Beschuit
zaterdag 24 mei 2025
De tijdspanne die mijn herinneringen beslaan, is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid groter dan de tijd die mij is gegeven om ze te maken.
Leuke tegeltjeswijsheid, maar wat moet een mens ermee? Geen minuut meer dralen, als je iemand ziet die je leuk vindt en die jou leuk lijkt te vinden?
Daar gaan we al. Hoeveel tijd neem je om lijken in blijken te zien veranderen? Vol erin? Voorzichtig aftasten? Voor je het weet, ben je te laat. Of te vroeg. In de liefde is timing je beste vriend of je grootste vijand. En dat weet je helaas pas achteraf. Dan pas is het een herinnering. Niet eerder. En wát de herinnering is, weet je ook pas dan.
Dus dat cliché dat je herinneringen voor later nu moet maken, klopt, maar wát voor herinneringen dat dan tegen die tijd zijn, daar kun je nu helaas niets over zeggen.
En dat gedoe over de toekomst, dat gaat dus eigenlijk alleen maar over nu. Over je verlangen van nu, van welke aard ook. Voorbeeldje: ik zou met jou wel een beschuitje willen eten. Dat cliché wijst natuurlijk naar de morning after, hopelijk niet de pil, maar het gaat dus gewoon over wat je nu wilt. Nee, nu geen beschuit, morgenochtend pas! Maar toch moet ik dan dus wel nú naar de supermarkt om een rol beschuit te halen.
Ingewikkelde materie, verleden, heden en toekomst.
geplaatst door PlanB - 1286 keer gelezen
Vorige berichten
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e
Man Cave
Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuz