terug

Hoop

woensdag 19 februari 2025

Hoop
De laatste dagen is de hemel strakblauw en kleurt en fleurt de zon de wereld op. Het helpt om alle snel opvolgende gebeurtenissen in de wereld wat te nuanceren, wat te minimaliseren. Afgelopen zondag hadden vriendin en ik besloten om van het mooie weer te genieten, naar buiten te gaan, wandelschoenen aan, de meters onder onze voeten laten verdwijnen terwijl we genoten van het mooie winterweer. Op een beschut bankje de zon ons gezicht laten verwarmen. De zon krijgt al wat meer kracht, daarom vind ik in deze periode van het jaar, ook al was het deze middag behoorlijk koud, die eerste zonnewarmte op mijn gezicht heerlijk.

Toen we samen zo op het bankje zaten, met ons gezicht geheven naar de zon, bespraken we dat het bijna niet voor te stellen is, dat op dit moment, er zoveel vijandigheid wereldwijd aanwezig is. Enkele machthebbers de power hebben, de kans krijgen om op een ondenkbare manier te heersen. Waar zal dit allemaal op uitdraaien in de komende tijd? De tijd dat onze kleinkinderen opgroeien? Daar hadden we natuurlijk geen antwoord op, maar zorgen zijn er wel.
Gisteravond meldde het journaal, dat de kaarsjes in de basiliek St. Jan te Den Bosch niet aan te slepen waren. Mensen veel vaker een kaarsje op steken. Mensen die aan het woord kwamen en de reden uitlegden waarom nu in deze periode, vertelden dat ze hun gedachten even de rust gaven om in alle stilte alles te overdenken. Troost zouden vinden, maar ook hoop. Een kaarsje op steken doe ik dikwijls wanneer ik een deur van een kerk open zie staan. Waar ik dan ook ben. Afgelopen jaar was ik met mijn zoon in Avignon in Frakrijk. We gingen een kerk binnen, staken allebei een kaarsje aan en stonden even stil met onze gedachten. Men hoeft helemaal niet gelovig te zijn om in een kerk een kaarsje op te steken. Ik ervaar dat het een moment is om alle hectiek rondom mij heen, in mijn leven, even te vergeten en om stil te staan bij mijn persoonlijke gevoelens. Gegarandeerd komt dan het moment, dat ik emotioneel word. Tranen over het verlies van mijn man en familieleden. Mijn zoon sloeg een arm om mij heen. Zo geeft een kaarsje opsteken licht en hoop op betere tijden, herinnerd aan verbondenheid. En die arm om mijn schouder was genegenheid tussen ons. Wat eenvoudig een kaarsje opsteken niet kan doen.

Afgelopen zaterdagmiddag werd ik uitgenodigd om in het centrum een bakkie te doen. Letterlijk schreef ze het zo. Tijdens de cursus maken we ook gebruik van het boek “Koffiepraatjes”. Het boek behandeld de spreektaal. Spreektaal is vaak voor anderstaligen moeilijk te herkennen omdat we woorden en gezegdes gebruiken die in artikelen, of boeken, of krant zelden gebruikt worden. “Uit je dak gaan” bijvoorbeeld. Dak? Een dak van een huis? Of een uitspraak, die is met de noorderzon vertrokken. Wij Nederlanders zijn ons daar niet meer van bewust. Het is leuk om op deze manier daar op geattendeerd te worden. Het geeft mij een hernieuwde kijk op mijn moedertaal. Drie jaar geleden had ze haar liefde via een datingsite gevonden en ze vertelde, dat ze in Juli gaan trouwen. “Hoe gaat het daten bij jou?. Vroeg ze. Nou, ik zit op dit moment te wachten op een tweede vervolgbericht. Maar dat is al 10 dagen geleden, dus zal het verder wel stil blijven denk ik. Wie weet zei ze, je moet altijd hoop blijven houden Ze vertelde, dat ze haar huidige partner vier jaar eerder al was tegengekomen op een datingsite, maar toen gekozen had voor iemand anders, maar hij was haar altijd blijven volgen. Zij is nu gelukkig.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 1131 keer gelezen