terug

Een Poolse landweek is toch anders dan een Poolse Landdag

maandag 1 januari 2024

Dzien Dobry, Oftewel : Goedemorgen! Ik heb de kerstdagen dit jaar 1240 km oostelijk van mijn huis doorgebracht. In een land wat bij relatief niet zo veel Nederlanders als vakantieoord bekend is. Dit jaar viel mijn keuze op een busreis van 8 dagen Zuid-Polen, waarvan 2 x 2 dagen door de rit heen en terug opgeslokt werden. Hoewel, op die dagen kregen we ook veel interessants te zien. Zoals de voormalige grensovergang van West- en  Oost Duitsland bij Helmstedt.

Een Poolse landdag is een vergadering of andere bijeenkomst die rommelig verloopt. Gelukkig was het tijdens deze 8-daagse niet zo’n rommeltje, allemaal 60-plussers die de rust van elkaar respecteren. In Polen kregen we op dag twee toen we nog niet op onze bestemming waren aangekomen als extraatje een rondleiding door Wroclaw, de stad die voor de Tweede Wereldoorlog als Breslau bekend was. Een foto van de kaboutertjes die een granieten bol proberen te verplaatsen heb ik 29 december al op T2S gezet, er waren heel wat van die mannetjes die in 2001 op initiatief van een alternatieve verzetsorganisatie overal in het centrum zijn geplaatst. Om de bollen waren de kraampjes van de kerstmarkt geplaatst. Pools spreken is werkelijk een crime, woorden met 5 medeklinkers en dan nog vooral sis-klanken zijn niet zeldzaam. Hoewel ik mij gewapend had met een Duits en Pools taalgidsje en ik mijzelf als erg talig beschouw heb ik mij maar marginaal in de taal van het land verstaanbaar kunnen maken.

Daags voor Kerst keek ik uit het raam van mijn hotelkamer, zowaar een witte wereld! Met de bus gingen we vanuit ons hotel in een kwartier naar Krakow-Centrum, Wat is het daar mooi! Mijn groep bezocht de Joodse wijk met hun oude synagoges, klommen omhoog naar de Wawelburcht. Grapjassen hadden mini-sneeuwpoppen op de balustrade van het kasteel neergezet, alternatief voor de wachters die ik nergens zag. Beneden had men de legende van de vuurspuwende draak nagebootst.

Tijdens een vakantie is toegang tot je spullen essentieel. Ik raakte lichtelijk in paniek toen mijn koffer niet openging. Slot geforceerd, ik kon weer over alles beschikken, maar toch had ik een ongemakkelijk gevoel bij een niet afgesloten koffer. Deze Eerste Kerstdag stond er een winterse excursie op het Poolse menu. Een dagtocht naar Zakopane, het Reuzengebergte, deel van de Hohe Tatra, max. hoogte ruim 2500 meter. Onderweg stopten we in Chocholow, een dorpje met houten huizen en mensen die in schitterende klederdracht naar de kerk gingen. Ik maakte dé blunder van deze reis door in de kerk mijn muts op te houden, en op niet mis te verstane manier werd ik op mijn fout gewezen. Zakopane zelf lijkt op Davos of Interlaken, je kon er bijna over de hoofden lopen, toch was het niet onprettig druk. Met de tandradbaan gingen we naar boven om te genieten van het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen Tijdens het kerstdiner in het hotel werd ik twee keer ten dans gevraagd door lady’s van de groep, hun partners konden niet dansen… Dit kreeg de volgende dag een vervolg!

Tweede Kerstdag stond iets hartigs op het reismenu: Naar de zoutmijn van Wieliczka. Maar Driving home from Christmas hoeft m.i. niet om zeven uur ’s ochtends mijn ontbijt te begeleiden. Ik daalde ruim 800 treden omlaag, bij veel “kamers” stopten we voor een ditmaal uitstekende uitleg door onze jeugdige Poolse gids. In de zoutmijn is zelfs een grote kapel waarin o.a. trouwdiensten worden gehouden. Als ik op de site iemand tegenkom waar ik een klik mee heb, zou dat een leuke optie zijn? De dag werd opnieuw afgesloten door een kerstdiner, in een restaurant in Krakow-centrum, in plaats van brood bij soep werd de soep geserveerd in brood in de vorm van een soepkom. Bij het diner trad de muziek - en dansgroep Crakov Ianie op, in klederdracht; jammer dat bij de blog geen foto past. Maar die zet ik wel op T2S. Ik werd ten dans gevraagd door een danseresje, zij zou qua leeftijd gemakkelijk mijn kleindochter kunnen zijn.

“Derde” Kerstdag was ingeruimd voor een bezoek aan Auschwitz, je kunt dit beter een dieptepunt dan een hoogtepunt van de reis noemen. Bezoek aan de gaskamers, de barakken, het crematorium, de galg (waar later ook Rudolf Höss, de commandant van het kamp na de oorlog zijn einde vond). Op de rit terug stopten we in Wadowice, een dorp waar Paus Johannes II gewoond heeft. Daar had ik nog een leuk gesprek met een ober, die ook 20 jaar in Nederland gewoond en gewerkt had. Naast de kerk was een klooster, ben er wel ingelopen maar ik ben toch maar niet ingetreden.

Het hotel als tussenstop op dag 7 in Zagan bleek een verbouwd ziekenhuis te zijn. Ik verbleef een nacht geheel boven, onder een schuin dak, in een kleine, veel te warme kamer. Mijn humeur werd ook danig op de proef gesteld toen de koffie ’s ochtends slechter dan slootwater was. En dan om zes uur al vertrekken zonder een passend bakkie… Maar leve de wegrestaurants. Eenmaal onderweg had iemand natuurlijk weer de sleutel van z’n kamer niet ingeleverd.

Onderweg moest de bus even stoppen bij de grens van Polen met een vraag of we nog illegalen aan boord hadden. Uiteraard niet… Er was zelfs een passagier minder, een dame die aan het begin van de 8-daagse al ziek was geworden en toen met Transavia was gerepatrieerd.
In Nederland stond in restaurant het Witte Huis bij de wisselplaats een heerlijk diner gereed.

Ik heb geen blijvende contacten aan deze vakantie overgehouden, maar ik had mij ook niet voorgenomen op reis te gaan om iemand te ontmoeten. Ik geloof dat de meesten die met die verwachting op stap gaan bedrogen uit komen. Als zoiets gebeurt, prima, maar ga er nooit van uit. Er heeft dus ook geen Poolse schone die in mijn zoekprofiel past mijn pad gekruist. Wel heb ik genoten. Wie hier is na zijn / haar vakantie wel in een liefdesrelatie verder gegaan?
Dziekuje bardzo! (dank u wel) voor het lezen van mijn blogje.

geplaatst door Aktivo1 - 1637 keer gelezen