De tuin der lusten

Dit jaar waren er geen digitale Valentijnskaarten naar andere leden te versturen via onze datingsite. Vraag ik me toch af, is dit niet meer van deze tijd? Uiteindeljk zijn velen van ons niet meer zo verlegen bij het daten. Als je iemand leuk vindt stuur je gewoon een interessebericht, of je geeft zijn of haar profiel een like.

Ik vind het jammer. Het is even een hart onder de riem en er hoeft helemaal geen bijbedoeling achter te zitten. Gewoon een kleine bevestiging dat je er nog toe doet. Een eigen, digitale, op internet gevonden Valentijnskaart naar iemand sturen via WhatsApp is natuurlijker persoonlijker, maar ik vind dit toch een gemiste kans.  

Een via de post gestuurde kaart is natuurlijk het leukst. Dan staat er geen afzender op en ga ik het handschrift bestuderen van wie die kaart zou kunnen zijn. Vervolgens zet ik de kaart 2 weken op mijn schoorsteenmantel, zoals ik ook altijd doe met verjaardagskaarten of kerstkaarten.

Ik had geluk, ik kreeg een mooie kaart via de post Er stond zelfs een klein, persoonlijk gemaakt gedichtje op. Uiteraard kon ik uit de tekst opmaken van wie deze kaart afkomstig was. Het werd bijzonder door mij gewaardeerd. Fijn dat iemand de tijd en de moeite heeft genomen om via de post een Valentijnskaart te sturen, gewoon lief...

In het zuiden van het land maken ze zich weer op voor Carnaval,en ik lig weer met hoge koorts in bed. Niet voor het eerst, deze combi. In 2020, toen Covid de eerste dodelijke slachtoffers maakte in de ski gebieden in Italie, was er ook Carnaval & Koorts, wij waren niet in Oeteldonk maar in de Bommelerwaard, waar de mensen nog niet geaccepteerd hebben dat ze tijdens een potje kaarten aan de hertog van Gelre zijn toegevallen en zich Brabantser voelen dan de Brabanders!
Enfin, je doet eens wild en tja, de volgende ochtend niet alleen een kater, maar ook hoge koorts. Wij allemaal, een heel dorp dus!

Het jaar erna leek het me beter om de carnavalsvieringen te laten voor wat het was, maar er lag een veelbelovend pak sneeuw, zelfs in Den Haag was het ijs dik genoeg om een tocht te schaatsen via Delft naar Pijnacker! Dat ik de dag erna weer met hoge koorts in bed lag, was het helemaal waard geweest! Ook de jaren daarop ben ik steeds door koorts geveld geweest rond Carnaval. Met mijn koortsige hoofd schreef ik prachtige parabelen over de Vos Reinaerde, dus het kan ook wel creatief uitpakken bij mij, zo'n koortsaanval omdat ik dan verbannen ben naar de slaapkamer met closetrollen en thermoskan, maar schrijven kan liggend gelukkig ook:) Maar vorig jaar was ik voor het eerst niet ziek bij het uitbreken van voorjaarsvakantie en Carnaval. Een schitterend zonnige wandeling langs de Reeuwijkse Plassen maakten we en daarna natuurlijk een prachtige dansvoorstelling in de Goudse Stadsschouwburg!

Maar dit jaar dus weer gewoon Koorts met Carnaval blijkbaar. Al mijn collega's met schoolgaande kinderen gister uitgezwaaid, die gaan een weekje wintersporten. Ziekmelden is niet nodig want ja, werknemers die precies in het weekend en met kerst ziek zijn, welke werkgever wil dat niet?! Komt er al inspiratie om een parabel te schrijven? Niet echt, ik haal nog maar een thermoskan met heet water en honing uit de keuken beneden en pak een paar nieuwe boeken uit mijn kast. Kom ik ook eens aan lezen toe eindelijk! Ik mis wel iemand om mijn zelfmedelijden aan te ventileren, die uitgeperste sinasappelsap komt brengen en zegt dat het allemaal goed komt. Gelukkig krijg ik een appje van de buurman, dat hij naar de supermarkt gaat, of hij nog een zak aardappelen of iets anders moet meenemen? Graag paracetamol, kippenbouillon en perssinasappelen, app ik blij -ik heb dat eigenlijk al in huis, maar gelukkig begrijpt hij de hint gelijk:) Dus nu lig ik tevreden met koorts in bed met al mijn boeken, en komt de buurman straks verse soep brengen:) Eigenlijk best wel fijn, koorts:)

"Natuurlijk zijn mijn foto’s professioneel. Wat dacht je dan? Dat ik een selfie van mezelf met drie onderkinnen vanuit een verkeerde hoek post? Je verkoopt een droom, schat. Het begint met de verpakking.”“Kijk; als je een tas van Chanel koopt, krijg je die ook niet in een plastic zak van de supermarkt. Je krijgt een prachtige doos, een strik, vloeipapier. Dat is de ervaring. Mijn profiel is de etalage en die moet er onberispelijk uitzien."

"In mijn profieltekst staat niet voor niets 'man met stijl gezocht'. Dat is geen onderhandelbare wens, dat is een basisvereiste. Stijl is een taal op zich. Het laat zien dat je de codes begrijpt. Ik had een tijdje geleden een date met een man: aardig, succesvol, maar hij kwam opdagen in een paar… laten we het functionele wandelschoenen noemen. Nota bene bij een diner! Ik wist echt al meteen: dit wordt niks. Het is alsof je een hoofdrolspeler cast die zijn tekst niet kent. Zoiets verpest de hele scène."

"Mannen klagen weleens dat ik veeleisend ben. Nou, ik kan je vertellen: ik ben ab-so-luut niet veeleisend. Wat ik wél ben? Zie mij maar als de curator van een expositie. Ik stel zelf mijn eigen leven samen. De reizen, de restaurants, de kleding, de mensen. Alles moet kloppen. Het moet een coherent beeld zijn. En ‘mijn’ man moet in dat zorgvuldig door mij geschapen beeld passen. Ik zoek namelijk geen project om op te knappen, ik zoek iemand die ‘af’ is. Een plug-and-play model."

“Wat is dat toch, met die mannen. Niet alleen op datingsites, hoor; ook in het echte leven. Laatst was ik op een citytrip in Rome. Een man die ik daar in het wild ontmoette, nam me mee naar een ‘authentieke trattoria’ in een achterafstraatje. Geen design, TL-verlichting, papieren tafelkleedjes. Hij vond het 'charmant'. Ik vond het een gemiste kans.”

“Een paar straten verderop zat een rooftopbar met uitzicht op het Pantheon. Dát is dus een foto waard. Dát is een herinnering die je wilt delen. Hij begreep niet waarom ik met mijn telefoon geen foto van ons samen maakte; als aandenken. Simpel; ik vond het niet de moeite waard om het moment vast te leggen."

"Het gaat namelijk altijd om het creëren van momenten. Perfecte momenten. Een zonsondergang op een zeewaardig jacht, een exclusieve champagneproeverij in een vijfsterren boetiekhotel, een dakterras met uitzicht op de skyline van Singapore. Als de achtergrond niet klopt, klopt het moment niet. En als je partner niet snapt dat de lichtval voor de foto van levensbelang is, hoe kun je dan samen een toekomst opbouwen?"

“Gisteren vroeg een goede vriendin of ik een vaste openingszin had op mijn datingsite. ‘Die heb ik niet nodig’, zei ik. Ik stuur gewoon de naam van mijn favoriete bar en een tijdstip. ‘Bay Lounge, 020. Morgenavond, 21:00. Zorg maar dat je in het plaatje past.' Dat vind ik meer dan genoeg."

Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?