terug

Koffiedik

woensdag 22 juni 2022

Het is heel prettig om wat te fantaseren over het vooruitzicht van een liefdevolle relatie, het fijne samenzijn en het sociale aspect, ook niet onbelangrijk. Maar daarnaast zijn er de dagelijkse routines. Niet het eerste waar je aan denkt, als je net je eerst afspraakjes achter de rug hebt... maar het kan snel gaan.
Lang geleden ontmoette ik mijn toekomstige vrouw. Ik was een jongeman die heel goed voor zichzelf kon zorgen, zij was een dito zelfstandige jongedame. Ze woonde in het hartje van Amsterdam, wij verkeerden dan ook in linkse kringen, in de naweeën van de tweede feministische golf. We waren dus heel erg van gelijke kansen en eerlijke taakverdeling in huishouden en opvoeding... dachten we. Maar het pakte anders uit.
Mijn lieve vrouw kwam al gauw bij mij wonen. Maar niet nadat het huis eerst een grondige schoonmaakbeurt had gekregen! Ik had daar geen bezwaar tegen en ik droeg ook heus mijn steentje bij. Maar het was een teken aan de wand. Ik sputterde nog wat, dat ze niet mijn huishoudster hoefde te zijn, dat er interessantere bezigheden zijn... Maar het was duidelijk dat de lat nu hoger lag en -by the way- “laat mij het maar doen want als jij het doet moet het toch opnieuw”. Klinkt bekend?
Nou had ik het enorm druk met mijn werk (nog een teken aan de wand) dus ik liet me alles al gauw welgevallen. Kortom, binnen de kortste keren waren we een doodnormaal burgerstelletje geworden. Ik full-time, zij part-time. Ik kostwinner, zij het huishouden. Ik de karweitjes, zij de verjaardagskaarten. Ik de vrindenavonden, zij de theevisites. En... we waren er gelukkig mee. We hoorden erbij, bij al die andere brave burgers, de klaarovermoeders en klusjesmannen. Het hebben van een kind speelde daarbij ongetwijfeld een belangrijke rol.
Nu gebeurde het helaas, dat J. plotseling kwam te overlijden, ook alweer lang geleden nu. Dat bracht uiteraard sowieso enorme veranderingen met zich mee. Al gauw merkte ik bovendien dat, als alleenstaande man, mijn positie in de directe sociale omgeving drastisch veranderde! Pogingen tot sociale interactie worden met terughoudendheid beantwoord. De etentjes met buren hielden op. Nou wil ik daar niemand de schuld van geven, het was ook eenvoudigweg zo dat ik hier in mijn uppie minder te zoeken heb, meer ben aangewezen op een sociaal leven ‘buiten de deur’. Ik ging weer meer reizen, meer ondernemen, meer van de vrijheid genieten, eigenlijk weer het leven oppakken dat ik voor mij huwelijk had gekend. Maar dan vaak (in het begin ALTIJD) in gezelschap van mijn enig kind. En daar hebben we ook weer erg van genoten.
Ik denk wel eens, hoe zou het zijn geweest als J. was blijven leven. Dan hadden we misschien meer kinderen gekregen. En die zouden nu het huis uit zijn. Zouden we dan ook onze vrijheid pakken, op ontdekkingsreis gaan? Of zou ik gelukkig zijn als oppasopa bij een kleinkind?
Ik bedoel maar, je kunt er weinig van zeggen hoe het balletje rolt en waar je je geluk in vindt. Je moet het nemen zoals het komt, daar ben ik erg goed in geworden :-)

geplaatst door Pelgrim - 2099 keer gelezen