terug

En ze leefden nog lang en heel ongelukkig

maandag 31 juli 2023

De titel van deze blog staat centraal in “De prinses en de Paradijstuin” een boek van Dolf Verroen met tegendraadse sprookjes. Zonder “heel” is het ook de titel van een boek van Skottie Young. Hoewel ik deze boeken niet gelezen heb speelde deze zin door mijn hoofd; ik word getriggerd door wat ik om mij heen hoor van langdurige relaties. En dan heb ik het niet over drie of vijf jaar; onlangs hoorde ik van een stel dat 63 jaar bij elkaar is. In een weekbulletin, dat ik mag samenstellen vermeld ik zowel verjaardagen als langdurige echtverbintenissen. Ik ga absoluut daar en natuurlijk ook hier niet generaliseren over de kwaliteit van zo’n relatie, maar het zet mij wel aan het denken.

Als single probeerde ik mij een beeld te vormen van de levensloop van deze zo lang aan elkaar gesmede echtelieden. Ik kom dit vaker tegen in mijn omgeving, het zijn vrijwel zonder uitzondering mensen die ruim na het eind van de Tweede Wereldoorlog de stap naar het stadhuis hebben gewaagd.
Het is opvallend dat er veel middenstanders tussen zitten, echtelieden die samen een winkel gerund hebben. Soms was die winkel van een van hun ouders, zij, hun kinderen hebben de nering voortgezet en tot bloei gebracht. Maar nu zijn ook zij “in ruste”, en zij hebben de zaak aan hun kind(eren) overgedaan of aan iemand anders. Als ik in de krant een interview lees met mensen die lang getrouwd waren wordt er gevraagd naar het geheim van hun langdurige relatie. Daar komt niet een klip en klaar antwoord op.

Wat is een garantie voor een langdurige relatie? Is er sowieso een garantie voor een gelukkige relatie? Het percentage echtscheidingen is in de afgelopen decennia dramatisch gestegen. Sommige mensen blijven nog bij elkaar om economische oorzaken, de huisvesting belemmert het hun om te scheiden, wie in een huurwoning woont loopt bij een echtscheiding weer tegen andere problemen aan dan woningeigenaars. Niettemin lopen veel relaties op de klippen, veel mensen nemen de problemen die met een scheiding gepaard gaan op de koop toe.

Is een relatie die aan de buitenkant gelukkig is ook werkelijk het perfecte relatieplaatje? Ik kijk alleen tegen de buitenkant aan. Vaak hoor ik achteraf wat er werkelijk speelde. Hoe zat dat ook al weer in hogere kringen? Denk aan Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik, Koningin Juliana en Prins Bernhard. En nog verder terug in de historie, Koning Willem III en zijn jonge Emma. Wanneer horen we hoe het werkelijk tussen Prins Claus en Beatrix ooit was? Waarom bleven ze bij elkaar? Is ware liefde de oorzaak, blijven zij uit gewoonte in de huwelijksboot?

Bij andere vorstenhuizen gaat men daar ook anders mee om dan in Nederland. Hoewel ook over het Oranjehuis tegenwoordig veel in de roddelpers staat. Het levenseinde van Diana na haar scheiding is het ergste voorbeeld van hoe het mis kan gaan mede door de pers.

In de showbusiness is dat ook heel erg. Persmuskieten proberen alles te weten te komen van filmacteurs, muzikanten en topsporters. Hoge bomen vangen veel wind. Zou de druk van de omgeving ook invloed hebben op hun relaties? Zijn duurzame relaties voorbehouden aan mensen die het niet zo ver hebben geschopt in hun leven en niet in de picture staan?
Beroepsgroepen als de horeca en de luchtvaart zijn vermaard om het aantal stukgelopen relaties. Eigenlijk is dat logisch, als (een van) beiden vaak van jonk zijn is er een grotere kans op dat er iemand anders “tussenbeide” komt…

Van zo’n heel lange relatie hoor ik vaak, dat een van beiden de toon aangeeft en de ander de volger is. Kan de input in een relatie ooit van beide zijden gelijk zijn? Voor beiden lijkt het mij een moeilijke situatie; maar als ze daar gelukkig mee zijn, wie ben ik om mij daar druk over te maken. En met “gelukkig” kom ik terug op de blogtitel: Ze leefden nog lang en heel …. Of er nu gelukkig of ongelukkig staat, misschien is het goed er een vraagteken achter te plaatsen!

geplaatst door Aktivo1 - 1875 keer gelezen