terug

Sprookjes

vrijdag 22 maart 2024

Om de lente mee in te gaan, heb ik nog wel een heel romantisch verhaal voor jullie. Het gaat over een man -nee jullie kennen hem nog niet- waarvan de vrouw en kleuters na de scheiding geemigreerd waren. Hij had het zelf verpest, dat zag hij inmiddels wel in, maar hij miste ze verschrikkelijk! Heel de dag verlangde hij naar zijn kinderen, hij sliep niet meer en at ook bijna niets, het enige dat er nog uit zijn handen kwam, waren hele treurige smachtende gedichten, die hij op een internet forum plaatste.

Je raadt het misschien al, ik las zo'n gedicht. Ik las het, de pijn sneed zo dwars door mijn middenrif en ik wist, dat hij dit net geschreven had en nu helemaal radeloos ergens achter een monitor zat, midden in de nacht. Dus ik schreef iets terug, het was in 2000 dus er was nog geen facebook, ik postte een antwoord. Dat was het begin van een vloedgolf aan wanhoop, spijt en ... sprookjes. Bijna elke dag ontving ik een zelfbedacht sprookje, en ik schreef natuurlijk ook sprookjes terug. In het begin waren het sprookjes zoals hij ze aan zijn kinderen, drie en vijf, zou willen vertellen, het contact was erg slecht, ik moedigde hem aan het gewoon op te schrijven en zei dat er heus wel een dag ging komen dat ze het zouden lezen.

Maar al snel kreeg ik ook een rol in de sprookjes, de ene keer was ik de reddende engel, dan weer een duif die post rondbracht of een gelaarsde kat die iedereen te slim af was. Ondertussen had ik er geen enkel idee van wie hij precies was of waar hij precies woonde en bezat al bijna een driedubbele verzameling met gebroeders Grimm vertellingen. Ik voelde ook wel wat verliefdheid opkomen, maar dat drukte ik weg. Het was duidelijk een persoon in emotioneel zeer labiele toestand die ook behoorlijk wat stommiteiten had begaan. Dus ik hield mezelf voor dat ik een soort van hulpverlener was, die de sprookjes als therapeutisch middel inzette om alles in goede banen te leiden.

Omgekeerd wist hij echter precies wie ik was en waar ik werkte, want ik had een beroep -molencoordinator- waarvan er destijds in Nederland maar vijf waren. Op een ochtend kwam ik dus aan op mijn kantoor -een jeneverdistilleerderij aan de Lange Haven- en de meester stoker kwam opgewonden naar buiten rennen. "Gitta! Er staan overal emmers, emmers vol!! " Ik klopte hem op de rug en zei iets van "Kom kom Sven, dat overleven we ook wel weer, wat is er gebeurd dan?" Hij wees met zijn vinger naar binnen en trok me de stokerij in. En ja hoor, daar stonden ze, bovenaan de trap, allemaal emmers met rode rozen en ook nog hier en daar wat gipskruid. Ik keek ernaar en eigenlijk was ik niet eens verbaasd, direct wist ik: deze komen van mijn sprookjesman. Er zat geen kaartje bij, het enige dat ik kon zien, was bij welke bloemist ze besteld waren, dit was een bloemist uit Den Haag aan de Bierkade.

Ik opende mijn kantoordeur, schoof de emmers tussen de lades met bouwtekeningen en de dozen met maquettes en stuurde hem bericht dat hij nou maar eens eerlijk moest vertellen waar hij woonde, wie hij was en dat hij me moest bellen diezelfde avond nog. Wat bleek, hij woonde helemaal op Bonaire waar hij de zendmast van de Nederlandse Wereldomroep moest repareren! Wat een verschrikkelijk pokke-end!! Omdat hij een heel poetisch en bloemrijk taalgebruik had, had ik al wel het vermoeden uitgesproken dat het een Vlaming kon zijn, maar het was totaal niet bij me opgekomen dat er ook op Bonaire hoog in een zendmast zo iemand kon zitten!

Nou jullie begrijpen het vast, als Optimist zijnde (was ik toen ook al) dacht ik, daar moet vast wel een mouw aan te passen zijn. Linksom of rechtsom ga ik deze meneer op een dag zien! En ja hoor, dat is ook gebeurd:) Dat past allemaal niet meer in deze blog, maar een ding wil ik jullie wel vast meegeven: Sprookjes bestaan gewoon! Het loopt vaak slecht af, maar wat je er ook van denkt, het Echte Leven is altijd verbijsterender dan de Film:)

Fijn weekend allemaal!

geplaatst door 0ptimist - 2264 keer gelezen