terug

Schoorsteenmantel

donderdag 6 februari 2025

Veel belangrijke mensen zijn mij te vroeg ontvallen. Vreemd genoeg zijn juist die mensen, met wie ik nog wel een appeltje te schillen heb, igebleven. Zou het dan toch waar zijn dat de liefsten als eerste gaan? Of is dit gewoon hoe mijn geest de herwaardering regelt, omdat er met de doden geen herkansing is om nog even iets recht te zetten?

Sommige dierbaren hebben een vast plekje op mijn schouder verworven. Soms komt er een concert en hoor ik mijn overleden partner als het ware roepen: "Kopen, die wil ik zien!" En soms doe ik dat dan ook. Al is het iets, dat meer zijn ding is dan het mijne, dan nog denk ik, laat ik maar gaan, dan kan ik hem er over vertellen want hij zal er de smoor over in hebben dat hij er niet bij kan zijn, alleen maar omdat hij zo dom was een hartstilstand in bed te krijgen in plaats van in een winkelcentrum met AED's!
Kolder, hoor ik jullie al denken, hij is er niet meer en dus hoe kan hij ergens de smoor over krijgen?

Een bekend fenomeen hier op 50+ is dat de gescheiden mensen niet willen daten met weduw(nar)en die nog tegen foto's op de schoorsteenmantel praten. Ik heb gelukkig geen schoorsteenmantel en ook geen foto nodig, want ik heb een rechtstreeks lijntje:) In mijn hoofd is het zelden stil, en dat zal bij meer mensen zo zijn, eigenlijk wordt het alleen maar heel stil als ik op de steen of bij de herinneringsboom zit. Daar ga ik dan ook meestal niet alleen heen, maar met een andere overlever. Want pas daar daalt het besef in, nee Gitta, ze zeggen echt niks meer, het is allemaal projectie van wat jij denkt dat ze zouden hebben willen zeggen.

Ik denk dat het niet-hebben van lijntjes met overleden dierbaren misschien net zoiets is als het niet-hebben van kinderen. Nooit kan je in woorden uitdrukken hoe het gewoon altijd iets blijft waar je rekening mee blijft houden, dat je mogelijk moet bijspringen of die maand niet weg wilt omdat er examens in vallen, ook als ze al bijna 40 zijn en zich nog beter kunnen redden dan jijzelf. Niet dat zij dat echt uitspreken zullen, maar meer dat je het wilt kunnen aanbieden? Dat er iets is, dat je hoger stelt dan je eigen dagelijkse sores, waar je dienstbaar aan kunt zijn. Een god is voor mij niet echt een optie, want mijn ouders zijn vergeten mij te dopen of naar kerken mee te nemen. Maar toch wel die universele behoefte in mensen om iets, wat dan ook, hoger te stellen.

Hierop wordt dan ook slim ingespeeld in reclames van sommige goede doelen. Heb je geen kinderen, of zijn deze al financieel op het droge, dan maken ze het makkelijk voor je om hun goede doel als het hoogste te stellen. En dankzij Piketty weten we inmiddels ook dat erfenissen de bron van alle ongelijkheid zijn, dus daar wil je toch niet aan meewerken? Ik heb makkelijk praten misschien, in mijn testament ben ik ervan uitgegaan dat mijn kinderen die ouwe zooi in mijn apartement gewoon ongezien aan de kringloop mogen meegeven, om ze veel ellende te besparen, en dat indien mijn stichting op een positief saldo uitkomt, dit rechtstreeks naar een ideele stichting als Right to Play of Save the Children moet gaan -wat ook verplicht is overigens, als mijn stichting ooit een ANBI status wil gaan aanvragen. Dus dat mijn kinderen dan elkaar niets hoeven te verwijten maar gewoon tegen een foto van Right to Play aanpraten en roepen: nou, ik hoop maar dat jullie er iets zinnigs mee zijn gaan doen!

Denken jullie weleens aan zulke dingen of ben ik weer de enige hier die zich nooit alleen voelt met al die papegaaien op mijn schouder?

geplaatst door 0ptimist - 1644 keer gelezen