Het Gemis
dinsdag 19 september 2023
Wat was dat super spannend, mijn allereerste date na tien jaar relatie en samenwonen. Het was een leuke man en we hebben samen een fijne middag gehad in de stad. Winkeltjes geneusd, geluncht, koffie gedronken en gekletst.
We hadden veel overeenkomsten, dus gespreksstof genoeg!
Toen hij naar huis ging, moest ik hem met de auto naar de trein brengen. Hij woonde in Amsterdam en vanwege de kosten voor een auto daar, had hij er geen.
Tegen de tijd dat hij uitstapte bij het station, was ik ineens helemaal iebel. Ik was er klaar mee, maar hij bleef een beetje hangen. Hij wilde het duidelijk rekken en geen afscheid nemen.
Het gedag zeggen liep dan ook wat houterig, zoals je mag verwachten als de één niet wil gaan en de ander kan niet wachten tot ie gaat, hihi.
Onderweg in de auto terug naar huis moest ik ineens enorm huilen. Een gevoel van verlies en verdriet. De oorzaak denk ik van het iebel worden.
Voor het eerst sinds het uit elkaar gaan met ex realiseerde ik me wat ik niet meer had.
Dat behoeft even wat uitleg. Ik ben zelf een die-hard Anglofiel. Ooit in Australië gewoond, docente Engels, dol op Engelse taal en Engeland. Ik lees bijna alleen maar boeken in het Engels, de brontaal, op het internet is alles wat ik doe grotendeels Engelstalig, mijn ex-echtgenoot had o.a. in Amerika en Australië gewoond.
Kortom, mijn hele volwassen leven staat in het teken van “Engels”.
De ex waar ik bij weg was, was een Brit en ons dagelijkse leven was ook grotendeels in het Engels omdat zijn Nederlands zo slecht was. Onze gesprekken, Britse tv docu’s en series. De humor alleen al, films en series kijken zonder ondertiteling, die ik zelf super storend vind.
Ook mijn kinderen zijn in hun pubertijd met veel Engels opgegroeid en zijn er goed in. Hierdoor is communicatie met hen heel relaxt. Kan er gewoon Engels tussendoor gooien en alsnog begrepen worden.
Voor mij is dat stuk heel belangrijk. Het is al vanaf mijn 20e deel van mijn leven. Het is feitelijk zo verweven met mij dat het “ik” is.
De date waarover ik vertelde was een paar maanden na mijn breuk met de Brit. Mijn keuze en ik had er geen spijt van had.
Echter, die date sprak geen Engels terwijl ik heel slecht in mijn Nederlands zat na 10 jaar bijna 100% Engels spreken.
Voel je hem? Mega miscommunicatie. Maar erger nog, ik voelde me niet begrepen, omdat ik me het makkelijkst uitdrukte in Engels, wat hij finaal niet kon volgen.
Onderweg naar huis, denderde het besef van wat ik kwijt was vol binnen. Het gemak van Engels communiceren, samen Michael McIntyre kijken en krom liggen van het lachen, met gemak van Nederlands naar Engels en terug switchen als het zo uitkomt, middenin een zin zelfs. Honderden van dat soort dingen waar ik zoveel plezier in had en zoveel waarde aan hechtte, in één klap allemaal weg.
Dat had niets van doen met de Britse ex overigens maar met het “niet meer hebben van” na een relatiebreuk.
Buiten dat stukje had ik ook gemerkt hoe je écht helemaal van voren af aan moet beginnen met een nieuw iemand. De vanzelfsprekendheid, het elkaar met een half woord begrijpen, al is de relatie op zich slecht, dat is er niet meer. Je moet dat opnieuw opbouwen. Met die date moest ik ineens alles uitleggen en toelichten.
Ik belde mijn ex op en huilend vertelde ik wat er was gebeurd en hoe ik me voelde. Meteen daarmee kwam het voornemen dat nóóit meer te doen, want ik merkte dat hij het bijzonder leuk vond dat hem daarvoor belde, terwijl het niet om hem ging. Ik wilde alleen mijn verdriet kwijt en steun krijgen, niet hem een egoboost geven.
Natuurlijk hoort dat opnieuw opbouwen leuk te zijn. Samen elkaar en het leven samen ontdekken. Nieuwe herinneringen maken en ervan genieten.
Het mag dan duidelijk zijn dat ik destijds nog geheel niet klaar was om al te gaan daten.
Ondanks dat is het stukje van het niet meer samen delen van het Engelse iets wat af en toe de kop opsteekt met een gevoel van heimwee. Ik mis dat soms. And again, niet die ex, daar heeft het niet mee van doen. Het is meer alsof er een stuk van mezelf is wat ik niet meer kan delen en verdriet dat ik dat mogelijk nooit meer zal kunnen delen.
Ik ben en blijf Anglofiel, mijn leven bestaat nog altijd voor een heel groot deel uit Engels lezen, spreken, schrijven en dat zal altijd zo blijven. Mijn boeken en uitgever zijn Engels, als ik coach is dat in het Engels etc. Het is gewoon “ik”.
Wat ik wel minder heb, is dat ik dat ook in een partner zoek. Dat was lange tijd een deal-breaker, zeker na die ervaring met die ene date die me finaal niet begreep.
Gelukkig is mijn eigen Nederlandse proficiency weer zo goed als normaal zodat het niet meer zo’n obstakel is.
Ik wilde dit gewoon delen, omdat het spontaan opkwam in me.
Mijn verhaal illustreert dan weer wel hoe belangrijk het kan zijn om écht klaar te zijn voor daten en een nieuwe partner. En hoe te heftige deal-breakers kunnen ontstaan als je dat nog niet bent.
geplaatst door Roosje - 1579 keer gelezen
Vorige berichten
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.
Hoe voorzichtig moet je zijn op straat?
Afgelopen zaterdag stond er een artikel van 3 pagina's in de krant over een trend bij groepen jongeren die populair is geworden : jumpen. Daarbij wordt iemand uit het niets door de groep aangevallen. Ze bespringen EEN persoon die ze te grazen nemen. Soms is het een wraakactie, maar vaker kennen ze de persoon niet. Ze doen dit vanwege een misplaatst gevoel van macht over iemand hebben. Het slachtoffer wordt uitgescholden, bedreigd en moet bibberend in de filmende camera zijn excuses aanbieden terwijl hij/zij niks heeft gedaan.
Nederig "sorry baas" zeggen tegen de filmer vinden ze bijzonder grappig. Op de achtergrond hoor je het gelach van de rest van de groep. Soms wordt er ook nog behoorlijk wat lichamelijk geweld gebruikt Onder deze "tieners" is het een hype geworden de hele actie te filmen. Als je het niet filmt, weet verder niemand dat dit gebeurd is. Door het vervolgens op social media te zetten krijgt de groep aanzien. De geschreven reacties van lezers onder de video zijn vaak nog extra pijnlijk, Een veel ouder iemand in elkaar slaan zal ze geen extra aanzien opleveren, maar die kan je beroven.
Dat is echter van alle tijden, daarom ga ik allang niet meer in mijn eentje op stille weggetjes wandelen en of fietsen. Als ik wandelend op de stoep een groep van 4 of meer tieners zie naderen, steek ik vaak al uit voorzorg de straat over voor ik ze tegenkom, geeft me rust. Ik steek weer opnieuw over, als dat nodig is om op mijn bestemming te komen. Met fietsen gaat dat niet, dus probeer ik zoveel mogelijk rechts te blijven fietsen, zodat de groep er beter langs kan. Toch kan ik me nog behoorlijk vergissen in het gevaar, als ik niet alleen ga fietsen op een rustig fietspad,
Laatst ging ik met een goede vriend na het avondeten een stukje fietsen langs het Alkmaarder Meer. Daar loopt een smal fietspad langs het water, waar je elkaar alleen kan passeren als je achter elkaar fietst.'s Avonds is het er een stuk rustiger, en zie je ook meer vogels. Ik fietste achter hem en voelde me veilig. Halverwege het pad richting NH-kanaal is een botenoversteek voor kano's en rubber boten vanuit een ander binnenmeer. Daar stond een grote groep van wel meer dan 10 jongens over de hele breedte van het fietspad. Gewoontegetrouw gaven we ruim tevoren een fietsbelletje om ze te waarschuwen dat we eraan kwamen. Ze gingen echter pas op het allerlaatste moment opzij.
Twee jongens aan weerszijden van het pad deden volledig hun zwembroek omlaag, terwijl de rest stond te joelen. Ik had alle aandacht nodig om niet te vallen terwijl ik er tussendoor fietste, dus had dit niet gezien. Ik was wel flink geschrokken. Toen er een kilometer verder een houten bankje met zicht op het water langs het pad stond, wilde ik daar even zitten om op verhaal te komen. Mijn goede vriend vertelde me toen wat hij gezien had. We moesten langs datzelfde fietspad weer terug, dus bleven we bijna een half uur op dat bankje zitten, voordat we weer gingen fietsen. Gelukkig waren de tieners met hun rubber boten, die op het grasveld bij het binnenmeer lagen toen we er de 1e keer langskwamen, weer allemaal terug in het water. We konden nu zonder gevaar dit punt passeren.
Ik had er nooit rekening mee gehouden dat zoiets intimiderends door een groep me ook kon overkomen als ik een grote, sterke man van bijna 1.90 bij me had. Het heeft me bang gemaakt om daar 's avonds weer te gaan fietsen en dat vind ik jammer. Het is daar mooi en `s avonds een stuk rustiger fietsen dan overdag. Met dit warme weer ook beter te doen. Hoe ervaren jullie zoiets? Zou het schelen als ik 10 tot 20 jaar jonger was geweest en niet zo wiebelig op de fiets. Zou ik dan niet bang geweest zijn, of kwamen dit soort dingen toen maar zelden voor?...
Wat herinner je nog van je relatie?
Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst. Wie het heden beheerst, beheerst het verleden.” (George Orwell) en Kennis van het verleden is de sleutel tot begrip van het heden (Confucius). Twee wat cryptische uitspraken om over na te denken.
Als je voor het eerst begint met een relatie of opnieuw de sprong waagt in datingland is de toekomst ongewis. Je weet nooit welke kant het op gaat, hoewel je er toch allebei het beste van hoopt.
Vrijwel iedereen die zich aangemeld heeft bij een datingsite heeft een relatieverleden. Dat hoeft tegenwoordig niet persé in een door een gang naar het stadhuis vastgelegd huwelijk of samenlevingscontract gegoten te zijn. De herinneringen aan die relaties worden vaak aangeduid als een rugzakje. Dat lijkt een aanname; door dat etiketje worden die herinneringen collectief als negatieve ervaringen bestempeld. Het kan mijns inziens geen kwaad de positieve gebeurtenissen te bewaren en minder fijne dingen goed te verwerken en een plekje te geven.
Uiteraard is er een groot verschil tussen relaties die eindigen door een uit elkaar gaan en relaties, die eindigden omdat een van beide partners overleed. Toch kunnen er ook goede herinneringen na een scheiding zijn.
Bekend is het lied van Joost Nuissl (in 2025 overleden): “Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben”. Het lied refereert ontegenzeggelijk aan een stel, wat uit elkaar ging terwijl een van beiden herinneringen koestert aan de beëindigde relatie.
Of die herinneringen bij tijd en wijle opduiken hangt (ook) af van het geheugen. En of je moeite hebt gedaan wat er vroeger was uit dat geheugen weg te poetsen.
Mooie dingen zijn altijd: De geboorte van je kinderen. Genezing na een ernstige ziekte. Een fijne vakantie. Verhuizen naar een betere woning.
Ik geloof, dat beide partners niet altijd gebeurtenissen gelijkelijk ervaren en er ook verschillende herinneringen aan bewaren. Zou dat komen omdat er onderhuids al een vermindering gaande is van de gevoelens van een kant?
Ik werkte vroeger in een archief. Zo’n werkplek is bij uitstek de plaats waar het er om gaat zaken uit het verleden goed te bewaren voor het nageslacht. Het ging daarbij in het begin van mijn loopbaan om papieren documenten, later ging men via microfilm over op digitale paperassen. De ontwikkeling van fysieke contacten naar digitale contacten die in een relatie uitmonden vond grotendeels in dezelfde tijd plaats.
Wie uit een relatie komt die hoe dan ook stopte zal tegenwoordig zowel over fysieke herinneringen (foto’s, brieven, cadeautjes), over herinneringen in het geheugen maar ook over via de digitale weg ontstane herinneringen beschikken. Als die laatste versie ook via social media speelt is er een kans, dat anderen ze ook kunnen ontdekken. Dat kan soms lastig zijn, als iemand net met een nieuwe relatie bezig is of zich openstelt voor nieuwe contacten. Het zou zelfs mogelijk zijn, dat wat er via de digitale snelweg bekend is als het ware ontaardt in een “relatie curriculum vitae”.
Daarom is het verstandig voorzichtig om te gaan met wat je over jezelf bekend maakt op platforms als facebook of Linkedin, wat iemand daar over je leest kan in je nadeel uitwerken.
Tegenwoordig kun je uiteraard ook via deze platforms op dingen stuiten over je ex, waar je nooit van gehoord had. Hoeveel relaties zijn er tegenwoordig zelfs gestrand, toen een van beiden keek in de contacten op de smartphone van de ander? Terwijl er in de relatie nog geen vuiltje aan de lucht was?