In de diepste herinnering...

In de diepste herinnering

Je vertelde mij, dat de Lente in aantocht is,
maar de storm raast en regen klettert tegen mijn raam.
Ik zit hier klein en warm.

De narcissen krommen de stelen
en buigen hun gele kroontjes naar de grond.
Ze kussen de aarde en trotseren de kracht met velen.

Ik zit hier stil.

Een zeemeeuw landt op mijn vensterbank,
met opgezette veren kijkt hij speurend rond.

Uitnodigend kijkt hij mij aan.

Ik wil niet.

Een weerspiegeling in mijn raam.
Een gezicht uit mijn droom van lang geleden.
De storm raast door de haren als opgezette veren.

Een hand wenkt…

Dan vliegt hij weg. Zo ver, dat ik hem niet meer bereiken kan.

Ik wil niet.

Waarom regenen er tranen dan?

Liefs,

Monique

geplaatst door monique3 - 1582 keer gelezen

Daten in de digitale wereld

In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen

Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e

Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuz