terug

Struisvogels

donderdag 3 november 2022

Het komt wel eens voor dat een correspondentie plotseling stokt. Geen sjoege meer en geen idee wat de reden is. Het kan zijn dat het gesprek nooit echt op gang was gekomen, dan kan ik het afdoen met een ‘het zij zo’ - al is dat ook niet fijn. Maar het speelt natuurlijk vooral als ik er al het een en ander was uitgewisseld en er reden was voor optimisme. Dan had ik mezelf toch al een beetje kwetsbaar gemaakt en slaat bij uitblijven van respons de onzekerheid toe. Niet te snel oordelen, even geduld oefenen, misschien is er een verklaring: Ziek? Computer stuk? Allemaal niet zo waarschijnlijk. Heb ik iets verkeerds gezegd? Best mogelijk, je kent elkaars gevoeligheden. maar ik weet het niet. Nee ik sta er machteloos in en moet er maar mee dealen.

Zo’n ervaring is teleurstellend en de kans bestaat dat ik mij tekortgedaan, onbegrepen, bekocht, bedrogen & verongelijkt voel. Nutteloze negativiteit die ik op de ander projecteer als zijnde bot gedrag. Misschien terecht, dan is het ook maar beter zo. Maar misschien ligt het wat genuanceerder. Het kan ook dat iemand niet goed weet hoe je een contact kunt beëindigen, niet moedig genoeg is voor een slecht-nieuws-bericht, bang is om te kwetsen. En dan maar de kop in het zand steekt. Ik vermoed dus dat een gevoel van ongemak vaker een reden is dan botheid. Het helpt dan wel om zich de omgekeerde situatie voor te stellen: hoe zou ik zelf behandeld willen worden wanneer de ander het contact wil beëindigen? Waarschijnlijk wil ik toch liever weten waar ik aan toe ben dan dat ik in het duister tast en zelf maar mijn conclusie moet trekken.

Vanzelfsprekend is het niet leuk om een afwijzing te sturen, want slechts hoogst zelden betreft het een onaangenaam mens (dan is het niet zo moeilijk ;-) Een berichtje in de trant van “Het liep anders, helaas, het beste verder” lijkt natuurlijk gemakkelijk zat. Het punt is volgens mij meer, dat we wel aanvoelen dat zo’n bericht niet erg bevredigend is. De ander wil graag weten waarom dan en dat kan lastig of pijnlijk zijn. Ik kan dan een smoes verzinnen, een leugentje-om-bestwil. Neutraal of met redenen omkleed, ieder zijn eigen manier. Voor de een is het gemakkelijker als voor de ander, maar een ander in het ongewisse laten is niet okee. Beknopt & duidelijk is toch nog beter dan niks meer laten horen. Tja als iemand er geen genoegen mee neemt, dan is er altijd nog de blokkeerknop.

geplaatst door Pelgrim - 2486 keer gelezen