terug

Moeders worden nooit meer mensen

zondag 20 maart 2022

“ Moeders worden nooit meer mensen.
Moeders blijven altijd moeders “.
Tom Lanoye

Onlangs schreef iemand op de site, dat hij weg was als hij las dat een vrouw volop geniet van haar kleinkinderen. Ik voelde hoe er een vraagteken van verbazing boven mijn hoofd was komen hangen.
Hoezo ben je dan weg? Hou je niet van kinderen? Ben je bang dat je aandacht tekort komt
of wat?
Ik had persoonlijk niet de behoefte die vragen te stellen aan die man.
Het opende wel mijn ogen. Ik had nooit bedacht dat er zo naar profielen van vrouwen werd gekeken en dat er op grond hiervan werd geselecteerd.
Ik had weer wat erbij geleerd dus.
Bij mannen zal er vast dus ook wel op een bepaalde manier worden geselecteerd denk ik.
Ik zie iig wel vaker bij mannen staan, dat ze graag (veel) tijd besteden aan hun kleinkinderen.
Dat ontroert mij.
Een reflectie over mijn mening dat moeders altijd hun moeder plek blijven innemen
(als de relatie goed is) schoot me te binnen.

“ Ik hoor die speciale opwinding in zijn stem als hij aan mij vraagt: “ Hoe is het met jou? ”
Ik weet dat hij daar óók wel benieuwd naar is. Dat hij eerst aan mij gedacht moet hebben voordat hij me belde.
Ik weet óók dat zijn verlangen om zich met mij te delen nog feller brandt dan het vagevuur.
Omdat? Omdat ik als geen ander dat wéét!
“ Vertel ”…
Ik hoor me dat zeggen, ondanks het feit dat ik inderdaad al weet dat hij zich met mij ten diepste wil delen.
Ik ken zijn verlangen, zijn behoeften en zijn passie.
Ik weet dat hij me soms daarom zelfs “ verfoeit ”, omdat hij zich nergens kan verbergen zonder dat ik hem vind en in mijn armen sluit.
No matter what.
Hij heeft geprobeerd me weg te duwen, omdat hij dé man hoorde te zijn na mijn scheiding
en hij zichzelf had opgelegd mij te willen beschermen.
Maar waar hij ook ging…altijd was ik sterker daar aanwezig.

Als klein kind was hij tot de conclusie gekomen, dat ik ook écht ogen in mijn rug moest hebben. Ik zag en wist altijd alles.
Ik voel de glimlach over mijn gelaat glijden bij het beeld dat de herinnering op mijn netvlies tovert van zo’n moment. Die ógen van hem! Geweldig!! Ze rolden bijna van verbazing uit zijn oogkassen, toen ik hem vermanend toesprak vanuit een andere ruimte.
Via een spiegel gespot 😉

Mijn zoon, een grote man nu inmiddels, die als klein kind niet wilde horen dat ik ook maar gewoon mens was… en daar nog steeds aan vasthoudt “.

Mijn mobiel rinkelt op de late zaterdagavond.
Dit keer hoef ik hem niet te vragen: “ Vertel…”
Ook al had hij op Mars gezeten had ik nog zijn diepe vreugde en geluk als een warme golf
bij me naar binnen voelen komen.
Deze keer mag mijn koosnaampje moeders even een andere worden:
“ Dag oma… Gefeliciteerd met je kleindochter ”
En ik luister naar zijn verhaal over de intense liefde, die een mens kan ervaren voor een ander.
Een verhaal, dat aan mij wordt verteld en waarbij ik ervaar dat moeders idd nooit meer mensen zullen worden…

“ Dag moeders…”
“ Dag zoon…”

geplaatst door Hope - 1419 keer gelezen