Garnalenpelster
maandag 23 juni 2025
Haar accent verklaarde onmiskenbaar het feit dat zij uit IJmuiden kwam. “Je ken hier niet meer met de trein kome. Die hebbe ze ergens in de jaren 80 opgedoekt.” Mijn mededeling dat ik nog zelf auto reed, ontlokte haar de reactie: “Oh, dat is fijn. Hoeve we niet te lope. De bus stopt niet bij de Halkade, en me knieë zijn er niet beter op geworde na 70 jaar!"Aan de telefoon had zij dat laatste niet gemeld. Ze had wel breedvoerig verteld dat visrestaurant Kop Van De Haven geweldige sliptongen heeft. Ik had het in het verleden diverse malen zien liggen als ik op uit- of thuisreis was. Het is inmiddels zeker 20 jaar geleden dat IJmuiden Hoog ons veilig naar binnen had geloodst. Zijn lichtbundel zwaaide me toe “Welkom thuis jongen, je mag stoppen met varen.”
Het gezegde “In ieder stadje een ander schatje” was al een tijdje niet meer aan de orde. Zuidgaand uit de Duitse Bocht was Lange Jaap het laatste stukje Nederland dat we gezien hebben op weg naar Ierland. Een paar mijl voor we Dublin binnenliepen verdween de mist en vertoonde zich wat later in het schitterendste zonlicht op de kade een dame met een haardos waarvan het roodste rood zich in alle windrichtingen verspreidde. Ik was gelijk verkocht.
Mijn pogingen haar diezelfde avond terug te vinden zijn beschreven in de horoscoop in de Enkhuizer Almanak. Het stond gewoon in de sterren, samen met eb en vloed voor die dag. Daar was geen datingsite aan te pas gekomen. “Abbygale!”. Geen enkele zonsverduistering was in staat het licht dat ze uitstraalde te doven.
Tien jaar heeft ons geluk mogen duren. Toen stak er een storm op waartegen zelfs de sterkste zeelui niet opgewassen zouden zijn. De chemo’s namen haar de mooiste bos haar van dit halfrond af. Ze ging ten onder in een ongelijke strijd.
Aanvankelijk wist ik me overeind te houden maar weldra werd me door de verhalen van oud-collega’s opnieuw duidelijk dat ‘met z’n tweeën’ veel prettiger is. En zo stortte ik me ook in het datingwereldje van 50Plus. Daar presenteerde zich Sjaan. Hoogblond en laagdrempelig zoals later zou blijken. De gretigheid waarmee ze voor zichzelf min of meer een etentje regelde was opmerkelijk.
Nadat ze na afloop mij uitgebreid bedankte was er bij mij nog geen sprake van een naderende schipbreuk. Zo snel als ze wist mij in haar net te krijgen, zo snel was ze ook in staat in de Bermuda driehoek van 50Plus te verdwijnen.
Het werd me allemaal duidelijk toen ik oud-collega’s sprak die hetzelfde was overkomen. Niet persé met Sjaan. Maar wel in overeenkomstige situaties.
Omdat ik alles wil begrijpen heb ik als een volleerd visser het Internet uitgegooid. Daarbij werd het mij snel duidelijk welk fenomeen zich momenteel voordoet op datingsites, ook in Nederland: het zogenaamde “foodie call”, waarbij mensen daten puur voor gratis eten – zonder enige romantische intentie. Zo worden steeds vaker singles gezien voor wie geldt “daten mag ingezet worden als maaltijd-substituut”, juist nu, in tijden van stijgende kosten van levensonderhoud. Een vrouw uit New York gebruikt haar match om een gratis kop koffie te scoren – heel eerlijk: niet geïnteresseerd in de man zelf, enkel in de cafeïne fix.
Wat dit extra komisch maakt: de term foodie call is een slimme twist op “booty call”, en de hele hype wordt versterkt doordat deze trend viraal gaat over sociale media. Al in 2019 linkte dit gedrag aan trekken uit de “dark triad” – narcisme, psychopaat-trekjes en Machiavelliaanse tactieken.
Een recent grappig en ook ietwat bizar voorval op een datingsite is het nieuwe “Browser Dating” platform, ontwikkeld door de Belgische kunstenaar Dries Depoorter.
In plaats van likes of profielfoto’s, worden matches gemaakt op basis van je browsergeschiedenis. Je uploadt je surfgedrag, en de site kijkt welke digitale gewoontes overeenkomen – van je fascinatie voor disaster documentaires tot kattenconspiraties – en brengt zo “volleerde parallellen” tot stand.
Het concept was grappig bedoeld, maar linkte ook richting satire zodat privacy-voorstanders de wenkbrauwen fronsten, terwijl anderen schreven: “Wow! Dit is interessant. Als ik match met gluiperige ‘ladies’ kan ik alleen mijzelf de schuld geven.
Sjaan verdween uit mijn bestaan, zonder zich te buiten hebben kunnen doen aan overheerlijke sliptongen. De IJmuiden 8 was ‘s ochtends zonder vis aan wal gekomen maar wel met garnalen. De garnalencocktails, die geserveerd konden worden, waren van het niveau ‘zeester’. Mijn portemonnee is derhalve niet ‘geplunderd’.
Ik heb Sjaan die avond weer naar huis gebracht met voor haar de wetenschap dat ze de volgende ochtend met een hongerig gevoel wakker zou worden. In plaats van een kanjer van een vis aan de haak te hebben geslagen moest ze nog steeds de armen uit de mouwen steken, niet om te fileren, maar als garnalenpelster.
geplaatst door Solo - 744 keer gelezen
Vorige berichten
Hoe voorzichtig moet je zijn op straat?
Afgelopen zaterdag stond er een artikel van 3 pagina's in de krant over een trend bij groepen jongeren die populair is geworden : jumpen. Daarbij wordt iemand uit het niets door de groep aangevallen. Ze bespringen EEN persoon die ze te grazen nemen. Soms is het een wraakactie, maar vaker kennen ze de persoon niet. Ze doen dit vanwege een misplaatst gevoel van macht over iemand hebben. Het slachtoffer wordt uitgescholden, bedreigd en moet bibberend in de filmende camera zijn excuses aanbieden terwijl hij/zij niks heeft gedaan.
Nederig "sorry baas" zeggen tegen de filmer vinden ze bijzonder grappig. Op de achtergrond hoor je het gelach van de rest van de groep. Soms wordt er ook nog behoorlijk wat lichamelijk geweld gebruikt Onder deze "tieners" is het een hype geworden de hele actie te filmen. Als je het niet filmt, weet verder niemand dat dit gebeurd is. Door het vervolgens op social media te zetten krijgt de groep aanzien. De geschreven reacties van lezers onder de video zijn vaak nog extra pijnlijk, Een veel ouder iemand in elkaar slaan zal ze geen extra aanzien opleveren, maar die kan je beroven.
Dat is echter van alle tijden, daarom ga ik allang niet meer in mijn eentje op stille weggetjes wandelen en of fietsen. Als ik wandelend op de stoep een groep van 4 of meer tieners zie naderen, steek ik vaak al uit voorzorg de straat over voor ik ze tegenkom, geeft me rust. Ik steek weer opnieuw over, als dat nodig is om op mijn bestemming te komen. Met fietsen gaat dat niet, dus probeer ik zoveel mogelijk rechts te blijven fietsen, zodat de groep er beter langs kan. Toch kan ik me nog behoorlijk vergissen in het gevaar, als ik niet alleen ga fietsen op een rustig fietspad,
Laatst ging ik met een goede vriend na het avondeten een stukje fietsen langs het Alkmaarder Meer. Daar loopt een smal fietspad langs het water, waar je elkaar alleen kan passeren als je achter elkaar fietst.'s Avonds is het er een stuk rustiger, en zie je ook meer vogels. Ik fietste achter hem en voelde me veilig. Halverwege het pad richting NH-kanaal is een botenoversteek voor kano's en rubber boten vanuit een ander binnenmeer. Daar stond een grote groep van wel meer dan 10 jongens over de hele breedte van het fietspad. Gewoontegetrouw gaven we ruim tevoren een fietsbelletje om ze te waarschuwen dat we eraan kwamen. Ze gingen echter pas op het allerlaatste moment opzij.
Twee jongens aan weerszijden van het pad deden volledig hun zwembroek omlaag, terwijl de rest stond te joelen. Ik had alle aandacht nodig om niet te vallen terwijl ik er tussendoor fietste, dus had dit niet gezien. Ik was wel flink geschrokken. Toen er een kilometer verder een houten bankje met zicht op het water langs het pad stond, wilde ik daar even zitten om op verhaal te komen. Mijn goede vriend vertelde me toen wat hij gezien had. We moesten langs datzelfde fietspad weer terug, dus bleven we bijna een half uur op dat bankje zitten, voordat we weer gingen fietsen. Gelukkig waren de tieners met hun rubber boten, die op het grasveld bij het binnenmeer lagen toen we er de 1e keer langskwamen, weer allemaal terug in het water. We konden nu zonder gevaar dit punt passeren.
Ik had er nooit rekening mee gehouden dat zoiets intimiderends door een groep me ook kon overkomen als ik een grote, sterke man van bijna 1.90 bij me had. Het heeft me bang gemaakt om daar 's avonds weer te gaan fietsen en dat vind ik jammer. Het is daar mooi en `s avonds een stuk rustiger fietsen dan overdag. Met dit warme weer ook beter te doen. Hoe ervaren jullie zoiets? Zou het schelen als ik 10 tot 20 jaar jonger was geweest en niet zo wiebelig op de fiets. Zou ik dan niet bang geweest zijn, of kwamen dit soort dingen toen maar zelden voor?...
Wat herinner je nog van je relatie?
Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst. Wie het heden beheerst, beheerst het verleden.” (George Orwell) en Kennis van het verleden is de sleutel tot begrip van het heden (Confucius). Twee wat cryptische uitspraken om over na te denken.
Als je voor het eerst begint met een relatie of opnieuw de sprong waagt in datingland is de toekomst ongewis. Je weet nooit welke kant het op gaat, hoewel je er toch allebei het beste van hoopt.
Vrijwel iedereen die zich aangemeld heeft bij een datingsite heeft een relatieverleden. Dat hoeft tegenwoordig niet persé in een door een gang naar het stadhuis vastgelegd huwelijk of samenlevingscontract gegoten te zijn. De herinneringen aan die relaties worden vaak aangeduid als een rugzakje. Dat lijkt een aanname; door dat etiketje worden die herinneringen collectief als negatieve ervaringen bestempeld. Het kan mijns inziens geen kwaad de positieve gebeurtenissen te bewaren en minder fijne dingen goed te verwerken en een plekje te geven.
Uiteraard is er een groot verschil tussen relaties die eindigen door een uit elkaar gaan en relaties, die eindigden omdat een van beide partners overleed. Toch kunnen er ook goede herinneringen na een scheiding zijn.
Bekend is het lied van Joost Nuissl (in 2025 overleden): “Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben”. Het lied refereert ontegenzeggelijk aan een stel, wat uit elkaar ging terwijl een van beiden herinneringen koestert aan de beëindigde relatie.
Of die herinneringen bij tijd en wijle opduiken hangt (ook) af van het geheugen. En of je moeite hebt gedaan wat er vroeger was uit dat geheugen weg te poetsen.
Mooie dingen zijn altijd: De geboorte van je kinderen. Genezing na een ernstige ziekte. Een fijne vakantie. Verhuizen naar een betere woning.
Ik geloof, dat beide partners niet altijd gebeurtenissen gelijkelijk ervaren en er ook verschillende herinneringen aan bewaren. Zou dat komen omdat er onderhuids al een vermindering gaande is van de gevoelens van een kant?
Ik werkte vroeger in een archief. Zo’n werkplek is bij uitstek de plaats waar het er om gaat zaken uit het verleden goed te bewaren voor het nageslacht. Het ging daarbij in het begin van mijn loopbaan om papieren documenten, later ging men via microfilm over op digitale paperassen. De ontwikkeling van fysieke contacten naar digitale contacten die in een relatie uitmonden vond grotendeels in dezelfde tijd plaats.
Wie uit een relatie komt die hoe dan ook stopte zal tegenwoordig zowel over fysieke herinneringen (foto’s, brieven, cadeautjes), over herinneringen in het geheugen maar ook over via de digitale weg ontstane herinneringen beschikken. Als die laatste versie ook via social media speelt is er een kans, dat anderen ze ook kunnen ontdekken. Dat kan soms lastig zijn, als iemand net met een nieuwe relatie bezig is of zich openstelt voor nieuwe contacten. Het zou zelfs mogelijk zijn, dat wat er via de digitale snelweg bekend is als het ware ontaardt in een “relatie curriculum vitae”.
Daarom is het verstandig voorzichtig om te gaan met wat je over jezelf bekend maakt op platforms als facebook of Linkedin, wat iemand daar over je leest kan in je nadeel uitwerken.
Tegenwoordig kun je uiteraard ook via deze platforms op dingen stuiten over je ex, waar je nooit van gehoord had. Hoeveel relaties zijn er tegenwoordig zelfs gestrand, toen een van beiden keek in de contacten op de smartphone van de ander? Terwijl er in de relatie nog geen vuiltje aan de lucht was?
Kansen, geluk, of gewoon dikke pech...
Kansen en geluk of gewoon dikke pech…
Hoeveel kansen hebben we om een loterij winnen, of het geluk te mogen ervaren door dit te beproeven op een dating site. Dat ging door mijn hoofd toen ik wachtte bij een zelfscankassa in een Supermarkt. Ik had maar één artikel om te scannen, toen het scherm oplichtte met “steekproef”. Terwijl ik wachtte op een medewerker om mij te verlossen van het versleutelde systeem zodat ik kon betalen, bedacht ik mij hoe groot is de kans, dat iemand gecontroleerd zal gaan worden. Ik zag een kom met briefjes, en ook nog lottoballetjes voor mij en vroeg mij af welke kans heb ik op het juiste briefje, of de juiste getallen voor een prijs met de gespeelde balletjes. Wanneer ikzelf een briefje uit de kom mag pakken, krijg ik het gevoel, dat ik er zelf misschien nog invloed op kan hebben. Bij de balletjes en eveneens bij de zelfscankassa is het een willekeurig systeem, een algoritme, waar ik totaal geen invloed op heb. Schrijf ik mij in op een datingsite dan kan ik mijn invloed vergroten door meermaals berichten te sturen, mijn profiel aantrekkelijk te maken en te reageren op ontvangen uitnodigingen. De aanhouder wint zou je kunnen zeggen. Bij een datingsite en bij de gevallen balletjes draait het allebei om kansen. Hoe vaker je iets onderneemt, of meedoet met een loterij hoe groter de kans, dat er iets gebeurt. Maar een grotere kans hebben is nog steeds geen garantie op een prijs, of voor het vinden van de liefde.
Soms vind ik een datingsite lijken op een etalage. Alleen maar kijken naar de profielen en bepalen wat is aantrekkelijk, het interessantste, het mooiste, het beste. Wanneer ik niets beslis zal ieder profiel anoniem blijven. En toch zit er achter elk profiel een mens. Iemand met hoop, twijfels en verlangens. Door in te schrijven op een datingsite hebben we kansen op het vinden van een partner zelf al gecreëerd. Iemand te vinden die dan niet meer anoniem is.
Liefde laat zich niet berekenen. Het kost misschien alleen moed om de kans te wagen. Zonder actie geen reactie, zowel op de kans bij het vinden van een partner op een datingsite, als bij het winnen van een prijs bij een loterij. “Wie niet waagt, die niet wint”.
Liefs,