terug

Plaatsvervangend lijden is iets anders dan plaatsvervangend rouwen

maandag 1 augustus 2022

Voor de zoveelste keer ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt hoe verschillend er over menselijk lijden, maar ook hoe er hier bij 50plus soms over rouwen wordt gedacht.

Empathie kan ik hebben met mensen die iets ernstigs te verduren hebben gekregen, maar met wie ik geen intieme relatie hoef aan te gaan. Afgelopen weekend heb ik tijdens een fietstocht veel huizen gezien die de Nederlandse vlag omgekeerd in de tuin of aan hun huis hadden hangen. Zij verklaarden daarmee openlijk hun sympathie aan de boeren die het momenteel erg zwaar hebben en vechten voor hun bestaan. Daar kan ik meegevoel voor hebben. Empathie heb ik zeker voor een ongeneeslijk ziek persoon, of een oorlogsvluchteling die ongewild huis en haard heeft moeten verlaten.

Waar ik wel moeite mee heb, als er plaatsvervangend lijden van mij verwacht wordt bij het aangaan van een nieuwe partnerrelatie. Wanneer een weduwnaar op deze datingsite naarstig op zoek gaat naar een nieuwe partner, maar wel van mij verwacht dat ik mee ga naar het graf, of hem subiet ga troosten om het grote verlies dat hijzelf nog lang niet heeft verwerkt, klap ik dicht. Ik heb 3 x meegemaakt dat een man tijdens onze 1e date in huilen uitbarstte tijdens het praten over zijn (net) overleden vrouw.

Een andere man vond het heel gewoon dat er tijdens mijn eerste bezoek aan hem thuis (na meerdere dates buitenshuis) voortdurend een kaarsje brandde op de salontafel bij haar foto, Dat kon ik dus echt niet over het hoofd zien. Sorry, denk ik dan, ik zit hier niet bij een rouwdienst van een voor MIJ geliefd persoon. Ik heb zijn vrouw nooit ontmoet, wat kan hij aan plaatsvervangend lijden van mij verwachten? Ik begrijp al helemaal niet als hij na afloop van die date daar ook nog kwaad om wordt.

Ik heb er alle begrip voor dat zijn partner, waar hij veel van heeft gehouden, vele jaren lief en leed mee heeft gedeeld, nog diep in zijn hart zit. Hij mag ook gerust af en toe over haar praten. Daar kan ik allemaal empathie voor hebben. Maar als ik als troostmeisje moet gaan dienen voor al dat grote verdriet, ben ik weg. Ik verwacht dat hij daarvoor bij zijn kinderen, familieleden, goede vrienden of desnoods bij een rouwverwerkingsgroep terecht kan. Om dat als eventueel nieuwe partner, meteen van mij te verwachten, gaat mij een brug te ver...

geplaatst door sixty - 2737 keer gelezen