De zondagmiddag verrassingen, een ontmoeting en toch geen date
maandag 3 juni 2024
Steeds meer kom ik tot de ontdekking, dat je nog zoveel kunt plannen, maar dat alles vaak heel anders loopt. Na mijn geestelijk zondagochtendvoer en de lunch ging ik op de fiets naar Osdorp, waar in buurtcentrum de Aker een optreden van Dennis Isidora, een Antilliaanse zanger, plaats zou vinden. Mijn rit onderweg was weer een feestje voor deze vogelliefhebber: een ooievaar hoog in de lucht, een buizerd en een torenvalk die over het fietspad scheerden, wat zangertjes. Kortom, ik legde de weg goedgehumeurd af.
Ik had deze afstand geraamd op een uur trappen, niettemin was ik al na drie kwartier ter plekke. Omdat ik ook een half uur speling had aangehouden om een leuke plek in de zaal te garanderen en sneller gereden had dan gedacht had ik zeeën van tijd over. Het was rustig. Er waren nog weinig bezoekers. Dus ging ik maar aan de koffie en bij de balie pakte ik Uitkrant van Amsterdam en de folder over het optreden. Ik kreeg mijn eerste verrassing onder ogen uit de folder: Niet alleen Dennis zou met zijn zang de middag opluisteren, maar er was ook nog een Limbo Explosion Show. Om de tijd nuttig te besteden las ik ook de Uitkrant.
Mijn oog viel op het volgende piepkleine stukje in het ingevoegde katern Nieuw West “Broeders: Vorig jaar kwamen ze ineens: de ooievaarsnesten op de schoorstenen van de oude Osdorpschool. Maar liefst vier ooievaarsfamilies verwelkomden een kleine op het dak. Zien of het weer een babyfeest wordt aan de Lutkemeerweg? Het broedseizoen is in volle gang!” Dit prikkelde mijn nieuwsgierigheid. Een blik in mijn boekje met plattegronden van Amsterdam verraste mij; op de heenweg had ik die weg gekruist.
Toen het programma startte kon ik weer veel dansen. Er was een goed “gemixt” publiek uit deze multi-culti wijk. Bij een dame waar ik mee danste vroeg ik naar haar roots. Ik heb daar altijd interesse in, ik dacht dat ze een mix van Chinees en West Indisch was, maar ze bleek Javaans te zijn. We konden elkaar recht in de ogen kijken, dat danst zo fijn…
Gaandeweg de middag volgde een show met twee exotisch geklede danseressen. Ik verwonderde al waarom ze vooraf zo zaten te worstelen met enkele metalen pijpen. Toen de opstelling gereed was viel het kwartje bij mij; het was voor het Limbodansen. Eerst deden de jongedames het voor, en toen werd het publiek met een beetje aansporing van de ladies uitgenodigd ook mee te doen. Dat deed het publiek maar al te graag – hierdoor kun je een goede indruk maken op de anderen. Ook ik heb meegedaan. De lat werd wel steeds lager gelegd, zo goed kan ik niet (meer) bukken, na twee verlagingen gaf ik het op.
Later kwamen er nog twee andere zangers hun liederen ten gehore brengen. Een lid van de site, dat met haar dochter naast mij ging zitten, herkende mij van de blogs! Ik had dus een ontmoeting, die geen date was, hooguit een speeddate. We hadden elkaar nooit gesproken, wel had zij mij eerder een keer in de Aker gezien. Een gezamenlijk dansje zat er ook even niet in, toch was dit wel apart…
Op de terugweg lette ik nu beter op, ik zag waar de Lutkemeerweg was, Ik vond de school uit het artikel in de Uitkrant nota bene op de hoek van mijn weg terug, en ik hoefde in het geheel niet om te rijden. Ik fotografeerde het dak met de nesten. Wat is hier aan de hand? Vonden de ooievaars dat er in Amsterdam te weinig baby’s zijn en dat er maar wat nieuwe bezorgers voor kindjes moeten komen? Of heeft de gemeente deze vogels gesponsord?
Was het mij als ik ze op de heenweg had gezien gelukt ze mee te lokken naar de Aker? Wie weet welke verrassingen dat voor de overige aanwezigen had opgeleverd…
Bijna op de grens van Haarlem zag ik een (Engelse) professionele natuurfotograaf aan het werk. Hij zocht naar de lepelaars, die had hij nog gespot. Opeens zagen we samen zo’n schitterende vogel op het nest. We hadden een leuk gesprek, maar helaas had ik de vertaling van lepelaar en ooievaar niet bij de hand.. Met wat omschrijvingen kon ik mij evenwel ook in ornithologisch Engels redden.
Mijn conclusie van deze middag: Ik moet mij meer laten verrassen en daar voor openstaan.
geplaatst door Aktivo1 - 1575 keer gelezen
Vorige berichten
Punt
Zet hem nooit, zei onze Paulien zaliger.
Het was haar manier om te zeggen, natuurlijk met een talige metafoor, dat er in het leven maar zelden d
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e