terug

Het ontroerde hart van de fietser

vrijdag 23 mei 2025

Ik fiets elke dag, met mijn stalen ros overbrug ik relatief flinke afstanden. Streven is minimaal 10 km. per etmaal af te leggen. Die doelstelling realiseer ik vrij eenvoudig, zonder versnellingen en zonder elektrische ondersteuning. Onlangs stond de teller op ruim 60… Er zijn evenwel grenzen, ook met fietsen ga je wel eens een brug te ver, die avond gaf kramp in een been aan, dat ik het wat kalmer aan moet doen.

Tijdens een fietstocht zie ik veel wat aan een automobilist, een e-biker of een racefietser ontgaat. Ik tel de aalscholvers op de lantaarnpalen, zie in een sloot een krakeend en in het Westerpark in Amsterdam loopt een lepelaar tussen het kroos op zoek naar voedsel. Onderweg naar een paar uur dansen heb ik al een mooi natuurlijk voorafje als ik mijn dansevent als het hoofdgerecht beschouw.

Soms is er ook vlak naast de fiets iets bijzonders te spotten. Gelukkig heb ik altijd een camera bij mij om dat vast te leggen. Op de grens van het fietspad en de grasstrook van de Haarlemmerweg bij Halfweg zag ik iets zwarts met iets bruins er naast. Ik stopte, mijn vermoeden werd bewaarheid toen ik dichterbij kwam. Hier was een mol gemold. Naast de mol lag een bruine veer. Zou dit prachtige beestje het slachtoffer zijn van de aanval van een roofvogel? Maar nee, het lichaam was verder geheel intact.

Mollen zijn mooie dieren. Maar maak dat eigenaars van een huis met een gazon en veeboeren maar eens wijs. Ze mollen hun grastapijt met hun sterke poten. Ze hebben een heel zachte vacht, ik durfde het dode diertje niet te aaien (hygiëne!). Is het gek, dat deze aanblik mij ontroerde? Een dier, dat een functie in de natuur vervult moet het afleggen tegen de roofzucht van een ander dier of tegen een verkeersdeelnemer.

Zo zijn er natuurlijk meer momenten, waarop mijn hart ontroerd wordt. Een stukje muziek, waaraan ik een dierbare herinnering bewaar. Een kindje, dat spontaan op mij afstapt. Die keer, dat iemand mij met een lekke band ver van een fietsenmaker zag lopen met de fiets aan de hand, en aanbood mij te helpen. Een blik in de ogen van een dame, die ik zie op de dansvloer.

Binnenkort ga ik op vakantie naar Normandië. Op het programma staan bezoeken aan de invasiestranden, aan het museum over de invasie van de geallieerden in juni 1944. Eigenlijk is het een vervolg van mijn vakantiereis naar Polen, waar ik Auschwitz bezocht en daar de gruwelen van de genocide in de Tweede Wereldoorlog met eigen ogen zag. Ook dat ontroerde mij. Kortom, het is dus mogelijk geraakt te worden door iets droevigs en door iets moois, en soms, zoals bij die mol, zijn beide aspecten nauw met elkaar verweven.

Een verhaal dat iemand mij tijdens een date verteld over zijn of haar leven kan ook indruk maken. Ieder mens is uniek, dus ook ieders levenshistorie. Maar het ene verhaal zal anders “landen” dan het andere, puur omdat er niet altijd raakpunten zijn met datgene, wat ik zelf heb meegemaakt. Ik weet niet of het verstandig is die overeenkomsten nadrukkelijk te benoemen tijdens een date. Er waren wel dates, die mij ontroerd hebben door de moeilijke momenten in het leven van mijn gesprekspartner. Empathie, medeleven – geen medelijden!- tonen is wel goed.

Ik rijd op mijn fiets maar weer verder, op zoek naar, ja, naar wat? Naar ontroering, van tevoren weet ik niet wat en vooral wie ik zal tegenkomen…

geplaatst door Aktivo1 - 1208 keer gelezen