terug

Attent zijn

vrijdag 6 mei 2022

Afgelopen zaterdag las ik een interview in een tijdschrift. Het ging over een jongeman die niet meer geloofde in de liefde. Nu al, denk ik? Hij heeft nog een heel leven voor zich, wat is dit nou? Hij vertelt in dit artikel heel realistisch over zijn liefdesleven.

Hij is een nuchter persoon en daarom wordt hij niet snel verliefd. Zijn vrienden daarentegen wel. Die kregen vervolgens dan ook een leuke vriendin en maakten behoorlijk wat werk van haar. Ze stuurden Valentijnskaarten, gaven haar bloemen, kochten voor haar een mooi kettinkje met hun naam erin gegraveerd etc. Hij vond dat allemaal maar kwijl dingen en was beslist niet van plan om dat zelf te gaan doen. Hij zei ook nooit uit zichzelf tegen een vriendin dat ze er mooi uitzag, dat zat niet in hem. Hij was gewoon met haar, dat moest vanzelfsprekend genoeg zijn, punt. De meisjes vonden hem daarom niet attent genoeg, en ze klaagden er ook over dat hij te weinig initiatieven had.

Zijn sporadische verkeringen gingen dan ook allemaal om deze 2 redenen uit. Hij ging dus beter zijn best doen, maar hield dat nooit lang vol. Na zijn laatste mislukte relatie heeft hij besloten om het niet meer te proberen, het klopte gewoon niet met wie hij in wezen was. Mocht hij echter ooit een vrouw tegenkomen die genoegen nam met "de hork" die hij blijkbaar was, dan is ze welkom, eindigde hij zijn verhaal. Maar hij was bang dat een verkering niet voor hem was weggelegd. Ik was het grotendeels met hem eens. Als hij attent zijn naar een vrouw maar een hoop gedoe vond en daar op deze jonge leeftijd al zo stellig over dacht, hoe denkt hij daar dan straks over als hij 50plus is?

Dat tijdschriftartikel zette me wel aan het nadenken : hoe attent ben ik zelf eigenlijk naar een man? ik onthaal hem hartelijk met gebak bij de koffie, of een glaasje wijn met kaasjes en wat toast erbij. Als hij blijft eten, probeer ik iets lekkers voor hem klaar te maken. Dat is het wel zo'n beetje. Ik zeg zelf ook veel te weinig dat hij een mooi overhemd aan heeft. Wel valt het me op als hij te kale schoenen aan heeft, of als de boord van zijn overhemd zichtbaar versleten is. Natuurlijk zeg ik dat niet tegen hem, maar als de man een goede vriend van me is en ik hem al veel langer en dus goed ken, flap ik er soms een (grappig bedoelde) opmerking uit.

Ik weet heus wel dat dat niet zo aardig van me is, maar ik heb het al gezegd en kan mijn woorden niet meer terug nemen. Meteen daarna verzacht ik het door te zeggen, dat ik het goed bedoel en hem slechts wil helpen door hem deze tip te geven. Meestal vindt hij dat niet erg. Mannen zijn gelukkig erg makkelijk en niet zo snel beledigd.

Maar ik heb me nu plechtig voorgenomen om over dit soort kleine minpunten niets meer tegen hem te zeggen en me helemaal te concentreren op de gezelligheid van zijn bezoek. Last but not least, vooral niet te vergeten om hem bij vertrek nogmaals hartelijk te bedanken voor zijn bloemen, fles wijn of andere lieve attenties...

geplaatst door sixty - 2653 keer gelezen