Kerstgedachte...De andere wereld
zaterdag 23 december 2023
Kerstgedachte
Tijdens de taalles besprak ik met enkele cursisten uit Syrië en Turkije de viering van Kerst in Nederland. Uiteraard was ik nieuwsgierig hoe men dat in hun eigen land vierde. Een vrouwtje uit Syrië vertelde dat ze in het dorp waarin zij woonde Kerst met haar gezin werd gevierd. Alle geloven bijeen, zowel Moslims als Christeren, zij kwamen allen bijeen op het dorpsplein. Een groot vuur werd ontstoken en iedereen bracht iets te eten mee. Ze was verdrietig omdat nu haar kinderen en kleinkinderen verspreid door Europa leefden. Een dochter in Duitsland, een dochter in België en een zoon in Frankrijk. Tijdens haar verhaal stroomden de tranen haar over de wangen. Ze had heimwee naar de periode, dat ze nog allemaal samen waren. De cursist uit Turkije vertelde, dat hij geen kerst vierde in zijn land. Wel werd in Januari de overgang naar het Nieuwe jaar gevierd. Allen leefden we mee met de vader uit Syrië waarvan de vrouw van zijn zoon twee weken geleden in haar thuisland door een ongeluk om het leven was gekomen. Binnen twee maanden zou ze afgereisd zijn naar Nederland Het zijn wel trieste verhalen die nog eens extra in deze periode diepe indruk op mij maken. Maar ondanks alles heb ik respect hoe men hier in dit nieuwe land een plek probeert te vinden. Bovendien, dat ze heel veel moeite doen om de taal te leren spreken en te begrijpen. Het belangrijkste wat ik vaak hoor is dat ze zich nu veilig voelen. Ik wens dat er voor iedere vluchteling die hulp nodig heeft een plek is om zich veilig te voelen.
De andere wereld…
De bergen waren haar vaderland.
Nooit had ze kunnen dromen,
om zo ver van huis te zijn aanbeland.
De oorlog inmiddels ver weg.
Gelopen en gelopen…
In te kleine schoenen met gekromde tenen.
De avond voor Kerst rustend achter een bladerloze heg,
wanhopig en met heel veel vragen.
De zon nog niet wakker die kan verwarmen,
terwijl tranen stromen om hulp die maar niet op komt dagen.
Lichtjes in bladerloze takken van moederloze bomen
die zich als tentakels uitstrekken,
daarmee de hoop lijken te hebben ontnomen
om het allerlaatste, het allerkleinste plaatsje te betrekken mogen.
Toen werd het licht en kwam de zon.
Takken werden armen in moedervolle bomen
ze spreiden zich om haar te verwelkomen
en leiden haar naar een plek waar ze verblijven kon,
in een land waarvan ze nooit had kunnen dromen.
Ik wens iedereen mooie, hoopvolle en vredige Kerstdagen toe.
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 1584 keer gelezen
Vorige berichten
Is het sociale verkeer thuis voor de buis?
Het is algemeen bekend dat je op straat geen risico's moet nemen, niet inhalen als je niet zeker weet of het kan. Dat geldt voor alle voertuigen wa
Hoe maken we daten leuk(er)?
Al enige tijd heb ik het gevoel dat er iets is veranderd in de dating wereld. Dat vreemde gevoel wat ik niet kon verklaren. Ik zag ook steeds meer
Beschermd tegen golddiggers in de liefde
Als iets te mooi is om waar te zijn is het vaak niet waar. Er zijn op een datingsite mensen, die het fijn zouden vinden om een maatje te vinden, ma