terug

De prinses op de zwarte merrie

maandag 18 september 2023

Sommige uitdrukkingen in onze taal zijn niet meer echt van deze tijd. In relatieland kom ik er ook een paar tegen. In mijn jongelingsjaren wist echt niemand wat er met daten werd bedoeld. Je kreeg verkering, daarna ging je verloven en trouwen. Ongehuwd samenwonen bestond wel maar was financieel niet aantrekkelijk, de samenwoners moesten veel regelen, en “hokken” was toen eigenlijk “not done”. Over hokken heb ik nog een ander verhaal op stapel…

De prins op het witte paard is zo’n gevleugelde uitdrukking die teruggaat naar de Middeleeuwen, toen een man, gewapend met een muziekinstrument te paard naar zijn geliefde reed en haar een serenade bracht. Daaraan voorafgaand had hij met zijn lans een draak gedood of hij had een boosaardige man, die zijn beminde gevangen hield overwonnen; daarna voerde hij de jonkvrouw mee naar zijn kasteel. Hij was dus de heldhaftige redder.

Tegenwoordig gebruikt men “De prins op het witte paard” om iemand aan te duiden als ideale geliefde. De emancipatie gaat evenwel nog niet zover dat “De prinses op de zwarte merrie” ook aanvaard is als uitdrukking. Daarom introduceer ik die hier.

Een vrouw heeft in gedachten een beeld over hoe de man zou moeten zijn, waarmee zij haar leven wil delen en een man droomt over een vrouw, die het ideale plaatje zou zijn van zijn toekomstige levensgezellin. Tegenwoordig is het niet meer zo, dat een jonkvrouw door een man uit haar isolement moet worden verlost door haar ridder, daar is ze zelf mans genoeg voor. Een enkele keer lees ik in een profiel op de datingsite een wanhoopskreet, een klacht over eenzaamheid. Hierdoor stelt de schrijver / schrijfster zich heel kwetsbaar op. Mannen zijn minder geneigd deze gevoelige kant te tonen; ik ben er van overtuigd, dat veel mannen ook worstelen met eenzaamheidsgevoelens.

Blijft een prins of prinses zijn / haar leven lang de aantrekkelijke jongeling of de schone jonkvrouw? In een glad gestreken gezicht ontstaan lachrimpeltjes. En de confectiemaat verandert ook vaak naarmate de jaren stijgen. Prinsen of prinsessen zijn deels voorbestemd om koning of koningin te worden, ze krijgen zelf prinsjes en prinsesjes. Als hun kinderen de troon bestijgen doen zij een stapje terug. Iemand als Prins Charles heeft daar wel heel lang op moeten wachten. Onze Willem hoefde minder lang geduld te oefenen.

En hoe zit het dan met mannen of vrouwen, die vallen op iemand van hetzelfde geslacht? Ik was jaren geleden na het legitiem worden van het huwelijk tussen homofielen verbaasd over het openbaar worden van relatiebreuken in die groep, die ook in een echtscheiding uitmondden. Ook bij hen komt het dus voor, dat ze achteraf merken, dat ze op het verkeerde paard hebben gewed..

Kan een ieder, die zich op de relatiemarkt begeeft, het zich nog wel veroorloven om zich uitsluitend te richten op de prins of prinses, is een baron of hertog, of misschien een gewone boekhouder, een verpleegster of een medewerker in een supermarkt ook geschikt?
Moeten we in onze zoektocht wat minder beperkt zijn? Welke maximale en minimale wensen mogen we hebben? Als we het woord eisen maar niet gebruiken…

Een open eind, helaas. Ik heb hier geen kant en klare oplossing voor. Misschien kunnen we bij onze zoektocht wel iets gebruiken van de hoffelijkheid van de ridders uit het verleden. Vaak hoor ik van lomp gedrag tijdens een date. Wie dat doet gooit zijn glazen op voorhand in. Net als hij of zij, die in een profiel doet voorkomen, dat hij of zij een prins is, terwijl daar niets van klopt.

geplaatst door Aktivo1 - 1826 keer gelezen