Saboteer jij jezelf?
woensdag 6 december 2023
Patronen, we hebben ze allemaal en van veel zijn we ons niet eens bewust. We hebben ze in ons dagelijks leven met hoe we dingen doen, maar ook in de liefde.
Ik vond het best confronterend te leren dat je rond je 35e ‘gerund’ wordt door een hoop programma’s die in de tijd daarvoor zijn gevormd. Die gaan over acties-reacties, overtuigingen, gedrag enz.
Er hoeft op zich niets mis mee te zijn. Het maakt het leven ook wel makkelijk en veel ervan dienen je. Maar er zijn er ook die dat niet (meer) doen en je saboteren, vaak zonder dat je je hiervan bewust bent.
Best goed om eens te kijken naar je vaste patronen en programma’s! Zeker toch als het op dating aankomt, want als je daarin jezelf onbewust saboteert terwijl je zo graag liefde wilt vinden, is het gewoon jammer.
Ik ben eerlijk, ik vind het best lastig om mijn patronen in dating & relatie helder te krijgen. Da’s het vervelende met die dingen, je bent er zo aan gewend dat het je normaal is geworden. Hoe krijg je dan duidelijk wat niet handig is?
Juist liefde is een mooie om hiervoor onder de loep te nemen, omdat het zo enorm belangrijk voor ons is en we op dat gebied ons stinkende best doen. We zijn in de liefde vaak ook meer bereid te veranderen of verder te gaan dan op welk gebied dan ook. Als je dan toch de mist in gaat, kan dat erg pijnlijk zijn.
Je kunt eens kijken of je ex(en) door de jaren dat je samen was geregeld met dezelfde klacht kwam. Loopt daar een rode draad doorheen, is die er nog steeds? Zo ja, dient die je wel? Zo niet, hoe kun je die loslaten?
Belangrijk te weten dat loslaten of veranderen tijd kost.
Vergelijk het met langdurig dezelfde lijn over een veld met hoog gras lopen. Logischerwijs kies je de snelste en makkelijkste route naar je doel. Door de tijd ontstaat er zo een vast pad door het grasveld.
Als je besluit een andere route te gaan nemen, duurt het even eer er weer een nieuw pad ontstaat. Zo ook kost het tijd voor het oude paadje om geheel te verdwijnen. En soms ga je misschien toch nog via de oude route, want het is makkelijk en vertrouwd.
Exact ditzelfde gebeurt in de hersenen als je een vast patroon, gewoonte, manier van reageren wilt veranderen. Ook de hersenen nemen namelijk het liefst de makkelijkste route, want dat kost het minst energie, en dat zal veelal de bestaande route zijn. Daarom is iets veranderen zo moeilijk, zelfs al is die verandering beter voor je.
Veel saboterende dingen komen uit je jeugd, maar ook in je volwassen leven kunnen programma’s ontstaan of worden versterkt, zeker in liefdesrelaties.
Bij mij was dat door een relatie met een narcist. Die doen heel charmant, maar het zijn meesters in het vinden van je zwakke plekken om daar geregeld flink in te peuren tot het pijn doet.
Door hun systematisch werkwijze van misbruik en manipulatie kunnen oude programma’s wakker geschud worden. Maar er kunnen ook nieuwe ontstaan.
Toen ik na 10 jaar bij hem weg ging, nam ik ruim tijd om te healen en alles te verwerken.
Nou wist ik dat er op relationeel gebied nog wel wat te doen zou zijn, maar omdat dat niet geraakt wordt als je alleen ben, kun je dat niet echt uitwerken. Heel druk maakte ik me er niet om, ik was me ervan bewust en da’s doorgaans al het halve werk.
Na een tijdje kreeg ik een nieuwe relatie. Ondanks dat ik voorbereid was op triggers, bleek het veel erger dan ik had verwacht. Toen pas besefte ik hoe enorm krachtig die programma’s er in geramd waren.
Ik baalde als een stekker al lag mijn partner er niet wakker van. Hij wist wat er gebeurd was en had zelf een soortgelijk iets met een vrouw ervaren, dus dat was het probleem niet.
Wat niet hielp was dat ik me schuldig begon te voelen. Elke keer als ik getriggerd werd, voelde ik me alsof ik iets fout had gedaan. Dat was heel duidelijk een programma wat door die ex gecreëerd was in mij.
Ik had continu het gevoel dat ik alles perfect moest doen en ik begon op eischalen te lopen. Niet door mijn partner, maar door dat programma. Vanuit mezelf dus. Ik merkte dat het tegen mij werkte, ook fysiek, en het ging op den duur helaas toch mijn relatie te ondermijnen.
Iemand zei tegen me, “Je legt de lat wel héél hoog voor jezelf! Dit is pas je eerste relatie na die hele heftige. Je verwacht en eist teveel van jezelf.”
Die kwam binnen. Ik was zo druk geweest om het allemaal goed te willen doen dat ik vergat gewoon mezelf te zijn. Mijn nieuwe partner was als een blok gevallen voor de normale mij, niet de krampachtige versie die het allemaal perfect wilde doen. En ik voelde me daar uiteraard zelf ook niet goed bij.
Dat is een voorbeeld van hoe “perfectionisme” je saboteert.
Twee andere veel voorkomende zijn verlatingsangst en bindingsangst. Bizar genoeg zoeken deze 2 elkaar vaak op in relatie, waardoor beiden vervolgens continu in stress zitten.
Dan is er het pleasen, jezelf deep down niet de moeite waard vinden, enzovoorts.
Het belangrijkste is te weten en onthouden dat veranderen absoluut kan, maar dat het tijd kost en best even moeilijk kan zijn omdat het oude programma en de zenuwbanen in de hersentjes niet zomaar opgeven. Een beetje als een tv die een eigen leven leidt en zichzelf telkens op NPO2 zet terwijl jij verwoed het knopje op de remote induwt voor SBS6.
Maar als je volhoudt, geeft de tv op den duur op en kun jij heerlijk genieten van je nieuwe, zelf gecreëerde leventje met voedende programma’s!
geplaatst door Roosje - 1232 keer gelezen
Vorige berichten
Single Story: de Glamour Lady
"Natuurlijk zijn mijn foto’s professioneel. Wat dacht je dan? Dat ik een selfie van mezelf met drie onderkinnen vanuit een verkeerde hoek post? Je verkoopt een droom, schat. Het begint met de verpakking.”“Kijk; als je een tas van Chanel koopt, krijg je die ook niet in een plastic zak van de supermarkt. Je krijgt een prachtige doos, een strik, vloeipapier. Dat is de ervaring. Mijn profiel is de etalage en die moet er onberispelijk uitzien."
"In mijn profieltekst staat niet voor niets 'man met stijl gezocht'. Dat is geen onderhandelbare wens, dat is een basisvereiste. Stijl is een taal op zich. Het laat zien dat je de codes begrijpt. Ik had een tijdje geleden een date met een man: aardig, succesvol, maar hij kwam opdagen in een paar… laten we het functionele wandelschoenen noemen. Nota bene bij een diner! Ik wist echt al meteen: dit wordt niks. Het is alsof je een hoofdrolspeler cast die zijn tekst niet kent. Zoiets verpest de hele scène."
"Mannen klagen weleens dat ik veeleisend ben. Nou, ik kan je vertellen: ik ben ab-so-luut niet veeleisend. Wat ik wél ben? Zie mij maar als de curator van een expositie. Ik stel zelf mijn eigen leven samen. De reizen, de restaurants, de kleding, de mensen. Alles moet kloppen. Het moet een coherent beeld zijn. En ‘mijn’ man moet in dat zorgvuldig door mij geschapen beeld passen. Ik zoek namelijk geen project om op te knappen, ik zoek iemand die ‘af’ is. Een plug-and-play model."
“Wat is dat toch, met die mannen. Niet alleen op datingsites, hoor; ook in het echte leven. Laatst was ik op een citytrip in Rome. Een man die ik daar in het wild ontmoette, nam me mee naar een ‘authentieke trattoria’ in een achterafstraatje. Geen design, TL-verlichting, papieren tafelkleedjes. Hij vond het 'charmant'. Ik vond het een gemiste kans.”
“Een paar straten verderop zat een rooftopbar met uitzicht op het Pantheon. Dát is dus een foto waard. Dát is een herinnering die je wilt delen. Hij begreep niet waarom ik met mijn telefoon geen foto van ons samen maakte; als aandenken. Simpel; ik vond het niet de moeite waard om het moment vast te leggen."
"Het gaat namelijk altijd om het creëren van momenten. Perfecte momenten. Een zonsondergang op een zeewaardig jacht, een exclusieve champagneproeverij in een vijfsterren boetiekhotel, een dakterras met uitzicht op de skyline van Singapore. Als de achtergrond niet klopt, klopt het moment niet. En als je partner niet snapt dat de lichtval voor de foto van levensbelang is, hoe kun je dan samen een toekomst opbouwen?"
“Gisteren vroeg een goede vriendin of ik een vaste openingszin had op mijn datingsite. ‘Die heb ik niet nodig’, zei ik. Ik stuur gewoon de naam van mijn favoriete bar en een tijdstip. ‘Bay Lounge, 020. Morgenavond, 21:00. Zorg maar dat je in het plaatje past.' Dat vind ik meer dan genoeg."
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet... ?
Gedragen in Liefde
Twee vrouwen, twee verhalen. Beiden zijn zo-goed-als-buurvrouwen.
Ik zie net een filmpje van de ene, laat ik die Anne noemen, dat ze na een eerste drumles mee drumt op een liedje en dat nog behoorlijk goed doet ook. Ik zie ook niet echt zenuwen, meer dat ze het gewoon doet en het leuk vindt.
Ineens bedenk ik me wat het voor verschil maakt als je gedragen bent in liefde. Hoe dat helpt om jezelf te zijn, jezelf te ontwikkelen en te blijven groeien.
Toen we in 2009 begonnen met een gelegenheidsband om op Koninginnedag een optreden te doen, deed Anne mee. Dat was niet heel vreemd, het halve dorp wat een beetje aspiraties had om te zingen, deed mee. Er moest wel goed geoefend worden, want de bandleden waren allemaal semi-professioneel en hadden geen trek in een halfbakken show. Dus werd er maanden geoefend.
Anne vond dat altijd leuk, deed enthousiast mee. Ook toen had ze, zover ik kan heugen, geen problemen met onzekerheid. Of als ze het af en toe al had, belemmerde het haar niet. Ze genoot en had plezier!
Dat had ook een effect op andere mensen die op hun beurt genoten van haar.
Dan met het optreden zelf. Super spannend natuurlijk! Iedereen, behalve de band, was dan toch wel nerveus. Ineens moest je het doen met publiek!
Anne’s man kwam altijd kijken. Hij was zo’n 15 jaar ouder, ze waren al langere tijd samen, hadden twee kids, en ze waren nog altijd gek op elkaar.
Hij zat met zijn rug, dus de hele avond blijven kijken zat er niet in. Maar hij kwam altijd kijken naar zijn vrouw. Dan stond hij te glunderen tot en met! Supertrots en het was overduidelijk dat hij heel veel van haar hield.
Een paar jaar later leerde Anne saxofoon spelen wat ze met het jaarlijkse optreden ook deed. En altijd was haar man er om zijn vrouw te bewonderen.
Toen we stopten met de optredens, begonnen een paar voormalige deelnemers een klein bandje. Anne was de zangeres.
Zo deed ze eigenlijk altijd van alles en nog wat. Ze zat in de dorpsvereniging die allerlei leuke dingen organiseerde, ze ging naar leuke avondjes hier en daar. Allemaal zonder haar man want die hield daar niet zo van terwijl zij het juist nodig had om gelukkig te zijn.
Maar ze lieten elkaar vrij om te doen wat ze nodig hadden.
Nou ken ik niet alle ins & outs van hun relatie, maar ondanks die verschillen én nog eens substantieel leeftijdsverschil, hielden ze veel van elkaar.
Misschien heeft Anne nooit bijzonder last gehad van denken dat ze iets niet kan of denken dat ze voor gek staat als ze iets nieuws probeert. Dat weet ik niet.
Maar ik weet wel dat het zoveel makkelijker is om zelfverzekerd te zijn als je gedragen wordt in liefde!
Dat begint al in je hele jonge jaren. De eerste 6 jaren van je leven heb je nog geen filters en neem je alles op wat je voelt, hoort en ziet. Ook als dat niet goed voor je is.
Dat alles is bepalend voor hoe je later in je leven staat. En ook voor wat voor mensen je aantrekt, wie je aanspreken en wie niet. Inclusief partners.
Gelukkig kun je heel veel daarvan bijsturen als het nodig is.
En een partner hebben die echt helemaal voor je gaat en van je houdt, helpt absoluut!
Als ik kijk naar alles wat Anne allemaal doet en heeft gedaan in de jaren dat ik haar zo een beetje ken… Geweldig!
Gedragen in liefde heeft zij zichzelf ontwikkelt en ontplooit, genoten, allerlei dingen geleerd en gedaan.
Niet alles is van een leien dakje gegaan voor haar. Ze heeft zo’n anderhalf jaar terug haar man verloren.
Toch zie ik haar doorgaan, ondanks het verlies en verdriet. Ze is vlak na het overlijden van haar man workshopjes gaan geven in het houten schuurtje in haar tuin.
Dan denk ik, zij redt het wel al is ze haar man verloren.
De andere vrouw… ook haar man zo’n 1,5 jaar terug verloren. Maar zij is heel anders. Tijdens de ziekteperiode van haar man liep ze geregeld in de ochtend al stomdronken over straat te zwalken. Op zich misschien te begrijpen omdat ze op het punt stond voor de 2e keer haar man te verliezen, het hele ziekteproces door te moeten lopen enzovoorts.
Vlak na zijn overlijden moest ze een zware operatie en kwam een vriend van haar en haar man in huis om te helpen. Die is niet meer weggegaan. Ze is van de ene relatie in de andere gestapt.
Zo stond ze in mijn armen te huilen dat ze haar man zo miste, zo zat ze in relatie met deze nieuwe man.
Terwijl ze daarmee samen was, heeft ze ook een hersenbloeding gehad.
Binnenkort vertrekken ze samen naar Spanje. Daar heeft ze eerder gewoond. Ze gaat daar een huis kopen en een restaurant zodat haar vriend zijn werk kan doen. Haar man heeft haar financieel heel goed achtergelaten.
Ik denk… meisje, you’re shooting yourself in the foot!
Oké, ik ken niet het hele verhaal, maar ik betwijfel sterk dat hij van haar houdt.
Zij is labiel, onzeker, zwak, ziekelijk. Ondanks dat haar man haar wel droeg in liefde want hij was gek op haar.
Het begint allemaal met zelfliefde.
Jezelf dragen in liefde.
Dan kun je vol zelfvertrouwen groeien en ontwikkelen en daarvan genieten!
En dan kun je ook gedragen worden in liefde door een partner. Dan kun je dat ontvangen.
Helle spleet
We hadden het over slaapkamers, mijn Leidse vriendin en ik. We liepen ons ommetje Cronesteyn om even bij te kletsen; zij met pijn in haar rechterbeen en ik met pijn in mijn linkerbeen. Dat had wat mij betreft niet gehoeven, dat zij ook pijn zou hebben, bedoel ik. Gezellig is het wel: We vertellen elkaar over onze hoogsteigen oplossingen om samen te leven met de grillige gast die artrose is - en de enig mogelijke slaaphouding bracht ons bij die slaapkamers.
Ik had die ochtend juist mijn bed verplaatst - en ik weet het niet heel zeker, maar de vermoedelijke aanleiding was een vraag: ‘Je gaat toch niet dood, nu?’ We stonden bovenaan de trap het hoge duin op, mijn medewandelaars en ik. Ze hadden heel lief op me gewacht, op mij en mijn vertraagde trein. Bij meer dan tien minuten vertraging zeg ik af, had ik de gids geappt, niet wetende dat de oorspronkelijke vier minuten vertraging op het laatst zou oplopen tot acht. Ik kwam dus nogal gestresst aan, en dan direct in beweging en die trap op. Ademnood! Toen vroeg ze het, mijn medewandelaar: ‘Je gaat toch niet dood, nu?’
Er moest dus iets veranderen. Iets waardoor ik een hoge trap kan beklimmen zonder mijn medewandelaars ongerust te maken. Met kracht- en cardiotraining, fysiotherapie en paracetamol was ik tot hier gekomen. Ik moest meer doen. Beter slapen? Hoe dan? Mijn bed verplaatsen? Weg van de muur en terug naar de plek voor het raam waar de tweepersoons Auping Auronde heeft gestaan? Waarom niet? Een andere slaaphouding zit er voorlopig niet in, een andere slaaprichting heb ik zo voor elkaar.
De stoel met pop en beertje gaat naar de gang, net als het krukje met wekker, klemlamp en doos tissues. Het bed achteruit getrokken, zodat ik het kleed kan oprollen. Niks oprollen. De antislip mat heeft zich aan de geoliede houten vloer gehecht, met een innigheid die me haast wanhopig maakt. Ik kies voor het behoud van de vloer, de mat krijgt geen tweede kans. Het witte stalen kamerscherm dat daar stond als extra buffer tussen mijn kussen en het gordijn, mag op Marktplaats, naar zijn broer, de witte stalen TV-kast. Wat heb ik toch met meubels van wit staal? Ingeklapt is het scherm zo zwaar dat ik het niet in mijn eentje op de personen weegschaal kan zetten. Oh ja, ook op de handleiding van dit scherm stonden twee (niet meegeleverde) personen. Ik zal om hulp moeten vragen; Marktplaats wil nu eenmaal graag weten hoe zwaar een te verkopen ding is.
Ik heb het bed op zijn nieuwe plek geschoven, de stoel met pop en beertje ernaast. Artemide lampje aan de stoel geklemd, voor wekker en doos tissues is geen plek. Pop en beertje naar de vensterbank verhuisd. Het wollen kleed weer uitgerold - en klaar is de verandering. Hoewel. Die muur is nu wel heel erg leeg en wit. En het is een rommeltje op de stoel. Op zoek naar zo’n wat hoger, open kastje? Een kastje van warm beukenhout? Dan kunnen beertje en pop er ook weer bij zitten.
Tegen het einde van ons ommetje waren we bij de voordelen van gewone verduisteringsgordijnen ten opzichte van black-out gordijnen, mijn vriendin en ik: als je zo’n stugge lap plastic niet goed dichttrekt, krijg je bij het ochtendgloren toch licht in je ogen. Een helle spleet licht.