Wel of Geen Kinderen?
donderdag 16 oktober 2025
Als je als single op een datingsite gaat, moet je over een aantal dingen na gaan denken waar je op zich misschien niet zo bij stil had gestaan.
Dat bedoel ik dan met betrekking tot wat je zoekt in een potentiële partner. Wat vind je fijn, wat niet? Wat heb je nodig, wat niet?
Ik vond “wel of geen kinderen” altijd lastig dus ik liet het gewoon in het midden. Zelf heb ik wel 2 volwassen kinderen maar ik was niet zeker of het wat uit zou maken als iemand er geen had.
Nu denk ik daar de laatste tijd net iets anders over.
De reden dat ik het eerst niet wist, is dat ik een vriendin heb die een nieuwe partner kreeg zonder kinderen. Zij had zelf drie meiden. Dat ging gewoon goed, ze waren gek op elkaar en hij kreeg ook een band met de kinderen.
Nu echter, als ik profielen lees van mannen die geen kids hebben, dan zie ik toch dat die een heel ander soort levensstijl hebben.
Eentje met vooral heel veel uitgaan.
Dat trekt mij eerlijk gezegd niet aan. Ik hou er wel van zo eens weg te gaan, af en toe uit te gaan, maar ik hoef niet bij elk feestje, festival of kroegje te zijn.
Als ik dan terug denk aan hoe kinderen krijgen je leven verandert. Vader en moeder worden heeft een enorm impact. Natuurlijk kan dat bij iedereen anders zijn, maar je moet toch ineens volwassen worden want je bent 100% verantwoordelijk voor dat kleine wezentje wat ineens ook een plekje in je huis en leven heeft.
Mij heeft dat toch echt wel veranderd, en ook mijn leven. Gaan en staan waar en wanneer je wilt, is er ineens niet meer bij, want je moet voeden, luiers verschonen, de kleine moet slapen enzovoorts.
Zeker in het begin heb je gebroken nachten, dan heb je wel wat anders aan je hoofd dan tot diep in de nacht te gaan feesten of in de kroeg te hangen.
In plaats daarvan krijg je kinderfeestjes en Sinterklaasvieringen.
Maar het is meer dan alleen wat praktische dingen. Dat was het toch in ieder geval voor mij en ik zie hetzelfde ook bij mijn dochter en haar partner.
Het verandert je op dieper niveau. Je komt anders in je emoties te staan, ik denk dat je kunt zeggen dat die verdiepen.
Als ik denk aan hoe mijn schoonzoon straalde toen hij alleen maar wist dat hij papa zou gaan worden! Trots, vreugde, en liefde die er rijkelijk uitstroomde, op een andere manier dan ooit voorheen. En hetzelfde bij de geboorte van de kindjes.
Als ouder krijg je vanaf dat moment gewoon een heel ander soort leven. Je past eigenlijk alles aan en alles draait -zeker in de jongere jaren- om de kinderen.
En buiten die dingen gaat ook veel van je geld naar verzorging en welzijn van je kinderen en heb je in die zin minder geld te besteden aan je eigen dingen.
Dat kan inhouden dat je lange tijd veel minder uitstapjes, reizen en vakanties kunt hebben dan iemand die geen kinderen heeft.
Eenmaal vader of moeder word je ook nooit meer niet-vader of niet-moeder. Het is iets wat je je leven lang blijft. Daarmee blijft ook de zorg om en voor je kind, al zijn ze volwassen.
Zo had ik toen mijn dochter in Amerika woonde een paspoort in plaats van een ID-kaart. Puur zodat ik per direct naar Amerika kon vertrekken in geval er iets zou zijn met haar.
Ook wel eens meegemaakt met beide kids dat er iets ernstigs was en dan laat ik ter plekke alles uit handen vallen, stap in mijn auto, en ben ik in no time bij het betreffende kind.
Al die dingen, zorgen, verantwoordelijkheid, kosten, tijd en energie rondom je kind(eren) heb je niet als je er geen hebt.
Logisch dat je dan een heel ander leven hebt met ook finaal andere levenservaringen.
Ik vind zelf kinderen een enorme verrijking, maar als ik ze om een of andere reden niet had gehad, had ik dat op andere manier ingevuld.
Als ik dan nu qua daten en zoekvoorkeuren moet kiezen, neig ik toch naar “met uitwonende kinderen” in plaats van “geen voorkeur”.
Ik zeg niet dat het niet compatibel is, helemaal niet. Iemand kan ongelofelijk veel toevoegen en te bieden hebben juist door zijn/haar andere ervaringen in het leven.
Maar als “geen kinderen” inhoudt dat je non-stop festivals, feestjes, concerten, en kroegen moet aflopen, dan pas ik toch daarvoor.
Dat heeft voor mij niet genoeg “bite”. Is mij te oppervlakkig.
Er is niets mis mee als je daar gelukkig van wordt, het is gewoon niet voor mij.
Maar dan is er nog een andere kant die laatst iemand aanhaalde. Kinderen kunnen ook weer een belemmerende factor zijn. Ook als ze volwassen zijn. Als het niet klikt, zit je met verjaardagen, Kerst en dergelijke toch te kijken. En dat kan alsnog een negatieve invloed op je relatie hebben.
En eerlijk gezegd heb ik dat meegemaakt in mijn laatste relatie. Hij had één dochter waar hij heel hecht mee was. Vind ik geen punt, maar met het ontmoeten voelde ik intuïtief dat ze mij niet zo leuk vond.
En ja, dat had wel een invloed. Het heeft indirect een rol gespeeld dat onze relatie tot een einde kwam.
Daaraan denkend, neig ik weer om toch maar weer terug te gaan naar ‘geen voorkeur’. Want het is super jammer, en enorm pijnlijk, als iets stuk loopt terwijl je samen een enorm goede diepe klik hebt.
Decisions, decisions…
geplaatst door Roosje - 910 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.