mij, ik mocht binnen komen en zijn meesterwerk bewonderen. Zijn schilderijen zijn ook mooi, zijn miniaturen (schaal naar schatting 1: 10) konden een vergelijking met ons Madurodam glansrijk doorstaan. Ik heb nog vier andere reisgenoten hierop geattendeerd, een van hen noemde het een pareltje van de reis.

Tweede kerstdag werd ik weer getroffen door iets heel miniems. Ik wandelde langs station Cesenatico en zag twee keer een rupsje kruipen op het voetpad. Het was wel eind december.
’s Avonds werden we aan tafel verrast door een sextet, vijf zangers / zangeressen en een pianist die kerstliederen ten gehore brachten. Niks spectaculairs, maar weer een heel fijne invulling. Zaterdag, derde kerstdag bezochten we Loreto, met een prachtige basiliek, bizar groot, opnieuw zonder gids. Weer werd ik door een bordje getrickkerd: (vertaald) Monumentale Siciliaanse kerststal van Ramacca door maestro Ivano Vecchio. Ik heb al heel wat kerststallen gezien, maar deze kunstenaar had er een hele miniatuurstad in de sfeer van het oude Palestina om heen gebouwd.

Ooit heb ik de quote gelezen : Bei uns ist alles gross (grammaticaal klopt dat niet). Ik schrok toen enkele reisgenoten in het overnachtingshotel bij luchthaven München ’s avonds nog een wijntje bestelden, en daarvoor € 10,50 per glas moesten aftikken. Het winkeltje in San Marino rekende omgerekend maar € 0,40 per glas. Aan dat absurde verschil ligt vermoedelijk een fors kwaliteitsverschil ten grondslag. Thuisgekomen trof ik tussen de kranten een Nieuwjaarsgroet van de bezorger, met een briefje, dat hij mij niet thuis had aantroffen en helemaal onderaan zijn bankrekeningnummer. Hij wilde een (kleine?) donatie… Overigens wil ik door deze blog niet de indruk wekken, dat ik vooral gefocusseerd op prijzen ben. Toch Pecunia non olet.

In mijn reis heb ik ontdekt, dat je ook intens kunt genieten van kleine dingen. Uiteraard, een verre reis naar een bijzondere plek kan heel inspirerend zijn, wie verre reizen doet kan veel verhalen. Wat je van ver haalt is lekker. Voor een date gaat die oneliner maar zelden op.…..