terug

Een appeltje voor de dorst

maandag 13 juni 2022

Ooit heb ik geleerd hoe belangrijk het is om fruit te eten. Iemand vertelde mij dat ik nooit fruit na de maaltijd zou moeten eten. Vandaar dat ik elke dag begin met fruit en een beker water.
Nieuw onderzoek heeft evenwel uitgewezen, dat sommige mensen alleen intolerantie hebben voor bepaalde soorten fruit, en dat ik het gerust op elk moment van de dag kan consumeren.

Fruit is ook verwerkt in spreekwoorden of quotes. Denk maar aan “Gaan met die banaan”. “Het is slecht kersen eten met die persoon”. En natuurlijk de in de titel vermelde uitspraak: Een appeltje voor de dorst. Bij dat gezegde denk ik niet in eerste instantie aan de appel als vrucht, maar aan het saldo op mijn spaarrekening, aan een spaarpotje.

Er is een behoorlijke tweedeling in de maatschappij. Velen ontberen hun appeltje voor de dorst; aan de andere kant zijn er grootgrondbezitters met een boomgaard vol met fruitbomen. Die boomgaard is evenwel geen garantie voor een zorgeloos bestaan! De grond moet bemest worden, er moet voldoende regen vallen en de zon moet haar werk ook doen. De grondeigenaar moet de bomen verzorgen, en in de oogsttijd moet hij zijn fruit verzamelen.

Sommige mensen hebben plezier in het verzamelen van hun “fruit”. Dagobert Duck geldt als prototype voor die mensen, zij zwemmen in hun geld. Beleggen van spaarcenten is een hobby geworden; een hobby die niet zonder risico is. Het appeltje voor de dorst dat vooral ouderen dachten te hebben lost zienderogen op in de lucht. Veel zekerheden van vroeger over geld zijn nu verleden tijd geworden.

De afgelopen jaren van de 21e eeuw zijn gemarkeerd door het instorten van die zekerheden. Ik begon als kind met een spaarbankrekening, die mijn ouders voor mij openden. In de verwachting dat elk jaar netjes de rente zou worden bijgeschreven.
Na een tijdje had ik genoeg geld voor een brommer en nog veel later de aanbetaling voor mijn woning. Een aantal jaren was er daardoor geen geldelijk appeltje voor de dorst. Door de financiële crisis is het voor veel mensen zelfs sappelen, en niet alleen voor de minima.

Appeltjes voor de dorst? Dat zijn niet alleen centjes; er zijn ook andere zekerheden waarop ik de afgelopen decennia mijn vertrouwen heb gesteld, die nu aan het wankelen zijn gebracht.
Veiligheid in de samenleving, de vanzelfsprekendheid waarmee ik vakantie boek, het assortiment van de supermarkt, nu zijn er opeens lege schappen. Misschien beschouwt u dit niet zozeer als zekerheden maar als vertrouwde kaders.

Wanneer ik lees over mensen, die niet alleen als toerist een derde wereld land bezoeken, maar er geruime tijd blijven en leven te midden van de autochtone bevolking, dan pas kom ik er achter, hoe goed wij het hier in West Europa toch nog hebben.
Iets weerhoudt mij om een vakantie te boeken naar een land met een lage levensstandaard. Ik zou mij bekeken voelen door de mensen, die daar wonen. Die hebben bijna nooit een appeltje voor de dorst…

Zou er in een relatie ook gevoelsmatig een appeltje voor de dorst zijn? Iets, waarop we kunnen teren als het even moeilijker gaat? Elk appeltje, dat geplant wordt kan uitgroeien tot een appelboom. Dat zou dan op zich een relatie kunnen zijn. Hoe vruchtbaar die op den duur is hangt van allerlei onzekerheden af. Zou je een datingsite dan kunnen vergelijken met een appelboomgaard?

Of een nieuwe appelboom veel vruchten krijgt hangt af van het weer, de bemesting van de grond, de plaats waar hij in de boomgaard staat, of er mensen komen die stiekem appels plukken. Zo is het denk ik ook met relaties in het gewone leven van alledag. Het welslagen van een relatie hangt van heel wat factoren af. Overal zijn mensen die het op jouw “appels” voorzien hebben, de omstandigheden (het “weer”) mag je niet uitvlakken, je moet je relatie goed onderhouden… Een ding moet nog duidelijk zijn: Wie een nieuw contact krijgt mag natuurlijk nooit op de achterhand nog een appeltje voor de dorst aanhouden. Dat gebeurt vaak, ook hier, maar dat is niet “comme il faut” ….

geplaatst door Aktivo1 - 2338 keer gelezen