Een Poolse landweek is toch anders dan een Poolse Landdag
maandag 1 januari 2024
Dzien Dobry, Oftewel : Goedemorgen! Ik heb de kerstdagen dit jaar 1240 km oostelijk van mijn huis doorgebracht. In een land wat bij relatief niet zo veel Nederlanders als vakantieoord bekend is. Dit jaar viel mijn keuze op een busreis van 8 dagen Zuid-Polen, waarvan 2 x 2 dagen door de rit heen en terug opgeslokt werden. Hoewel, op die dagen kregen we ook veel interessants te zien. Zoals de voormalige grensovergang van West- en Oost Duitsland bij Helmstedt.
Een Poolse landdag is een vergadering of andere bijeenkomst die rommelig verloopt. Gelukkig was het tijdens deze 8-daagse niet zo’n rommeltje, allemaal 60-plussers die de rust van elkaar respecteren. In Polen kregen we op dag twee toen we nog niet op onze bestemming waren aangekomen als extraatje een rondleiding door Wroclaw, de stad die voor de Tweede Wereldoorlog als Breslau bekend was. Een foto van de kaboutertjes die een granieten bol proberen te verplaatsen heb ik 29 december al op T2S gezet, er waren heel wat van die mannetjes die in 2001 op initiatief van een alternatieve verzetsorganisatie overal in het centrum zijn geplaatst. Om de bollen waren de kraampjes van de kerstmarkt geplaatst. Pools spreken is werkelijk een crime, woorden met 5 medeklinkers en dan nog vooral sis-klanken zijn niet zeldzaam. Hoewel ik mij gewapend had met een Duits en Pools taalgidsje en ik mijzelf als erg talig beschouw heb ik mij maar marginaal in de taal van het land verstaanbaar kunnen maken.
Daags voor Kerst keek ik uit het raam van mijn hotelkamer, zowaar een witte wereld! Met de bus gingen we vanuit ons hotel in een kwartier naar Krakow-Centrum, Wat is het daar mooi! Mijn groep bezocht de Joodse wijk met hun oude synagoges, klommen omhoog naar de Wawelburcht. Grapjassen hadden mini-sneeuwpoppen op de balustrade van het kasteel neergezet, alternatief voor de wachters die ik nergens zag. Beneden had men de legende van de vuurspuwende draak nagebootst.
Tijdens een vakantie is toegang tot je spullen essentieel. Ik raakte lichtelijk in paniek toen mijn koffer niet openging. Slot geforceerd, ik kon weer over alles beschikken, maar toch had ik een ongemakkelijk gevoel bij een niet afgesloten koffer. Deze Eerste Kerstdag stond er een winterse excursie op het Poolse menu. Een dagtocht naar Zakopane, het Reuzengebergte, deel van de Hohe Tatra, max. hoogte ruim 2500 meter. Onderweg stopten we in Chocholow, een dorpje met houten huizen en mensen die in schitterende klederdracht naar de kerk gingen. Ik maakte dé blunder van deze reis door in de kerk mijn muts op te houden, en op niet mis te verstane manier werd ik op mijn fout gewezen. Zakopane zelf lijkt op Davos of Interlaken, je kon er bijna over de hoofden lopen, toch was het niet onprettig druk. Met de tandradbaan gingen we naar boven om te genieten van het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen Tijdens het kerstdiner in het hotel werd ik twee keer ten dans gevraagd door lady’s van de groep, hun partners konden niet dansen… Dit kreeg de volgende dag een vervolg!
Tweede Kerstdag stond iets hartigs op het reismenu: Naar de zoutmijn van Wieliczka. Maar Driving home from Christmas hoeft m.i. niet om zeven uur ’s ochtends mijn ontbijt te begeleiden. Ik daalde ruim 800 treden omlaag, bij veel “kamers” stopten we voor een ditmaal uitstekende uitleg door onze jeugdige Poolse gids. In de zoutmijn is zelfs een grote kapel waarin o.a. trouwdiensten worden gehouden. Als ik op de site iemand tegenkom waar ik een klik mee heb, zou dat een leuke optie zijn? De dag werd opnieuw afgesloten door een kerstdiner, in een restaurant in Krakow-centrum, in plaats van brood bij soep werd de soep geserveerd in brood in de vorm van een soepkom. Bij het diner trad de muziek - en dansgroep Crakov Ianie op, in klederdracht; jammer dat bij de blog geen foto past. Maar die zet ik wel op T2S. Ik werd ten dans gevraagd door een danseresje, zij zou qua leeftijd gemakkelijk mijn kleindochter kunnen zijn.
“Derde” Kerstdag was ingeruimd voor een bezoek aan Auschwitz, je kunt dit beter een dieptepunt dan een hoogtepunt van de reis noemen. Bezoek aan de gaskamers, de barakken, het crematorium, de galg (waar later ook Rudolf Höss, de commandant van het kamp na de oorlog zijn einde vond). Op de rit terug stopten we in Wadowice, een dorp waar Paus Johannes II gewoond heeft. Daar had ik nog een leuk gesprek met een ober, die ook 20 jaar in Nederland gewoond en gewerkt had. Naast de kerk was een klooster, ben er wel ingelopen maar ik ben toch maar niet ingetreden.
Het hotel als tussenstop op dag 7 in Zagan bleek een verbouwd ziekenhuis te zijn. Ik verbleef een nacht geheel boven, onder een schuin dak, in een kleine, veel te warme kamer. Mijn humeur werd ook danig op de proef gesteld toen de koffie ’s ochtends slechter dan slootwater was. En dan om zes uur al vertrekken zonder een passend bakkie… Maar leve de wegrestaurants. Eenmaal onderweg had iemand natuurlijk weer de sleutel van z’n kamer niet ingeleverd.
Onderweg moest de bus even stoppen bij de grens van Polen met een vraag of we nog illegalen aan boord hadden. Uiteraard niet… Er was zelfs een passagier minder, een dame die aan het begin van de 8-daagse al ziek was geworden en toen met Transavia was gerepatrieerd.
In Nederland stond in restaurant het Witte Huis bij de wisselplaats een heerlijk diner gereed.
Ik heb geen blijvende contacten aan deze vakantie overgehouden, maar ik had mij ook niet voorgenomen op reis te gaan om iemand te ontmoeten. Ik geloof dat de meesten die met die verwachting op stap gaan bedrogen uit komen. Als zoiets gebeurt, prima, maar ga er nooit van uit. Er heeft dus ook geen Poolse schone die in mijn zoekprofiel past mijn pad gekruist. Wel heb ik genoten. Wie hier is na zijn / haar vakantie wel in een liefdesrelatie verder gegaan?
Dziekuje bardzo! (dank u wel) voor het lezen van mijn blogje.
geplaatst door Aktivo1 - 1363 keer gelezen
Vorige berichten
Niet snoepen tussen de scherven
Op een vrijdagmiddag was ik twee uur onder de pannen in Flevopoort in Amsterdam-Zeeburg voor een editie van het Danspaleis. Er waren veel bekenden en met een van de vrijwilligers mocht ik een perfecte rumba dansen.
Na een paar uur dansen repte ik mij naar de uitgang omdat ik ditmaal met tram, bus en een stukje fietsen op tijd in Haarlem wilde zijn, waar ik voor het eten met een groepje had afgesproken. Opeens viel mijn oog in de straat naar de tramhalte op een bijzonder tafereeltje.
Ik zag op de stoep een glazen weckpot, of eigenlijk wat er nog van over was, overal lagen scherven, maar ik zag ook de inhoud van de pot overal op straat liggen. Snoepjes ingepakt in glimmende papiertjes met alle kleuren van de regenboog. Ik had op de heenweg dezelfde route gelopen en deze verspilling van snoeperij toen niet gezien, daarom moest de teloorgang van de pot met snoep niet zo lang geleden gebeurd zijn.
Zou een kindje, dat de pot met inhoud uit zijn knuistjes liet vallen in tranen uitgebarsten zijn? Of was de pot uit een overvolle fietstas gevallen zonder dat de fietser / fietsster het gemerkt heeft? Ik heb een foto van het stilleven gemaakt, zoveel snoep op de stoep… Ik moest mijzelf inhouden om geen snoepjes op te rapen en mee te nemen of zelfs uit te proberen.
Ik was terughoudend, omdat er een zij het geringe kans was dat er “iets” met de snoepjes niet in de haak zou zijn. En, wie weet zou de echte eigenaar van het lekkers toch nog langs komen om de inhoud van de pot die in scherven lag op te halen. Toch raakte dit alles mij wel.
In Haarlem schoof ik keurig op tijd aan tafel. Ditmaal stond er goed gevulde Chinese kippensoep met mie en stokbrood met kruidenboter op het menu. Toen ik eenmaal aan tafel zat viel mijn oog op een schaaltje waarin – je raadt het al – in kleurige papiertjes gewikkelde snoepjes lagen. Toeval? Ik heb toen maar zo’n zuurtje geconsumeerd als compensatie van de gemiste Amsterdamse lekkernijen en als voorafje voor het eigenlijke eten. Ik legde in gedachten een linkje met de snoepjes in Amsterdam (afblijven!) en de zuurtjes op het schaaltje op de eettafel (snoepen toegestaan) enerzijds en aan de andere kant een ontmoeting met iemand, die bezet is en waar ik geen persoonlijke interesse voor mag tonen en iemand, die vrij is. Hoewel die vergelijking vergezocht is kon ik ‘m niet uit mijn hoofd krijgen.
Hoe vaak komen u en ik in ons leven dingen en situaties en ja, ik kan er niet omheen draaien, relaties tegen die in scherven liggen. Tussen die scherven liggen ook mooie dingen. Soms hebben we de breuk, die de oorzaak was van die scherven live meegemaakt. In het ergste geval zijn we bij die breuk betrokken geweest. Het is al heel wat, dat we van die breuk getuige waren. Maar verder?
Het is heel begrijpelijk om empathie te tonen en contact proberen te leggen met iemand, wiens relatie nog niet zo lang in scherven ligt of wiens partner vrij kort geleden overleden is. Het zijn geen verboden vruchten. Dan doe je dat om de ander te troosten, maar die ander is wel heel kwetsbaar. Hoe ligt dat gevoelsmatig? Moet je geduld hebben, moet je een tijdje afstand nemen? Voor alle duidelijkheid, contact zoeken in dit geval en iemand benaderen, die nog in een relatie zit zijn twee verschillende situaties! Soms weet je bij een eerste afspraak niet veel van de voorgeschiedenis van de ander. Verder kunnen sommigen hun verleden gemakkelijker achter zich laten. Is dat misschien iets om bij die eerste date aan elkaar duidelijk te maken? Kun je beter daten met iemand, die geen recente relatiebreuk had?
Ik vond het achteraf goed dat ik in Amsterdam geen hand heb uitgestoken naar de snoepjes. Trouwens, ik ben geen “hoarder” (Engels voor verzamelaar van gevonden voorwerpen). Maar ik raakte mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal achter dit kleine drama niet kwijt.
Wanneer in mijn omgeving een relatie stopt moet ik heel goed nadenken, hoe ik hier op reageer en ook of ik er op reageer. Mijn reactie is niet altijd welkom…
Kortom: de zegswijze “Scherven brengen geluk” is een zoethoudertje, voor mij heeft die spreuk geen waarheid in zich..
Een warm bad
Ik ben enige tijd geleden lid geworden van 2 gespreksgroepen. Op maandagmiddag ontmoet ik iedere week een groepje van 12 personen, die samen iets bedenken of doen. Dat kan van alles zijn : een quiz, een leuk spelletje, een creatieve middag, of een lezing. De groep op dinsdagmorgen bestaat uit 8 personen, we komen eens in de 14 dagen bij elkaar en de gesprekken zijn wat meer op H.B.O-niveau
De leidster van de dinsdag groep heeft een lijst samengesteld van 26 serieuze onderwerpen, die we 1 voor 1 gedurende het cursusjaar met de groep gaan bespreken. Eenzaamheid, de natuur, het milieu, politiek, of een actueel onderwerp uit de krant. Het gespreksniveau is niet alleen anders dan in de maandaggroep, maar de leden van de dinsdaggroep zijn ook vele malen kritischer, zowel in de gesprekken als de discussies over het onderwerp.
Op maandagmiddag is het lekker ontspannen, er wordt gelachen, maar we zijn ook hecht, we leven mee met elkaar. We vieren uitgebreid Sinterklaas, hebben samen een kerstlunch gehad, maar sturen elkaar ook een beterschapkaart, indien nodig. De dinsdaggroep is veel afstandelijker. Dat werd mij goed duidelijk toen ik door ziekte 4 bijeenkomsten had gemist. Oh, je bent er weer, was de lauwe reactie. Niemand vroeg hoe het met me was. Toen iedereen zat, gingen we gelijk van start met het onderwerp. Er werden meteen A4-tjes uitgedeeld.
Iemand die op me overkomt als een hartelijk, belangstellend persoon voelt comfortabel als een warm bad. Om weerstand op te bouwen voor een goede gezondheid is een ijsbad, of zwemmen in koud buitenwater, zoals Wim Hof (de ijsman), ons enkele jaren geleden heeft voorgedaan, misschien veel beter. Het is in ieder geval goed voor je immuunsysteem. Maar is het ook fijn om te doen? Voelt vast prima achteraf, maar ik vind het net zo radicaal als die emmer koud water over je hoofd uitstorten, na afloop van die weldadige vochtige warmte in de saunahut. Dat deel van het programma sla ik liever over.
Eigenlijk beleef ik het date-gebeuren net zo. De sfeer van het gesprek is voor mij bepalend voor een succesvolle ontmoeting. Iemand kan zeer intelligent of welbespraakt zijn, als hij overkomt als een ijskonijn, haak ik af. Dan kies ik toch liever voor die eenvoudige, gezelligere man. Misschien mis ik wat, maar als ik dan in een heerlijk warm bad terecht kom, heb ik dat er graag voor over...
Single Story: de Vita-vrouw
“Stilstand is de dood in slow motion. Comfort is gif in een mooi glas. De bank is een graf met een zacht kussen. Je snapt toch wat ik bedoel? Daar ga ik in elk geval wel van uit.”
“Het is in elk geval het enige wat ik kan denken als ik op mijn datingsites door de profielen surf. Mannen die trots poseren naast een oldtimer, op een boot met een biertje of, de ergste van allemaal, een selfie op de bank. Het enige wat die beelden in stilte uitschreeuwen, is stagnatie. Je kunt de levensenergie bijna zien wegtrekken. Het zijn geen profielen; het zijn grafschriften in wording.”
“Vitaliteit. Dat is het enige wat écht telt. De rest is overbodig. Die mannen praten over ‘genieten van het leven’ met een glas rode wijn in de hand op een terras. Dat is geen genieten, dat is je cellen vergiftigen. Genieten is de endorfinekick na tien kilometer kneiterharde intervaltraining. Dat je voelt dat je leeft, dat elke spier in je lijf heeft gewerkt.”
“Mijn profiel is beeldend. Foto van mij op een bergtop in de Alpen; bezweet maar voldaan. Foto van mij tijdens de Dam-tot-Dam-loop. Foto van mijn weekmenu; allemaal clean, biologisch, macro-perfect. En daarbij zoek ik een ‘actieve partner’. Dat is niet zomaar een wens, dat is een absolute voorwaarde voor overleving. MIJN overleving.”
“Ik heb één keer een date gehad. Met een man die in theorie een serieuze kandidaat was. Hij zag er in elk geval fit uit op zijn foto’s. Ik durfde voorzichtig al te hopen op een fysiek gezonde zielsverwant. We hadden afgesproken voor een wandeling. Na een halfuur, toen we nog maar iets meer dan drie kilometer hadden gelopen, stelde hij voor om op een bankje te gaan zitten. ‘Even bijkomen,’ zei hij.”
“Bijkomen? Ik was net rustig warmgedraaid om een paar uur lekker door te stappen. Ik voelde meteen mijn energielevel crashen. Alsof je een F1-bolide vraagt om permanent in de tweede versnelling te rijden en tussendoor onnodige pitstops te maken. Ik heb de date ter plekke beëindigd. ‘Onze basissnelheid ligt te ver uit elkaar,’ zei ik. Wat had ik anders moeten zeggen… Dat is toch gewoon eerlijk?”
“Ze zeggen dat ik te veeleisend ben. Dat is echt klinkklare nonsens. Ik vraag alleen om een gedeelde levensstandaard. Hoe kan ik samen zijn met iemand die zijn lichaam als een afvalbak behandelt? Iemand die ‘ontspant’ door op de bank te liggen? Dat doe je met actieve rust, zoals een hersteltraining. De bank is waar ambitie sterft in eenzaamheid.”
“Ik hoor mijn vriendinnen weleens praten over ‘samen oud worden’. Ik wil helemaal niet oud worden. Ik wil mijn hele leven lang fit blijven. Ik wil op mijn tachtigste nog een marathon kunnen lopen. Met een man die naast me loopt, niet eentje die bij de finish op me wacht met een rolstoel.”
“Een kennis vroeg me laatst: ‘Heb je een vaste openingszin op die datingsites van jou? Iets om het ijs te breken?’ Zeker. Ik hou het simpel en efficiënt. ‘Leuk profiel. Wat was je hartslag in rust vanochtend?’”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...