terug

Ik krijg het hem haar niet meer uit mijn hoofd

maandag 7 november 2022

Ik ken melodieën van tophits, maar ook van klassieke muziek die steeds weer komen “bovendrijven”. Dat gebeurt meestal als ik iets lees of hoor, waardoor er een associatie met het muziekje is. Tijdens het lopen, het fietsen of gewoon als ik met iets simpels bezig ben – niet als ik schrijf! – wordt er in de bovenkamer als het ware een grammofoonplaat afgedraaid.

Dit klinkt tamelijk onschuldig. Er zijn ook andere herinneringen die ik niet zo gemakkelijk weg kan poetsen. Wie een paar keer met iemand een relatie heeft gehad zal dat beamen.
Ik heb ontdekt dat de duur van de relatie niet in de eerste plaats bepalend was, of ik iemand kan vergeten of dat ik die persoon (in mijn geval een zij) nog regelmatig voor de geest krijg.

Er zijn negatieve dingen uit het verleden, waarvan ik hoop dat ze uit mijn geheugen gewist zijn. Is het misschien zo, dat die minder fijne gebeurtenissen gemakkelijker weer op komen borrelen dan de positieve zaken? Dat is mogelijk nog sterker het geval bij iets, wat een partner of vriend heeft gedaan en waar ik enigszins bij betrokken was, of wat hij of zij mij vertelde.

Ik geloof dat ikzelf en wellicht ook veel andere mensen een selectief geheugen hebben, of misschien heb ik en hebben ook anderen hun geheugen in de loop van de tijd zo ontwikkeld.
Met dit te constateren kom ik niets verder. Kan ik toch de minnetjes en de plusjes uit mijn historie én uit de levensgeschiedenis van mijn familie, vrienden en kennissen een gelijkwaardige plek geven? En kan ik vergeven en vergeten?

Natuurlijk geldt dit in hoge mate, als het om iemand gaat met wie ik een relatie heb gehad. Na het verbreken van het contact is het de vraag, wat ik bewaar uit de maanden, jaren dat ik met haar samen was. Mijn ex-partner verwoordde dat heel kernachtig niet zo lang na de scheiding: “Ik zal jouw lekkere eten wel gaan missen!”.

Jaren later, nadat mijn latrelatie stukgelopen was en ik deze vrouw nog een keer sprak was ze vol lof over onze vakanties en over de vrienden waar we bij op visite waren geweest. Die loftuitingen gingen zelfs zover, dat zij met haar nieuwe vriend jaren later bij de vrienden, met wie ik het meest close ben op bezoek ging.. Van dat bezoekje hoorde ik pas achteraf van mijn vrienden, die werden ook overrompeld toen mijn ex-vriendin en haar nieuwe geliefde bij hen op de stoep stonden. De herinneringen aan onze gezamenlijke bezoekjes destijds waren dus niet uit haar hoofd en hart. Maar dit bezoekje sneed weer wel door mijn hart…

Uiteraard zijn er ook dingen voorgevallen, die niet zo mooi waren, verkeerde keuzes, waardoor mijn huwelijk en mijn latrelatie eindigde. Die staan nog haarscherp in mijn geheugen gegrift. Toch probeer ik die in evenwicht te houden met al het goeds, wat er was. Onze trouwdag. de geboorte van ons kind, iets waar ik eigenlijk als vanzelfsprekend heel emotioneel van werd, de contacten die we hadden met onze wederzijdse vrienden en familie, en de geweldige vakanties en andere dingen, die ik met mijn ex (lat-) vriendin heb beleefd.

Al die aspecten heb ik een plekje gegeven. Hoe gaat dat met tastbare herinneringen? Ik heb de foto’s van mijn zoon en zijn gezin (met wie ik een goed contact heb) natuurlijk zichtbaar in mijn woonkamer neergezet. Maar foto’s van mijn ex-partner en de vrouw, waarmee ik de latrelatie had, zijn niet zo prominent aanwezig.. Hoe anders is dat bij mensen, die hun partner door overlijden verloren. Bij een stel, dat ik goed ken staan foto’s op een kastje van hem en zijn overleden vrouw naast foto’s van hem en zijn huidige partner. Moet / mag iemand verdriet tonen of zou iemand dat moeten of kunnen wegmoffelen? Wie een fijne relatie heeft gehad en zijn / haar partner door overlijden verloor zal die herinneringen juist koesteren. Opnieuw een vraag aan het eind van mijn blogje.. In een lijntje op Things2Share staat linkje naar een bekend liedje, waar iemand mij in dit verband op attent maakte…

geplaatst door Aktivo1 - 2407 keer gelezen