terug

Ik heb er zin in…

maandag 18 juli 2022

dus ik zing.

Nou ja, volgens mijn zoon komt er geluid uit me wat niet om aan te horen is, hij vraagt me dan ook regelmatig en nadrukkelijk om daarmee te stoppen, en omdat ik van hem hou doe ik dat dan ook. Om wat later toch zachtjes wat te gaan neuriën.
Ik zing ook onder de douche, soms wat luid en een andere keer heel zacht, vaak met gewoon wat la-la-la omdat ik de tekst niet meer goed weet, maar dat mag de pret niet drukken. En als ik de tekst even later toch weer herinner begin ik vol goede moed van voren af aan.
Ik zing ook in de auto en dat gaat makkelijker want dan heb ik hulp van de artiest, soms zingt hij, of zij, een tekst even fout en ik wel goed maar dat vergeef ik hem, of haar. Zij zijn ook maar mensen. Soms vraag ik me af wat anderen zullen denken als zij een grijzende vrouw met veel enthousiasme en trommelende vingers op het stuur mondbewegingen zien maken. Ach, ik zing met de ramen dicht dus veel geluidsoverlast zal het niet geven. Met mijn man zong ik ook veel in de auto, het verschil was dat hij kon zingen maar hij klaagde nooit over mijn geluiden.
Wat wel een beetje gênant kan zijn is dat ik ook zing tijdens het boodschappen doen. Nou zal ik niet meteen een aria gaan vertolken en ook het aantal decibellen blijft onder de norm maar toch, ik neurie van de groenten naar het brood, soms moet ik even terug want ik vergeet net dat ene ding en loop dus neuriënd door de winkelpaden, soms ga ik fluiten want dat lukt ook wel.
En soms word ik er op aangesproken, waardoor ik toch wat beschaamd door ga lopen. Het gekke is: ik krijg nooit negatieve reacties, meestal zegt men zoiets als” Nou mevrouw, u heeft er zin in”! Ik antwoord dan iets in de geest van” ja hoor” of “ ik ben positief gestemd” , soms zelfs met een knipoog.
En het werkt aanstekelijk, niet zelden hoor ik verder in de winkel ook iemand neuriën of fluiten.
En heel soms leidt het tot een gesprekje, zoals laatst bij de kassa, een man van mijn leeftijd sprak mij aan, hij vond het wel fijn om wat positiviteit te horen want het was een moeilijke dag voor hem, iemand was overleden en daar had hij het erg moeilijk mee. Door mijn geneurie werd die gedachte even naar de achtergrond geschoven, en “ ja het leven gaat gewoon door”.
Ik zong daarna even niet meer, want ik kon me heel goed inleven in zijn verdriet.
Muziek is emotie, zeker voor mij, het helpt me door moeilijke tijden heen maar maakt me ook bewust van mooie dingen.
En ik hoop dat een toekomstige vriend, misschien zelfs partner, ook van muziek houdt, want wat zal het geweldig zijn om weer samen in de auto te kunnen zingen, misschien zelfs tweestemmig…. zonder mijn zoon erbij en met de ramen dicht, want ik wil mijn omgeving graag te vriend houden.

geplaatst door Angi - 1766 keer gelezen