terug

Varkentjes gooien

vrijdag 27 december 2024

Lang geleden was het in mijn familie een simpele zaak:je werkte óf met kerst óf met Oud en Nieuw. Beide nachten werken was eventueel ook bespreekbaar, maar het was absoluut een gebrek aan solidariteit als je hem smeerde en gewoon pas in januari terugkwam, zoals kantoormensen deden. Dat jaar had ik mij opgeofferd met kerst en dus de hele avond staan glazen spoelen, bier tappen, rekken met kokendhete borden uit de industriele vaatwasser getrokken en weer gevuld met een van de drie daghappen, en eindeloze variaties op Jingle Bells aangehoord.

Op Oudjaarsdag zette ik de oude Lada van mijn oom voor de deur, achterbak open en inladen maar. Hoewel we maar drie dagen weg zou zijn, vulden we de bak tot de nok met spellen, waterbestendige kleding, flessen champagne en bier en zakken met goedkope vieze oliebollen. Vlak voordat ik weg wilde rijden, riep mijn dochtertje opeens: "Wacht, we zijn de varkentjes vergeten!" Niet dat wij van die modderige viervoetertjes hielden op onze derde etage, maar we hadden een Deens spelletje dat heel toepasselijk varkentjes gooien heette. Een plastic zwart hoesje met twee miniscule varkentjes, die op hun zij een zwarte stip hadden.

Zwaar beladen reden we naar een hotel in het hart van de Harz, dat ik op de valreep nog even telefonisch had besproken. Het was eigenlijk een beetje een bejaarden hotel (dus met mensen van onze leeftijd zeg maar) die er destijds in mijn ogen allemaal identiek uitzagen, met een grijs of blond permanentje, bloemetjesjurken of een bruin ribfluwelen pak en een dito kleurloos en karakterloos bestaan. In de hoek van het restaurant was gelukkig nog een ronde tafel vrij, waar ik de spullen op uitstalde waar we ons mee zouden gaan vermaken tot de klok twaalf zou slaan.

Direct nadat we friet en bier besteld hadden, wilde mijn dochtertje natuurlijk "Varkentje Gooien" gaan spelen! Maar tot haar grote verdriet, ontbrak er 1tje. Hoewel ik nog een behoorlijk assortiment met andere spellen mee had genomen, was ze ontroostbaar. Wat we ook zeiden of deden, ze bleef boos zitten mokken en slaagde erin de hele avond te domineren met haar verdriet om het varkentje. Nou wilde het geval, dat ik destijds net een nieuwe vriend had, een Deen, en het zou onze eerste Oud & Nieuw samen worden.
Resoluut stond hij op, beende naar de receptie en ging een zaklamp halen. Met die zaklamp heeft hij toen op de besneeuwde parkeerplaats tot tien voor twaalf in de achterbak zich een ongeluk gezocht naar dat varkentje! En ja hoor, terwijl de obers de champagneglazen al stonden af te vullen, kwam hij triomfantelijk de eetzaal binnen, zijn stem donderde over de gepermanente koppies heen: het varkentje is GEVONDEN!!!
Mijn dochtertje was intussen al op een hoek van een bank in slaap gevallen terwijl ik aan mijn vierde mandalatekening wilde beginnen, maar hij maakte haar wakker en liet het varkentje voor haar neus heen en weer springen en happy new year roepen:)

De clou van deze anekdote? Romantiek kan zich in vele gedaanten vermommen en als je echt van elkaar houdt, dan zijn zaklampen natuurlijk onmisbaar! Hebben jullie ook weleens Oud & Nieuw gevierd in een bejaardenhotel in de Harz?

geplaatst door 0ptimist - 1624 keer gelezen