Een Poolse landweek is toch anders dan een Poolse Landdag
maandag 1 januari 2024
Dzien Dobry, Oftewel : Goedemorgen! Ik heb de kerstdagen dit jaar 1240 km oostelijk van mijn huis doorgebracht. In een land wat bij relatief niet zo veel Nederlanders als vakantieoord bekend is. Dit jaar viel mijn keuze op een busreis van 8 dagen Zuid-Polen, waarvan 2 x 2 dagen door de rit heen en terug opgeslokt werden. Hoewel, op die dagen kregen we ook veel interessants te zien. Zoals de voormalige grensovergang van West- en Oost Duitsland bij Helmstedt.
Een Poolse landdag is een vergadering of andere bijeenkomst die rommelig verloopt. Gelukkig was het tijdens deze 8-daagse niet zo’n rommeltje, allemaal 60-plussers die de rust van elkaar respecteren. In Polen kregen we op dag twee toen we nog niet op onze bestemming waren aangekomen als extraatje een rondleiding door Wroclaw, de stad die voor de Tweede Wereldoorlog als Breslau bekend was. Een foto van de kaboutertjes die een granieten bol proberen te verplaatsen heb ik 29 december al op T2S gezet, er waren heel wat van die mannetjes die in 2001 op initiatief van een alternatieve verzetsorganisatie overal in het centrum zijn geplaatst. Om de bollen waren de kraampjes van de kerstmarkt geplaatst. Pools spreken is werkelijk een crime, woorden met 5 medeklinkers en dan nog vooral sis-klanken zijn niet zeldzaam. Hoewel ik mij gewapend had met een Duits en Pools taalgidsje en ik mijzelf als erg talig beschouw heb ik mij maar marginaal in de taal van het land verstaanbaar kunnen maken.
Daags voor Kerst keek ik uit het raam van mijn hotelkamer, zowaar een witte wereld! Met de bus gingen we vanuit ons hotel in een kwartier naar Krakow-Centrum, Wat is het daar mooi! Mijn groep bezocht de Joodse wijk met hun oude synagoges, klommen omhoog naar de Wawelburcht. Grapjassen hadden mini-sneeuwpoppen op de balustrade van het kasteel neergezet, alternatief voor de wachters die ik nergens zag. Beneden had men de legende van de vuurspuwende draak nagebootst.
Tijdens een vakantie is toegang tot je spullen essentieel. Ik raakte lichtelijk in paniek toen mijn koffer niet openging. Slot geforceerd, ik kon weer over alles beschikken, maar toch had ik een ongemakkelijk gevoel bij een niet afgesloten koffer. Deze Eerste Kerstdag stond er een winterse excursie op het Poolse menu. Een dagtocht naar Zakopane, het Reuzengebergte, deel van de Hohe Tatra, max. hoogte ruim 2500 meter. Onderweg stopten we in Chocholow, een dorpje met houten huizen en mensen die in schitterende klederdracht naar de kerk gingen. Ik maakte dé blunder van deze reis door in de kerk mijn muts op te houden, en op niet mis te verstane manier werd ik op mijn fout gewezen. Zakopane zelf lijkt op Davos of Interlaken, je kon er bijna over de hoofden lopen, toch was het niet onprettig druk. Met de tandradbaan gingen we naar boven om te genieten van het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen Tijdens het kerstdiner in het hotel werd ik twee keer ten dans gevraagd door lady’s van de groep, hun partners konden niet dansen… Dit kreeg de volgende dag een vervolg!
Tweede Kerstdag stond iets hartigs op het reismenu: Naar de zoutmijn van Wieliczka. Maar Driving home from Christmas hoeft m.i. niet om zeven uur ’s ochtends mijn ontbijt te begeleiden. Ik daalde ruim 800 treden omlaag, bij veel “kamers” stopten we voor een ditmaal uitstekende uitleg door onze jeugdige Poolse gids. In de zoutmijn is zelfs een grote kapel waarin o.a. trouwdiensten worden gehouden. Als ik op de site iemand tegenkom waar ik een klik mee heb, zou dat een leuke optie zijn? De dag werd opnieuw afgesloten door een kerstdiner, in een restaurant in Krakow-centrum, in plaats van brood bij soep werd de soep geserveerd in brood in de vorm van een soepkom. Bij het diner trad de muziek - en dansgroep Crakov Ianie op, in klederdracht; jammer dat bij de blog geen foto past. Maar die zet ik wel op T2S. Ik werd ten dans gevraagd door een danseresje, zij zou qua leeftijd gemakkelijk mijn kleindochter kunnen zijn.
“Derde” Kerstdag was ingeruimd voor een bezoek aan Auschwitz, je kunt dit beter een dieptepunt dan een hoogtepunt van de reis noemen. Bezoek aan de gaskamers, de barakken, het crematorium, de galg (waar later ook Rudolf Höss, de commandant van het kamp na de oorlog zijn einde vond). Op de rit terug stopten we in Wadowice, een dorp waar Paus Johannes II gewoond heeft. Daar had ik nog een leuk gesprek met een ober, die ook 20 jaar in Nederland gewoond en gewerkt had. Naast de kerk was een klooster, ben er wel ingelopen maar ik ben toch maar niet ingetreden.
Het hotel als tussenstop op dag 7 in Zagan bleek een verbouwd ziekenhuis te zijn. Ik verbleef een nacht geheel boven, onder een schuin dak, in een kleine, veel te warme kamer. Mijn humeur werd ook danig op de proef gesteld toen de koffie ’s ochtends slechter dan slootwater was. En dan om zes uur al vertrekken zonder een passend bakkie… Maar leve de wegrestaurants. Eenmaal onderweg had iemand natuurlijk weer de sleutel van z’n kamer niet ingeleverd.
Onderweg moest de bus even stoppen bij de grens van Polen met een vraag of we nog illegalen aan boord hadden. Uiteraard niet… Er was zelfs een passagier minder, een dame die aan het begin van de 8-daagse al ziek was geworden en toen met Transavia was gerepatrieerd.
In Nederland stond in restaurant het Witte Huis bij de wisselplaats een heerlijk diner gereed.
Ik heb geen blijvende contacten aan deze vakantie overgehouden, maar ik had mij ook niet voorgenomen op reis te gaan om iemand te ontmoeten. Ik geloof dat de meesten die met die verwachting op stap gaan bedrogen uit komen. Als zoiets gebeurt, prima, maar ga er nooit van uit. Er heeft dus ook geen Poolse schone die in mijn zoekprofiel past mijn pad gekruist. Wel heb ik genoten. Wie hier is na zijn / haar vakantie wel in een liefdesrelatie verder gegaan?
Dziekuje bardzo! (dank u wel) voor het lezen van mijn blogje.
geplaatst door Aktivo1 - 1530 keer gelezen
Vorige berichten
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry