De relatie en of met je vreselijke agenda
maandag 7 maart 2022
In ieders leven zijn er acties, waar je niet omheen kunt. Elke dag moet je opstaan, je lichaam verzorgen, aankleden, boodschappen doen, eten en weer slapen. Vaak zit daar een periode tussen van werken of naar school gaan. Op sommige dagen is er iets extra’s. Een bezoekje aan een goede kennis, een telefoontje dat gedaan moet worden, een cadeautje kopen, een vakantie boeken, naar de voetbalwedstrijd gaan, je paspoort laten verlengen, een verzekering afsluiten. Het zijn deels zaken die zich lenen om in een agenda te noteren. Een verjaardagskalender is in wezen ook een soort agenda. Verschil is dat die agenda alleen wordt gewijzigd, als er iemand overlijdt, als je iemand niet meer wilt feliciteren of er iemand nieuw aan je contacten wordt toegevoegd.
Door onze agenda wordt een deel van onze dag- en weekindeling bepaald. Tenminste, dat denkt iedereen. Maar die agenda vult een ieder zelf in. Tenzij je nog betaald werk doet of ingedeeld bent in een vrijwilligersorganisatie. Maar ook dan valt er wat te schipperen met die indeling. Het valt mij op dat met het wijzigen van reeds gemaakte afspraken heel divers wordt omgegaan. Zo’n wijziging kan ongemerkt een hele kettingreactie als gevolg hebben!
Opa Jansen valt over een loszittende stoeptegel, breekt een of meer tenen en moet naar het ziekenhuis. Hij belt zijn kleinzoon op, die hem met de auto naar de EHBO brengt (opa is zunig, liever dat zijn kleinzoon het gratis doet dan dat hij voor een taxi moet dokken) en onderweg belt zijn kleinzoon zijn vrouw op, of zij hun winkel wil openen en een paar uur de honneurs wil waarnemen. Marie zou eigenlijk die ochtend de tweede les van een cursus leiden voor allochtonen met een taalachterstand. Snel belt ze haar vriendin, die heeft de eerste les ook bijgewoond. Schoorvoetend snelt de vriendin zich naar de cursus, onderweg realiseert ze zich, dat ze die ochtend moest werken in het ziekenhuis bij de EHBO. Goede raad is duur! Ze belt haar andere vriendin op, die is ook arts en die is met gepaste tegenzin bereid haar op haar eigen vrije dag een paar uur te vervangen. Uiteindelijk komt de kleinzoon met opa Jansen te laat (er was veel oponthoud onderweg) in het ziekenhuis, hij treft een knorrige arts aan, en snapt niet waarom hij en opa zo onvriendelijk worden ontvangen. Kortom, de cirkel is rond….
Natuurlijk is dit verzonnen voorbeeld heel absurd. En opa kan het ook niet helpen, dat hij een ongelukje kreeg. Wat is het sympathiek, dat zijn kleinzoon hem wil helpen. Toch zijn veel mensen heel snel geneigd anderen voor hun karretje te spannen, dan moet de agenda van die anderen maar aangepast worden. Uiteraard is dat in noodgevallen niet laakbaar. Als iets uitgesteld kan worden met hetzelfde resultaat of als de portemonnee wat leger wordt is het daarentegen niet nodig om andermans agenda om zeep te helpen. Toch is het goed, als je in je afspraken ook wat ruimte hebt voor onverwachte zaken. Aan de andere kant zou men een beleefde vorm van afwijzing van een verzoek ook moeten accepteren.
Spontaniteit is iets, wat ook bij het daten als een pré wordt beschouwd. Als iemand alleen maar op bepaalde dagen kan afspreken, omdat zijn of haar agenda dichtgetimmerd is lijkt dat een veeg teken voor het succes van een toekomstig contact. Het is mijns inziens incorrect, als iemand tijdens een dategesprek aangeeft, dat hij / zij om zo en zo laat thuis moet zijn omdat er afgesproken is met een familielid te gaan eten. Dan wordt de date als het ware afgeraffeld.
Een gevulde agenda kan dus in je nadeel werken. Als iemand wat met je wil afspreken en je hebt maar beperkt tijd, dan kan jouw date je verwijten, dat je zijn / haar agenda gaat bepalen. Anderzijds komt iemand met veel interesses op een date niet over als een saaie piet.
Beter is het om op de dag dat je een date hebt geen andere afspraken te maken, en het aan het verloop van je date over te laten, hoe de dag verloopt. Wie weet vind je hem / haar wel zo leuk, dat je de afspraak afrondt met een hapje eten. Toen ik ooit via deze site een jarenlange relatie kreeg hebben mijn date en ik onze eerste afspraak ook zo afgerond. Onze agenda’s waren dus niet geheel gevuld. Zou dat een goede insteek zijn?
Als de date tegenvalt en je wilt eigenlijk “opbreken” dan kun je natuurlijk ook de agenda misbruiken om iemand niet ter plekke teleur te stellen. Dus, een leugentje om bestwil. Is dat dan weer wel zo eerlijk? Ik denk dat het beter is de waarheid te vertellen, dat je geen klik hebt…
geplaatst door Aktivo1 - 2517 keer gelezen
Vorige berichten
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry