terug

Herinneren of het vermogen om te kunnen vergeten en vergeven

maandag 9 juni 2025

In het verleden ligt het heden, in het nu wat worden zal. Een uitspraak van Willem Bordewijk. Mijn vakantie in Normandië bestond voor een flink deel uit de herinnering aan de invasie van de geallieerden op 6 juni 1944. Ik heb veel plaatsen waar dit deel van het strijdtoneel in Noordwest Frankrijk plaats had bezocht met de bus. Het heeft veel indruk op mij gemaakt. Wat ben ik achteraf blij, dat ik mij jarenlang ingelezen had in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, veel wat ik tijdens mijn bezoek zag refereerde aan tekst en foto’s uit mijn boeken over WO II. In de onvermijdelijke souvenirshops bij de herinneringscentra zag ik heel wat boeken liggen, mijn ervaring is, dat vooraf informatie vergaren en tot mij nemen beter werkt.

Ik heb zowel informatiecentra van de geallieerden als van het Duitse leger gezien, en ook twee van hun begraafplaatsen bezocht. Tussen beide plekken was een groot verschil, alleen al door de gebruikte kleuren. Verder was er tijd om de eigenlijke invasiestranden te bekijken en de plaatsen te bezoeken, die een cruciale rol speelden in het heroveren van de door de nazi’s bezette gebieden. Overal werd ik herinnerd aan wat er zich meer dan 80 jaar geleden heeft afgespeeld. Wat is het goed, dat Nederland na 1945 gevrijwaard is van strijdgeweld, hoewel er nog steeds een dreiging is.

In mijn persoonlijke leven is herinneren en het vermogen om te kunnen vergeten een waar dilemma. Is het wel juist alle onprettige dingen, die gebeurd zijn weg te poetsen en alleen de fijne momenten te omarmen? Ook mijn eigen historie bestaat uit plussen en minnen. Soms had ik zelf de kans om zaken te sturen, vaak moest ik mij al dan niet met tegenzin overgeven aan wat er op mijn pad kwam.

Wie weer open staat voor een nieuwe relatie en al een tijdje meespeelt in het datingcircus zal als er nieuwe afspraak is onbewust herinnerd worden aan zowel zijn of haar langdurige relatie als aan eerdere dates. Toch valt het mij op, dat ik van de althans meeste afspraken niet veel meer weet. Die dates hebben kennelijk weinig indruk gemaakt. De paar keer, dat er een tweede afspraak was vergeet ik bijna niet. En als er zelfs (in 2013) een jarenlange latrelatie op volgde blijft zowel de eerste ontmoeting als wat daarna plaats had onuitwisbaar in mijn geheugen.

Moeilijker is het om als iemand mij onrecht heeft aangedaan dat te kunnen vergeten. In de tijd, dat ik nog veel vrijwilligerswerk deed en ook toen ik nog betaald actief was op de arbeidsmarkt is mij zulks ook overkomen. Diegenen, met wie ik een conflict had zijn in de afgelopen jaren allemaal overleden. ’t Is jammer, dat ik een paar keer de kans niet heb gehad of de kansen die er wel waren niet heb opgepakt om de mensen te hand toe te steken, die mij beschadigd hebben.

Wat zou het effect geweest zijn als ik wel de mogelijkheid had benut om de vrede te tekenen? In ieder geval zou ik er dan een goed gevoel aan overgehouden hebben. Wie heeft er ook wel eens spijt van gehad dat het te laat was om die vrede te tekenen, en om te vergeven?

geplaatst door Aktivo1 - 1203 keer gelezen