terug

Het mensenpad

maandag 25 april 2022

Het leven is te vergelijken met een lange weg. Op die weg staan verkeersborden, soms is het een asfaltweg, dan weer een zandpad of een weg met kinderhoofdjes. Bepaalde gedeelten van de weg zijn eenrichtingsverkeer, op een ander stukje mag je maar 30 kilometer per uur rijden, en op een stukje is de weg opgebroken en moet je omrijden.

Het meest boeiende aan elke weg zijn de mensen, die ik er tegenkom. Ik verbaas me erover, hoeveel bijzondere mensen mijn levensweg, mijn pad kruisen. Of is het juist zo, dat ik hun pad kruis? Het zijn vaak korte momenten, die nauwelijks ruimte bieden om de ander in je op te nemen. Prachtig is dat verwoord in het gedicht van Hanna Lam, waarvan ik enkel het eerste couplet hier weergeef:
De mensen van voorbij
wij noemen ze hier samen.
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij namen.
Zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen
en zijn wij even bij elkaar
op dit moment van het jaar.

Tegenwoordig zie ik niet alleen in real life, maar vooral ook langs de digitale snelweg mensen voorbij komen. Ik vind het zo jammer, dat juist die mensen na verloop van tijd uit je gezichtsveld verdwijnen. Sommigen besluiten zelf de benenwagen te nemen, je ziet ze nooit meer terug. Denk maar eens aan vriendjes, waarmee je vroeger op school gezeten hebt. Wat zou er van hen geworden zijn?

In ruil voor die verloren gegane contacten komen er nieuwe mensen op mijn weg. Ze inspireren me, ze helpen me, ze irriteren me, met een aantal van hen heb ik een langdurige vriendschap opgebouwd.

Pijnlijk wordt het als ik van zo’n oud contact al een tijdje niets meer gehoord heb, als die man of vrouw uit mijn leven is, en ik hoor dat het niet meer mogelijk is het contact te hernieuwen, omdat hij of zij het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. Dan knaagt het, dat ik zelf mij niet meer moeite heb getroost om die persoon weer eens op te bellen of te schrijven / te mailen.

Wat zou hij / zij de afgelopen tijd meegemaakt hebben? Zou er van weerszijden behoefte zijn geweest om elkaar te ontmoeten? En wat hadden we elkaar dan te vertellen?
Speelt dat niet vooral als je met iemand een relatie hebt gehad, die beëindigd is? Natuurlijk vooropgesteld dat jij en die ander toen jullie uit elkaar gingen nog wel “on speaking terms” waren. Ook ik ken mensen (heel weinig) die ik echt niet meer wens te ontmoeten. Maar bij het overgrote deel zijn er “no hard feelings”.

Het mensenpad, zoals ik het noem (dit woord staat niet in het Groene boekje) is voor iedereen anders. Gelukkig dat ik niet weet hoe mijn mensenpad gaat. Misschien vindt u het woord levenspad beter gekozen; ik denk bij het woord in mijn titel aan het pad, dat ik soms in mijn uppie en soms met anderen ga.
Op mijn pad is er ook hinder door opgebroken wegen, dan moet ik een omweg maken. Improviseren is ook een kunst…
Vroeger was ik als kind padvinder (tegenwoordig heet dat, dat je op scouting zit). Je ging op patrouille, je leerde knopen maken. Veel later bewandelde ik het pad der liefde. Soms zat ik in een knoop verward, maar altijd kwam ik er weer uit. Ik ben benieuwd, wie mijn pad met mij wil bewandelen en met wie ik op haar pad mag gaan lopen!

geplaatst door Aktivo1 - 2487 keer gelezen