terug

Holobiont

zaterdag 19 april 2025

Langs zonovergoten weilanden vol ammoniak en weggetjes met laaghangende tuien scheurden welangs de begraafplaats van zijn vrouw naar het startpunt, waar de kenniswandeling zou beginnen. Hijgend zetten we de fietsen met het enorme hangslot vast, waar we nog speciaal voor terug waren gefietst. "Zeker weer kwijtgemaakt door die onverschillige leugenachtige chanteur" mompelde hij nijdig. Ik stak mijn hand uit en stelde mij voor aan deze charmante, vriendelijk lachende holobiont. "Wat is er met hem?" vroeg hij bezorgd. "Tja, niet bijzonders hoor, het gaat over een hangslot, maar je denkt toch niet dat er fietsendieven zich wagen langs het BBB hoofdkantoor om een wrak uit 1995 te verduisteren, alleen maar omdat er geen hangslot aan zit?" "Oh dat, zit gewoon in de fietstas natuurlijk, ik zal wel even kijken"

Samen liepen we naar de oprit en ja hoor, daar zat het slot in, dat ons nog menige vertraging zou gaan kosten. Is dit mijn voorland, vroeg ik mij af, als hij de mensen die het meest om hem geven uitmaakt voor rotte vis op zalige zaterdagen? Twee jaar later wist ik het antwoord op deze vraag, toen we in het stikkedonker langs alle transformatorhuisjes op de Veluwe fietsten op zoek naar precies datzelfde hangslot, dat in de garage naast de fietspomp lag. "Nog nooit hebben we zolang gedaan over 22 kilometer verdorie en dat allemaal omdat jij geen reserve lampjes meehad en te traag voor woorden bent als we goedkope aardappelzakken op de bagagedrager vervoeren!!" Had het nut om de historische feiten aan te halen en hem te wijzen op een van zijn eigen slechte eigenschappen zodat hij de rest van de avond kwaad op zichzelf zou zijn in plaats van op mij - nee, we gingen naar een romantische film kijken en dat zou hem wel van het gemopper bevrijden, als we tenminste voor middernacht de kabeltjes en de afstandsbediening vonden

De charismatische bosambassadeur glimlachte intussen vergoeilijkend en wachtte rustig tot we helemaal uitgehijgd waren. "Geeft niets hoor, we kennen elkaar al sinds de prehistorie, toen drukpersen gewoon nog olie mochten lekken zonder lekbak en iedereen met 57 met pensioen mocht die teveel giftige dampen had opgesnoven" Moest dit een geruststellende gedachte zijn of de opmaat voor een college over hoe de natuur over voldoende herstellend vermogen beschikt om zelfs de ergste beledigingen te kunnen incasseren?
We kregen allemaal een loepje en veel persoonlijke aandacht en keken naar de fijnste nerfjes en de kleinste schimmeldraden. "Laat je niet in de luren leggen als biologen beweren dat bomen alleen maar uit eigenbelang zo snel mogelijk naar het licht groeien hoor! In de grond zit het enorme mycellium dat al die kortzichtige opmerkingen en eigenbelangen op weegschaaltjes balanceert en er op onzichtbare wijze voor zorgt dat het algemeen belang prevaleert. Daar kunnen wij mensen nog een voorbeeld aan nemen!" Ik keek hem na, hoe hij soepel als een tienjarige over een greppel probeerde te springen en daarna kermend op een bankje ging zitten. Ach ja, de tweede jeugd, de gouden jaren na het pensioen. Een beetje relativeringsvermogen kan natuurlijk wonderen doen maar waarom zou je elkaar beroven van prettige illusies:)

Zijn jullie ook weleens voor holobiont uitgemaakt of houden jullie de schuld altijd bij jezelf? Kun je in de gouden jaren eigenlijk iemands gedrag nog proberen bij te sturen?

geplaatst door 0ptimist - 1439 keer gelezen