Een Poolse landweek is toch anders dan een Poolse Landdag
maandag 1 januari 2024
Dzien Dobry, Oftewel : Goedemorgen! Ik heb de kerstdagen dit jaar 1240 km oostelijk van mijn huis doorgebracht. In een land wat bij relatief niet zo veel Nederlanders als vakantieoord bekend is. Dit jaar viel mijn keuze op een busreis van 8 dagen Zuid-Polen, waarvan 2 x 2 dagen door de rit heen en terug opgeslokt werden. Hoewel, op die dagen kregen we ook veel interessants te zien. Zoals de voormalige grensovergang van West- en Oost Duitsland bij Helmstedt.
Een Poolse landdag is een vergadering of andere bijeenkomst die rommelig verloopt. Gelukkig was het tijdens deze 8-daagse niet zo’n rommeltje, allemaal 60-plussers die de rust van elkaar respecteren. In Polen kregen we op dag twee toen we nog niet op onze bestemming waren aangekomen als extraatje een rondleiding door Wroclaw, de stad die voor de Tweede Wereldoorlog als Breslau bekend was. Een foto van de kaboutertjes die een granieten bol proberen te verplaatsen heb ik 29 december al op T2S gezet, er waren heel wat van die mannetjes die in 2001 op initiatief van een alternatieve verzetsorganisatie overal in het centrum zijn geplaatst. Om de bollen waren de kraampjes van de kerstmarkt geplaatst. Pools spreken is werkelijk een crime, woorden met 5 medeklinkers en dan nog vooral sis-klanken zijn niet zeldzaam. Hoewel ik mij gewapend had met een Duits en Pools taalgidsje en ik mijzelf als erg talig beschouw heb ik mij maar marginaal in de taal van het land verstaanbaar kunnen maken.
Daags voor Kerst keek ik uit het raam van mijn hotelkamer, zowaar een witte wereld! Met de bus gingen we vanuit ons hotel in een kwartier naar Krakow-Centrum, Wat is het daar mooi! Mijn groep bezocht de Joodse wijk met hun oude synagoges, klommen omhoog naar de Wawelburcht. Grapjassen hadden mini-sneeuwpoppen op de balustrade van het kasteel neergezet, alternatief voor de wachters die ik nergens zag. Beneden had men de legende van de vuurspuwende draak nagebootst.
Tijdens een vakantie is toegang tot je spullen essentieel. Ik raakte lichtelijk in paniek toen mijn koffer niet openging. Slot geforceerd, ik kon weer over alles beschikken, maar toch had ik een ongemakkelijk gevoel bij een niet afgesloten koffer. Deze Eerste Kerstdag stond er een winterse excursie op het Poolse menu. Een dagtocht naar Zakopane, het Reuzengebergte, deel van de Hohe Tatra, max. hoogte ruim 2500 meter. Onderweg stopten we in Chocholow, een dorpje met houten huizen en mensen die in schitterende klederdracht naar de kerk gingen. Ik maakte dé blunder van deze reis door in de kerk mijn muts op te houden, en op niet mis te verstane manier werd ik op mijn fout gewezen. Zakopane zelf lijkt op Davos of Interlaken, je kon er bijna over de hoofden lopen, toch was het niet onprettig druk. Met de tandradbaan gingen we naar boven om te genieten van het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen Tijdens het kerstdiner in het hotel werd ik twee keer ten dans gevraagd door lady’s van de groep, hun partners konden niet dansen… Dit kreeg de volgende dag een vervolg!
Tweede Kerstdag stond iets hartigs op het reismenu: Naar de zoutmijn van Wieliczka. Maar Driving home from Christmas hoeft m.i. niet om zeven uur ’s ochtends mijn ontbijt te begeleiden. Ik daalde ruim 800 treden omlaag, bij veel “kamers” stopten we voor een ditmaal uitstekende uitleg door onze jeugdige Poolse gids. In de zoutmijn is zelfs een grote kapel waarin o.a. trouwdiensten worden gehouden. Als ik op de site iemand tegenkom waar ik een klik mee heb, zou dat een leuke optie zijn? De dag werd opnieuw afgesloten door een kerstdiner, in een restaurant in Krakow-centrum, in plaats van brood bij soep werd de soep geserveerd in brood in de vorm van een soepkom. Bij het diner trad de muziek - en dansgroep Crakov Ianie op, in klederdracht; jammer dat bij de blog geen foto past. Maar die zet ik wel op T2S. Ik werd ten dans gevraagd door een danseresje, zij zou qua leeftijd gemakkelijk mijn kleindochter kunnen zijn.
“Derde” Kerstdag was ingeruimd voor een bezoek aan Auschwitz, je kunt dit beter een dieptepunt dan een hoogtepunt van de reis noemen. Bezoek aan de gaskamers, de barakken, het crematorium, de galg (waar later ook Rudolf Höss, de commandant van het kamp na de oorlog zijn einde vond). Op de rit terug stopten we in Wadowice, een dorp waar Paus Johannes II gewoond heeft. Daar had ik nog een leuk gesprek met een ober, die ook 20 jaar in Nederland gewoond en gewerkt had. Naast de kerk was een klooster, ben er wel ingelopen maar ik ben toch maar niet ingetreden.
Het hotel als tussenstop op dag 7 in Zagan bleek een verbouwd ziekenhuis te zijn. Ik verbleef een nacht geheel boven, onder een schuin dak, in een kleine, veel te warme kamer. Mijn humeur werd ook danig op de proef gesteld toen de koffie ’s ochtends slechter dan slootwater was. En dan om zes uur al vertrekken zonder een passend bakkie… Maar leve de wegrestaurants. Eenmaal onderweg had iemand natuurlijk weer de sleutel van z’n kamer niet ingeleverd.
Onderweg moest de bus even stoppen bij de grens van Polen met een vraag of we nog illegalen aan boord hadden. Uiteraard niet… Er was zelfs een passagier minder, een dame die aan het begin van de 8-daagse al ziek was geworden en toen met Transavia was gerepatrieerd.
In Nederland stond in restaurant het Witte Huis bij de wisselplaats een heerlijk diner gereed.
Ik heb geen blijvende contacten aan deze vakantie overgehouden, maar ik had mij ook niet voorgenomen op reis te gaan om iemand te ontmoeten. Ik geloof dat de meesten die met die verwachting op stap gaan bedrogen uit komen. Als zoiets gebeurt, prima, maar ga er nooit van uit. Er heeft dus ook geen Poolse schone die in mijn zoekprofiel past mijn pad gekruist. Wel heb ik genoten. Wie hier is na zijn / haar vakantie wel in een liefdesrelatie verder gegaan?
Dziekuje bardzo! (dank u wel) voor het lezen van mijn blogje.
geplaatst door Aktivo1 - 1325 keer gelezen
Vorige berichten
Dans
Dans slingert als een rode draad door mijn levens en mijn liefdes.Dat begon al heel vroeg, mijn ouders deden een tijdje net alsof ze hippies waren, we woonden toen in Amsterdam Zuid en dansten tussen de schuifdeuren op alle hippiemuziek:)
Op de kleuterschool raakte ik bevriend met een klasgenootje wier moeder professioneel danseres en choreografe was en vanaf 1973 zelfs les gaf aan de Kunstacademie. Voor haar best wel eens lastig om met kleuters opgescheept te zitten maar creatief als ze was gaf ze ons gewoon rollen in haar voorstellingen. We moesten bijvoorbeeld dansen als wuivend riet langs de rivier of als waterdruppels in een regenplas en dat ging ons prima af!
Door omstandigheden verhuisden mijn ouders naar een truttig dorp en daar ging het heel anders toe, men ging daar op stijldansen. Ik ben altijd voorstander alles een keer te proberen en ging dus met mijn nieuwe overbuurmeisje tien weken elke woensdagavond naar de dansschool bij het spoor. Er was daar wel een heel leuke jongen dus dat maakte veel goed, maar de lessen zelf waren heel ouderwets, de man moest leiden en de vrouw haar mond houden, blijkbaar waren de jaren zestig in dit dorp nog niet aangebroken. In een soort houdgreep sleurde de dansleraar me over de parketvloer om voor te doen hoe het moest en na tien weken kon ik het wel een beetje maar ik dacht, dit is meer iets voor noodgevallen.
Inmiddels was er disco, punk en new wave uitgebroken en daar voelde ik me meer bij thuis. Mijn zakgeld was ontoereikend en zelfs als ik elke avond ging oppassen kwam ik niet uit de kosten, maar creatief als ik ben, vond ik er oplossingen voor; ik ging gewoon werken in de discotheek, eerst bij de garderobe en later achter de tap, zo hoefde ik nooit meer entree te betalen en draaiden de dj's altijd mijn favoriete nummers:) Mijn schoolresultaten gingen wel wat achteruit en ik irriteerde me aan docenten die klaagden dat ik zat te gapen op maandagochtend, dus ik besloot staatsexamen te doen. Zo kon ik in de weekenden lekker dansen en alvast mijn diploma's halen in mijn eigen tijd. Zodra ik van die docenten verlost was haalde ik binnen 15 maanden twee diploma's en danste naar hartelust!
Niet verwonderlijk misschien dat mijn eerste grote liefde een jongen was die altijd semi ongeinteresseerd langs de dansvloer voor muurbloem speelde. Mijn tweede grote liefde danste twaalf jaar later elk weekend met me in de Melkweg. En mijn laatste grote liefde? Daarmee danste ik voor het eerst op een zomeravond in een romantisch park 915 kilometer hier vandaan:) Maar de aller aller mooiste dansvoorstelling was toch wel die van Scapino, gelukkig is het dit weekend weer zover!
Speelt dans in jullie levens en liefdes ook een belangrijke rol, of kijken jullie alleen nog de Notenkraker met de kerstdagen?
Toeval of Niet?
Ken je dat, van die dingen die je ineens elke keer ergens tegenkomt of hoort? Dat je bij jezelf denkt dat het wel héél toevallig is.
Of zou je dan van synchroniciteit spreken? En de volgende vraag: betekent het wat of is het inderdaad gewoon toevallig toeval.
Net zoals je overal zwangere vrouwen ziet als je zelf zwanger bent of wilt worden. Of overal verliefde stelletjes ziet als je een gebroken hart hebt.
Dan vraag je je ook af, wat is dit?!
Zo kwam ik een aantal jaren terug ineens veel mannen tegen met een bepaalde naam. Dat was een wat ouderwetse Hollandsche naam die anno nu niet meer zo vaak voorkomt.
Daarom viel het me op.
Ik was toen ook single, maar de betreffende mannen vond ik niet interessant als potentiële partner. Toch vond ik het typisch dat ik ineens overal mannen met die naam tegenkwam.
Laat ik nou een maand of twee, drie later online een man tegenkomen waar ik meteen een hele sterke klik mee had. En yup, die heette ook zo.
Toen moest ik me toch ook even op het hoofd krabben. Zo van, heeft het Universum me hier al die tijd op voorbereid?
De laatste tijd heb ik een ander gevalletje toeval. Niet direct man-gerelateerd.
Ik ben de laatste tijd behoorlijk gefascineerd door iets waarbij paardrijden een grote rol speelt.
En ineens komt dat overal en nergens omhoog. Ook herinneringen waarvan ik eigenlijk niet eens meer wist dat ik ze wist.
Zo had ik als 14-15 jarige een vriendin met een eigen pony en daar heb ik veel op gereden. Eerst gewoon stappen, daarna leerde mijn vriendin me een beetje rijden zodat ik ook draf en verlichte zit kon. Ik was geen ervaren ruiter en springen of galopperen werd ik niet blij van.
Maar buiten dat heb ik er altijd zó van genoten!
Ik wilde als kind altijd al paardrijden maar ik mocht niet van mijn moeder.
Ik ging dan maar geregeld bij de manége kijken, met verlangen in mijn hart!
Grappig genoeg had ik rond mijn 16e-17e een verloofde die paard kon rijden. Weer zo’n herinnering die ver weg gezakt was.
Met hem heb ik één keer paard gereden. Wat heb ik daar van genoten! Ik was eerst op een kleine, rustige pony gezet, maar dat had ik in een paar minuten gezien. Heen en weer geklotst worden met die korte stappen, de grond zo dichtbij, ieeekh!
Toen kreeg ik een grotere pony waar ik heerlijk op gereden heb. In hoeverre ik nou eigenlijk wist waar de gas en de rem zat, weet ik niet meer, haha.
Vroeger ging ik ook vaak met mijn vriendin naar de manége waar zij les had. Toen was er een keer een nieuw paard wat ik meen een politiepaard was geweest. Dat was het hoogste paard wat ze ooit hadden gehad. En ik mocht daar op!
Ik schat daar ik daar met een blok (hulpmiddel) op gekomen ben. Eenmaal erop vond ik het toch wel héél erg hoog en was ik blij dat ik eraf was.
De laatste keer dat ik op een paard heb gezeten, was toen ik een jaar of 37 was. Mijn ex had een paard gekocht en toen ik de kids naar hem bracht, had hij het gezadeld en al buiten staan. Ik mocht erop als ik wilde.
Héél graag!
Maar… ik kreeg het niet voor elkaar erop te komen? Mijn kinderen lagen dubbel, mijn ex ook. Ik moest ook lachen, maar was wel verbouwereerd, had dat niet verwacht. Ik dacht dat ik fit, lenig en sterk was. Daar stond ik lelijk op mijn neus te kijken!
Uiteindelijk ben ik er met een blok op gekomen.
En daarna nooit meer op een paard gezeten, laat staan gereden.
Maar nu van de week iemand in huis die me vraagt, “Heb jij iets met paarden?”
Huh? Nee, hoezo?
Zegt hij, “Nou, om de Ariat laarzen in de gang.”
Verroest! Ik heb inderdaad een paar jaar terug laarzen gekocht die ik leuk vond wat heel toevallig eigenlijk rijlaarzen zijn.
Wat blijkt? Hij rijdt zelf paard, zowat heel zijn familie zit in de paarden.
Toevallig?!
Ik vertelde hem mijn verhaal, en dat ik nekletsel heb na ongeval en niet meer durf. Oh-zo bang dat ik eraf val en weer letsel oploop.
Daarop zei hij dat er een manége is die ritten doet met beginners of bange mensen. Dan rijdt er iemand met je mee op een fiets die het paard vasthoudt.
Wow…
Nou zit ik in dubio.
Ik ga hem wel vragen om de naam van die manége.
Enerzijds voel ik enorme vreugde! Misschien kan ik mijn droom alsnog uit laten komen! Af en toe op een paard!
Tegelijkertijd komt er stevige angst op.
Maar ik vind het ook weer belangrijk om jezelf te geven waar je zo naar verlangt. Moet je dat dan door angst om zeep laten helpen?
Als single loop je eigenlijk vaak al dingen mis, zelfs al heb je een fijn en vervuld leven in je eentje en ben je gelukkig.
Ik vind het ook belangrijk geregeld uit je comfort-zone te stappen. Anders ga je meer en meer vastroesten.
Als ik denk aan weer in het zadel zitten, dat geur van leder, paard en hooi, dan schreeuwt mijn hele wezen “ja!!”
Dat voelt zo als thuis. Vertrouwd.
Echter, als ik denk aan mijn nekje, misschien eraf vallen, slaat de angst toe.
Maar ja, dit komt toch niet voor niets op mijn pad? Het is toch geen toeval dat er een optie blijkt om af en toe veilig(er) paard te kunnen rijden.
Ik ga er nog eens over nadenken!
Niet nodig
Het is koud buiten. Nee, het lijkt koud buiten; de mensen die ik nu buiten zie lopen, lopen er kouwelijk bij. Vooral de jonge vrouwen: een muts kan immers hun lange haren voorgoed veranderen in iets vogelnest-achtigs? Zelf heb ik een lange donsjas en een goeie hoed tegen de kou. Én knalroze handschoenen. Ooit wilde een geliefde dat er bij hem thuis altijd handschoenen voor mij zouden zijn, en in zijn dorp waren de vinger handschoenen voor vrouwen nu eenmaal knalroze. Ik hoop al jaren dat ik er eentje verlies, zodat ik de andere met goed fatsoen kan weggooien. Ik had helemaal geen nieuwe handschoenen nodig.
Mijn flat staat vol met spullen die ik niet nodig heb, veel te vol - en soms denk ik dat ik pas weer kan schrijven wanneer al die dingen een ander huis hebben gevonden, wanneer er weer ruimte is in mijn flat en daarmee in mijn hoofd. Zo is daar die witte stalen tv-kast, de kast die ik zo moedig in mijn eentje in elkaar heb geschroefd terwijl er twee personen op de handleiding stonden. Kwestie van schroevendraaier eerst even in een prittstift duwen bij verticaal en ondersteboven schroefwerk. Die kast dus. Hij paste perfect - totdat ik de wieltjes eronder draaide. Ze bleken uit te steken, die wieltjes. Zonder wieltjes gebruiken dan maar? Nee, deze kast heeft wieltjes nodig om een leuke kast te zijn. Of accepteren dat hij te ver de kamer in komt? Nee, dan is de achterkant van de tv dominant aanwezig in mijn kleine huiskamer. Hup, dan maar op Marktplaats met hem - zodat hij nu in de logeerkamer staat te wachten op een acceptabel bod. De oude 24 inch tv staat ook nog in de logeerkamer, net als de dvd-speler, een tas vol dvd’s, en het rode stalen kastje op wielen waar die kleine tv zo mooi op paste. Dit zijn spullen waaraan ik gehecht ben. Wat ik hier nodig heb, is iemand aan wie ik ze kan geven, iemand die ze nodig heeft, iemand die ik er blij mee kan maken.
De ombouw van mijn tweepersoons Auping Auronde heeft trouwens ook weken in die logeerkamer gestaan voordat ik het helemaal zeker wist: Ik zet hem op Marktplaats, ik heb geen tweepersoonsbed nodig, nooit meer. Gek genoeg was er laatst toch een man die mij in de war maakte met de simpele vraag of ik het zeker wist, van dat tweepersoonsbed. Soms is er nu eenmaal zo’n man…
Soms vraagt iemand me wat ik nodig heb - en meestal is het antwoord simpel: Twee kippenbouten, een arm die wél bij de havervlokken hoog in het winkelschap kan, toch maar een verdoving tijdens een tandartsbehandeling. En soms, heel soms, is het antwoord ‘een kusje’. Waarmee ik natuurlijk meer dan een kusje bedoel, veel meer…
Laatst, in de trein, vroeg een man mij om iets dat híj nodig had. Hij was jong, goed verzorgd en vriendelijk. Zijn Nederlands was nog in ontwikkeling. Hij bood me een slok bier aan uit zijn glas, en vroeg of ik dochters had. Ach, waarom hem geen waar antwoord gegeven? Hij wilde met één van mijn dochters trouwen, deze Arabische prins; hij had een vrouw nodig.