Voor je kippenvelmoment
donderdag 8 december 2022
Ik lees wel eens wat. Waarmee ik niet wil zeggen dat jij nooit iets leest, en al helemaal niet dat het goed zou zijn om wel eens iets te lezen. Schrijven is best lastig, tegenwoordig: iemand kan immers zomaar iets lezen wat er helemaal niet staat en dat met zichzelf vermenigvuldigen. Terwijl er niets anders staat dan wat er staat...
Goed, ik lees dus wel eens wat. Zo las ik in een grappig uitgevoerd vierkant boekje* (en de aanvullende longread) dat 6% van de Nederlandse bevolking dagelijks een kippenvelmoment meemaakt, 29% wekelijks, 30% maandelijks, 29% minder dan maandelijks, en 6% nooit. Nu hoor ik bij die laatste 6% - wat niet in de lijn der verwachtingen ligt: Vrouwen zijn met 72% immers beter vertegenwoordigd in de categorie ‘maandelijks en vaker’ dan mannen (53%). De mensen die aangeven vaker kippenvelmomenten mee te maken, scoren ook hoger op geluk en een als zinvol ervaren leven. Kippenvel alleen is een reactie op kou of hevige schrik, maar maak er een moment van en het is een intens, positief gebeuren. Nou ja. Ik vond het een grappig onderzoek - ook al is 'kippenvelmoment' voor mij een doodgeknuffeld woord. Het is zo’n woord dat alleen geschikt is voor een spelletje ‘hoeveel woorden kan je van de letters maken’. Of heb ik iets gemist, en is kippenvel het nieuwe genieten? Gaat op een zonnig terras de koffie geserveerd worden met de woorden ‘‘voor je kippenvelmoment’’ in plaats van met ‘‘geniet ervan’’?
Afgelopen zomer, toen het buiten zelfs te heet was om het zonnescherm naar beneden te draaien, las ik over een kerstboom van karton. Acht ingenieus ontworpen, perfect gesneden stukken karton die, in elkaar geschoven, een kerstboom van ongeveer mijn eigen hoogte vormden. Nu ontdekte ik toch al geen enkel mogelijk kippenvelmoment in alweer die besneeuwde kunstkerstboom uit de schuur halen en alweer versieren met alweer dezelfde ballen, slingers en engeltjes, en vooral niet in alweer sneeuw, naalden en scherven stofzuigen. Maar een heiden die van een mooi versierde en verlichte kerstboom kan genieten, ben ik wel. Ik bestelde de kartonnen kerstboom. Hij ruikt lekker naar karton, en hij staat nu in mijn kamer. Ik heb, met behulp van een priem, een dikke leernaald en koperkleurig lint, twaalf gloednieuwe, van de goede Sint gekregen glazen engeltjes aan zijn punten gestrikt. Ik heb drie keer twaalf kerstballen aan datzelfde koperkleurige lint geknoopt, en ze van zijn top naar zijn basis langs de kruispunten van de stukken karton laten hangen; een donker zilveren, een diepblauwe, en een koperkleurige slinger van glimmende ballen. Ik heb twee lange slingers van kleine zilveren balletjes rondom de boom gedrapeerd en hier en daar met spelden vastgeprikt. Ik heb de lamp in de boekenkast zo gedraaid, dat het licht hem beschijnt. Hij is nog steeds geen kerstboom. Hij is een kunstig gevormd object van karton, vol gehangen met kerstversiering. Morgen maak ik weer acht stukken karton van hem en breng hem naar de schuur. Het is immers pas acht december. Het komt wel goed: Er staan appelmoes muffins in de oven.
*Nederland in cijfers, editie 2022, een uitgave van het CBS; longreads.cbs.nl
geplaatst door RodeJas - 2031 keer gelezen
Vorige berichten
Misschien mag ik ook weer even leunen
Mijn hele leven heb ik geleerd om op eigen benen te staan. Als ondernemer moest dat ook wel. Er waren altijd beslissingen te nemen, problemen op te lossen en plannen die anders liepen dan verwacht. Dan rechtte ik mijn rug, bedacht een nieuwe route en ging weer verder.
Ik ben altijd nieuwsgierig gebleven. Naar andere mensen, onbekende plaatsen en alles wat het leven nog te bieden had. Soms bracht die nieuwsgierigheid mij iets moois, soms een flinke tegenvaller. Maar ook daar kwam ik weer uit. Zelfstandig zijn wordt op den duur bijna een tweede natuur.
Bijna zeven jaar geleden verloor ik mijn lieve, mooie echtgenote. Gelukkig bleven de mooie herinneringen: een vertrouwde blik, een hand op mijn arm en het stille gevoel dat er iemand was bij wie ik gewoon mezelf kon zijn.
Zoals iedereen heb ook ik dus de momenten van succes, pech, geluk en verdriet gekend. Toch ben ik gelukkig en tevreden. Nieuwsgierig en dankbaar voor wat het leven nog iedere dag brengt. In de psychologie wordt wel gezegd dat geven net zo fijn is als ontvangen. Wat mij betreft klopt dat en het is toch geweldig als je ook daadwerkelijk iets kan en mag betekenen voor een ander?
Maar soms, zou ik mijn zelfstandigheid best even naast me neer willen leggen. Dan verlang ik naar iemand die vraagt of ik het niet koud heb. Die een kop koffie voor me neerzet zonder dat ik erom hoef te vragen. Iemand die zegt: “Ga jij maar zitten, ik zorg vandaag een beetje voor jou.”
Niet omdat ik het zelf niet kan. Juist omdat ik het altijd zelf heb gekund. Misschien is dat wel het kleine geheim van sterke mensen: achter al dat aanpakken, doorzetten en oplossen zit soms gewoon iemand die graag even vertroeteld wil worden.
Machiel van der Schoot
Zijn specifieke kenmerken van een dier of vrouw zichtbaar?
Soms wel. Runderen, schapen en geiten dragen allemaal oormerken, als registratie van wie deze dieren zijn. De herkenning van een afzonderlijke koe gaat via een transponderband. Dat zorgt ervoor dat de boer de koe herkent bij de melkrobot. Katten en honden worden gechipt. Dat zie je niet aan de buitenkant, omdat de chip onder de huid wordt ingebracht. Behalve chippen kan (moet) de eigenaar het dier ook inschrijven bij een databank. Dat scheelt veel zoekgeraakte katten, die anders in een asiel terecht komen. Dat gebeurt vooral in de zomer wanneer katten ontsnappen doordat een buitendeur of raam openstaat om het huis te luchten.
Bij kleine kinderen op een druk strand heb ik weleens een polsbandje gezien bij een kind met hun voornaam en het telefoonnummer van de ouders erop vermeld. Dat is bedoeld voor als het kindje in een onbewaakt ogenblik zoek raakt. Bij volwassen vrouwen in India zijn er uiterlijke kenmerken die iets vertellen over haarzelf. Veel vrouwen hebben een stip op hun voorhoofd net boven de ogen. Het is een 3e oog, ter bescherming. Het geeft de mannen aan dat de dame getrouwd is
In het verleden droegen sommige vrouwen in Nederland zwarte kleding als teken van rouw wanneer hun man overleden was. Dat kon 3 tot 6 maanden zijn, maar ook 1 jaar. Mijn oma heeft na de dood van mijn opa haar hele leven in zwarte kleding gelopen, zij wilde geen andere man meer. Dit gebruik is verdwenen toen veel mensen zwarte kleding als modekleur gingen dragen. Ook bij Gothic jongeren raakte zwart erg in, maar behalve zwarte kleding, maken ze ook hun ogen en lippen zwart met uitbundige make-up. Hun haren worden ook in een diep zwarte kleur geverfd.
Traditionele Afro-Surinaamse vrouwen dragen een kunstig gevouwen hoofddoek, in combinatie met een koto, een traditioneel kledingstuk van Creoolse vrouwen. De hoofddoek heet Angisa,(soms Anisa). De vouwwijze van de hoofddoek drukt een boodschap uit. Het kan hun stemming aangeven, maar kan ook een sociale boodschap aan mannen geven dat ze single zijn. De koto is een lange wijde jurk tot aan de voeten, vaak gerimpeld door elastiek onder de borsten, ter hoogte van de taille. Er bestaan koto's voor verschillende gelegenheden : werkkoto, rouwkoto en trouwkoto. Maar er zijn ook uitbundige, kleurige koto's voor feestelijke gelegenheden.
Wij wisselen heden ten dage via een datingsite digitaal informatie uit. In het bovenste gedeelte van het profiel schrijven we : vrijgezel, gescheiden of weduwe(naar). Ook vermelden we of onze kinderen in- of uitwonend zijn. In de verdere beschrijving kunnen ook de kleinkinderen ter sprake komen, maar lang niet altijd, komt vaak later wel. Ook vertellen we iets over onszelf, want alleen foto's schiet niet zoveel op. Een telefoongesprek helpt je nog een stuk verder. Maar je mist toch de uitstraling van iemand die je persoonlijk ontmoet. De kunst daarbij is vooraf goed te selecteren wie je wilt ontmoeten. Bij teveel dates kan je date-moe worden en dat is jammer. Dan mis je misschien "net" die ene man of vrouw die echt bij je past...
Huisdieren (niet) gewenst
Redactie: dit keer heb ik wel tot 3 geteld
Lezers: de vorige blog over eenzaamheid werd in een opwelling geschreven en wellicht onnadenkend geplaatst. Het was niet de bedoeling om iemand te herinneren aan een gemis of verdriet te doen. Het me als dat zo werd gevoeld.
Bij het invullen van mijn profiel werd ik enigszins verrast door de vraag over huisdieren. Zouden kattenliefhebbers liever daten met gelijkgestemden dan met iemand met een of meerdere honden. Het leek niet eens onlogisch maar aan de andere kant ook wel iets dat erg detaillistisch overkomt. Zo zou ik nog wel meer dingen kunnen verzinnen. Inmiddels heb ik begrepen dat de vraag is opgevoerd (overigens niet verplicht in hoeft te worden gevuld) op verzoek van leden die iets minder hebben met huisdieren waardoor ze dat als extra selectiecriterium kunnen gebruiken als een profiel verder wel aanstaat. Volkomen legitiem natuurlijk, net zoals sommige vrouwen mannen met baarden of kale hoofden bij voorbaat afwijzen. Mannen willen bijvoorbeeld soms weer alleen een vrouw die blond is (geweest).
Wat kan je nu verwachten als je de woning zou binnenkomen die ik met Roos deel? Veel interesse in ieder geval, vooral de eerste keer.
Dat houdt in dat je behoorlijk wordt besnuffeld en het zelfs niet onmogelijk is dat ze je hand of arm even likt. Dat is geen pretje want het voelt alsof ze schuurpapier gebruikt van de meer ruwe soort. Er wordt gezegd dat katten extra aandacht geven aan mensen die bang voor ze zijn. Geen enkele date heeft onze woning nog betreden maar ik heb wel enkele kennissen en vrienden moeten redden, die benauwd keken als er ineens een zwarte kat op schoot sprong. Kortom het is nogal wat als je een kat thuis hebt.
Daar staat tegenover dat een kat beter alleen kan zijn dan een hond. Een dagje buiten de deur is dus geen probleem, maar gaat het langer duren dat moet er iets geregeld worden. Ook een kat is een handenbindertje. Dan zijn er nog zaken als haren die overal terechtkomen en andere kleine ergernissen voor een bezoeker.
Wat betekent dat nu in concreto voor mijn profiel en voor degenen
die daarin zijn geïnteresseerd? In de eerste plaats ben ik met name geïnteresseerd in vriendschap en heel misschien wat meer op lange termijn al kan ik me daarbij op dit moment weinig voorstellen. Samenwonen zit er derhalve niet echt in, waardoor het mogelijk probleem met een kat slechts theoretisch is. Mocht er toch iets ontstaan en de potentiële partner is allergisch voor katten dan zal ik voor Roos een thuis zoeken waar ze het zeker goed zal hebben. Mensen gaan voor (huis)dieren. Een huisdier nemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor een dier en als het aan mij ligt zal Roos nooit meer in een asiel terechtkomen. Mocht iemand gewoon een hekel hebben aan huisdieren of vrezen dat deze te veel aandacht of zelfs liefde krijgen ten koste van de mogelijke partner, dan bestaat er van mijn kant eerlijk gezegd geen verdere interesse. Een huisdier is geen speelgoed of luxe artikel dat je terzijde kan leggen.
Misschien is de vermelding op het profiel toch wel een goede keuze geweest.