terug

Een bijzonder weerzien

donderdag 15 mei 2025

Laatst was ik naar een uitvoering van het Rosenberg Trio. Voor wie ze niet kent, het zijn jazz musici spelend in het voetspoor van van de ‘Hot club de France’, Django Reinhardt was hun grote voorbeeld. Gipsy jazz dus, waarbij het vooral aankomt op virtuoos gitaarspel. Ik had ooit eens eerder een concert van het trio meegemaakt, dat moet in de jaren’90 zijn geweest aan het begin van hun carrière. Ze waren iets jonger dan ik, maar toch generatiegenoten voor mijn gevoel. Ik herinner me hoe ze hun optreden lardeerden met beelden en verhalen van hun Sinti-gemeenschap, het romantische deel daarvan, met broederschap en muziek bij het kampvuur. Jongemannen met talent maar ook met een missie, want in die tijd speelde het bestaansrecht van de zigeunergemeenschappen (een woord dat destijds in de ban ging, we moesen Roma of Sinti zeggen) in het maatschappelijk debat. Bij het progressieve volksdeel konden zij op veel sympathie rekenen, onszelf niet uitgezonderd, wereldverbeteraars als we waren.
Hun ster was rijzende, ze hadden net hun tweede cd-tje uitgebracht, Gipsy Summer, ik heb het nog.

Dat gaat door mijn heen als ik, meer dan dertig jaar later, weer in de concertzaal zit voor een optreden van dezelfde mannen aan wie ik mij destijds spiegelde. Hun wilde haren zijn ze kwijt en ook de maatschappelijke bevlogenheid. Zigeunermuziek is weer gewoon zigeunermuziek, zij het zonder meer van grote klasse, laat daar geen misverstand over bestaan. Routineus doorlopen ze hun succesvolle muzikale carrière, want ze zijn op een jubileumtournee. Rond de zestig zijn ze nu, doe-maar-gewoon-mannen zonder poespas, hooguit vallen ze op door onopvallendheid. Deze mannen hebben het gemaakt, ze hoeven niets meer te bewijzen. Ik zie ze genieten van hun roem als ze voor de honderdste, duizendste keer hun 20, 30 jaar oude succesnummers spelen. En spelen kunnen ze, het is een genot om te zien hoe vingers in een ongelofelijk tempo over de snaren dansen, moeiteloos lijkt het. Ze weten het, ze lachen elkaar zeflverzekerd toe. En ik moet ze nageven, dat ondanks alle routine hun plezier in eigen kunnen niet verdwenen is, mooi om te zien. Letterlijk op elkaar ingespeeld.

Maar er mist ook iets. Laat ik het enthousiasme noemen. Het plezier van het avontuur, de ontdekkingsreis, de spanning van zal het lukken, hoe zal het publiek reageren, hoe zullen de recensies zijn. Misschien is dat de prijs van de roem, en misschien meer algemeen van het alles-in-kannen-en-kruiken hebben, dat je ophoudt jezelf opnieuw uit te vinden. Omdat het niet meer moet, omdat het niet meer nodig is om risico’s te nemen. Zouden ze ook nog muziek maken met de familie bij het kampvuur?

Opnieuw spiegel ik mezelf aan die mannen: hoe is het met eigenlijk mijzelf gesteld, ben ik stiekem ook een beetje blasé geworden met een leven van gedane zaken, waarin ik niets meer hoef te bewijzen? Houd ik het enthousiasme – ofwel bezieling -, vast, het opwindende van het ongewisse, de moed om te mislukken. Dat is te hopen, want nieuwe wegen inslaan is het mooiste dat er is, ook al is dat niet zonder risico. Een lichtpuntje, ik ben niet beroemd geworden, dus voor mij is het wat gemakkelijker dan voor Stochelo. :-P

geplaatst door Pelgrim - 939 keer gelezen