Zomaar een serieus gesprek bij de groentestal
dinsdag 17 juni 2025
Afgelopen zaterdag ging ik al vroeg naar de groentekraam op de parkeerplaats bij de supermarkt. In verband met het warme weer wilde ik niet het risico lopen dat de groente(s) die in de aanbieding waren en niet overdekt lagen uitgestald door de zon zouden uitdrogen. Aangezien ik nog een dinergast kreeg en de groenteman ook niet eerder dan woensdag daar weer zou staan, kocht ik vier verschillende groentes. Het was erg druk bij de kraam, daarom borg ik mijn portemonnee en groentes enkele stappen verwijderd van de kraam op in mijn boodschappentas.
Opeens hoorde ik een man die iets verderop opzij van mij stond zeggen : zo, alles weer in huis voor de komende dagen? Ik keek op en zag een man van circa mijn leeftijd met een fiets staan wachten op de stoep. Hij knipoogde vrolijk naar mij. Ik zag ook de trouwring aan de ringvinger van de hand waarmee hij zijn fietsstuur vasthield. Sta je te wachten op je vrouw, die nog in de rij staat (?) antwoordde ik met een lach. Tja, zei hij : zo gaat dat in een goed huwelijk, zij zorgt voor het eten, ik eet met liefde alles op wat zij klaarmaakt, want ze kan goed koken. Ik kende de man niet maar durfde toch met een kwinkslag terug te zeggen : ja, dat snap ik, sommige mannen van om en nabij mijn eigen leeftijd zijn dat van huis uit zo gewend. Als ze later onverhoopt weduwnaar worden, steken ze graag hun benen bij een andere vrouw die lekker voor hem gaat koken onder haar tafel. Hij lachte en beaamde volmondig dat hij er inderdaad zo over dacht.
Zijn vrouw liep intussen, met de fiets aan de hand, haar fietstas vol met gekochte groentes, naar mij toe. Ze vroeg nieuwsgierig waar het gesprek over ging. Ik gooide alle schroom van me af en vertelde haar spontaan wat ik net tegen haar man had gezegd. O, dat is heel herkenbaar voor mij, zei ze, maar dat geldt niet alleen voor een nieuwe partner, hoor, ook voor familie. Dat heb ik 25 jaar terug ervaren bij mijn vader, toen mijn moeder overleed. Alleen ging dat dan niet over een andere vrouw maar over mij, de enige dochter uit ons gezin. Ik was allang getrouwd en had al 3 kinderen, maar mijn vader zei gewoon dat ik maar weer thuis bij hem moest komen wonen om voor hem te zorgen !! Natuurlijk ging dat niet gebeuren.
Mijn broers vonden het echter wel heel normaal dat ik naast mijn eigen drukke gezin met opgroeiende kinderen, ook nog voor vader ging zorgen. Van hen werd niks verwacht, dus ze deden dan ook niks voor vader. Ik liep jarenlang mijn benen uit mijn gat met een dubbele taak. Jaren later zag mijn jongste broer, toen zijn schoonmoeder veel hulp nodig had en zijn eigen vrouw die dubbele taak kreeg, hoeveel werk ik vele jaren had verzet. Hij gaf eerlijk toe dat hij daar nooit bij had stilgestaan, het de gewoonste zaak van de wereld had gevonden. Toen ze uitgesproken was, durfde ik te vertellen dat ik aan het daten was en een partner zoek die op spontaniteitsafstand woont. Ik ga die verre afstanden niet afleggen, dan zal hij dus steeds naar mij moeten komen en heb ik weer alleen die verzorgende rol.
Omdat ik dicht bij de kust woon, heb ik weleens een verzoek gehad van een man uit het oosten van het land die af en toe lekker aan zee wilde vertoeven, dat hoeft nou ook weer niet. Ik hou wel van wederkerigheid, soms ook bij hem kunnen zijn en eens door hem verwend worden, zei ik met een knipoog tegen haar. Af en toe een goede vriend thuis te eten hebben, is uiteraard geen enkel probleem. Vanavond eet mijn festivalmaatje bij mij, nadat we eerst samen naar de Hoever slotfeesten zijn geweest. Dat gaat een leuke dag worden rondom de ruïne van het kasteel Egmond, aan de Slotlaan in Egmond aan de Hoef. Ze gaf me spontaan een High Five, wenste me een fijne dag en ging met haar man huiswaarts. Het werd inderdaad een hele leuke dag met mooi weer, waar ik met veel plezier aan terug denk...
geplaatst door sixty - 1354 keer gelezen
Vorige berichten
Op naar beter
Licht! De muur tegenover mij is wit, met hoge, donkere ramen. Een vrouwenstem noemt mijn naam, en nog een keer. Een slang blaast warme lucht mijn bed in, mijn heup is een bal van vuur. Mijn voet ligt naar buiten, dat mag niet! Dat mag helemaal niet! Ik heb alles al kapot gemaakt, ik krijg geen adem meer, dit is een droom, dit moet wel een droom zijn. De vrouw tilt mijn been op en vraagt of ik het kan ontspannen. Nee, te veel pijn. Er is nog een vrouw; ze praten zacht met elkaar en één van de twee geeft me een prik in mijn buik. Het vuur in mijn heup dooft, de pijn trekt weg. Ik droom niet. Vanaf nu ben ik een wandelaar met een heupprothese. Ik krijg een rood waterijsje. De chirurg komt even langs; hij is blij en tevreden. En als hij dat is, ben ik het ook!
Al met al breng ik veel te veel tijd door in mijn inmiddels veelbesproken eenpersoonsbed. Lange nachten, middagslaapjes. Dat moet anders. Voortaan doe ik mijn middagdutjes op de bank.
Mijn rode stoel is het middelpunt van mijn tijdelijke universum. Zittend op die stoel leg ik mijn been omhoog, deed ik de eerste oefeningen, at ik de door mijn dochters gekookte maaltijden en keek ik tv. ‘Good omens’ met de ene dochter, ‘Bodkin’ met de andere. Ze zijn weer terug naar hun eigen huis, mijn schatten van dochters! En hierbij bedank ik ook mijn zusje hoog in de hemelen: Zij heeft me min of meer gedwongen om mijn verrijdbare en verstelbare tekentafel mee te verhuizen. Hij stond bijna acht jaar lang in de schuur, en nu is hij mijn àlles tafel. Zo af en toe bedienen liefdevolle handen de stofzuiger rond mijn universum, anders zou het een muizenparadijs worden.
Tijdens de nacontrole liet de chirurg me een röntgenfoto zien van zijn werk, de ‘nieuwe heup’. Wat ik zag was een futuristisch ogende constructie à la Picasso. Hij leek op een heup zoals een moderne vibrator op een penis lijkt. Helemaal niet dus.
Gistermiddag heeft de fysiotherapeut me geleerd hoe ik in mijn eentje, op krukken, door de zware voordeur van mijn flat naar buiten kan lopen. Op naar beter!
Verbeterpunten
Het is zeker zo dat er genoeg verbeterpunten in mijn leven te vinden zijn, maar ik ben meer van de geleidelijkheid. Het hele jaar door kleine aanpassingen doen, werkt bij mij beter. Zo heb ik er lang over gedaan om die 2 scheppen suiker uit mijn koffie te krijgen en het is me gelukt. In het begin vond ik koffie zonder suiker bijna niet te drinken, maar dat is een kwestie van wennen. Ik doe tegenwoordig bijna een jaar met een pak suiker, want ik heb die suiker bijna alleen nog in huis voor de koffie of thee van mijn visite.
Ik weet dus echt niet hoe het voelt om veel kilo's te gaan afvallen, een zware verslaving te moeten overwinnen, die "ene" stap te zetten, die al jaren is uitgesteld. Wat ik wel weet? Een goed voornemen dwingt je om in de spiegel te kijken. Eerlijk naar jezelf te bekennen dat wat ik doe niet meer klopt. Gezondheidsredenen kunnen soms de doorslag geven, een betere verstandhouding met familie door zelf eens vaker contact met ze op te nemen, om wat belangrijke redenen te noemen.
Goede voornemens hebben iets hoopvols. Ook heeft het te maken met voorbereiding. Als je je sportkleding alvast klaarlegt, vergroot je de kans ook echt te gaan. Als je overdag meer water wilt drinken, vul dan alvast die fles en zet hem goed in het zicht. Veel mensen maken hun doelen te groot, de kans op mislukking is dan ook veel groter. Het oude leefpatroon laait soms toch weer op als er veel tegen zit. Wees daarom mild voor jezelf bij terugval, zie het als bijsturen, niet als falen.
Gebruik bijvoorbeeld frisse starts. Iedere maandag voelt dan als weer een nieuwe kans, een scheidslijn tussen oud en nieuw gedrag. Maak het ook haalbaar, gemiddeld heb je 66 dagen nodig voordat nieuw gedrag beklijft in je brein. En hoe zit het dan met de broodnodige motivatie? Motivatie komt meestal pas als je de actie al gestart hebt. Vaak krijg je pas zin nadat je begonnen bent, meestal niet andersom.
Eigenlijk geldt dat ook voor het daten. Als je volledig lid bent, vraag dan eens iets aan de ander over dat onderdeel van zijn of haar profiel wat je aanspreekt. Of benadruk overeenkomst(en) met "wat leuk dat jij ook van die muziek, musea, wandelen etc houdt, hebben we dat alvast gemeen". Je hebt dan veel meer kans dat je ook een leuk bericht terug krijgt...
Op herhalingsoefening in de liefde
In de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw moesten jongens van 18 jaar oud nog hun militaire dienstplichtplicht te vervullen. Velen ontsprongen deze dans door allerlei oorzaken. Wie wel tot de “gelukkigen” behoorde die het soldatenpak aan mocht trekken is daar niet altijd slechter van geworden. Een extra actie was toen nog de herhalingsoefening, om te bewerkstelligen, dat het op jonge leeftijd geleerde bijgespijkerd werd.
Wie terugkijkt op zijn relatieleven kan dit absoluut niet een op een met de militaire dienst vergelijken. Het woord “plicht” alleen al! Hoewel, in de vorige eeuw werden nog heel wat relaties, toen veelal huwelijken verplicht gesloten na afspraken van de wederzijdse ouders, en in heel wat gevallen was die verplichting om te trouwen tegen de zin van de betrokkenen.
Het liefdesleven anno 2026 kent een aantal fasen. In de vorige eeuw was het nog: Verliefd, verkering, verloofd en dan trouwen. Wie ging hokken werd met de neus aangekeken.
Pas eind 20e eeuw is het daten via internet van de grond gekomen.
Eerst door jongeren, die gingen op speurtocht naar de nieuwe mogelijkheden die sociale media boden. Alras ontdekten ook ouderen dit fenomeen.
Het komt nog al eens voor, dat iemand, die een date had of een korte relatie na het daten, dat hij of zij na een tijdje opnieuw benaderd wordt door diegene, waarmee hij of zij een (verbroken) contact had. Of hij of zij neemt zelf het initiatief tot hernieuwde kennismaking.
Ik ken zelf een stel dat zelfs voor de tweede keer met elkaar getrouwd is.
Moet ik dat voortschrijdend inzicht noemen?
Als er geruime tijd lag tussen de eerste date, en de nieuwe poging om het maar weer eens te proberen rijst meteen de vraag, waarom er een tijd geleden een punt achter het veelal prille contact gezet is. De belangrijkste vraag is mijns inziens: Zou het nu wel lukken samen iets duurzaams op te bouwen?
Soms krijgt een van beide of krijgen beiden advies van iemand uit hun netwerk: “Waarom zou je (naam ex date) niet weer eens opzoeken? Je bent nu weer een tijd alleen, en alleen is maar alleen”. Ik denk dat puur het single zijn niet het belangrijkste motief moet zijn om de banden weer proberen te smeden.
Is het verstandig als diegene, die uitgenodigd werd voor de nieuwe ontmoeting voorzichtig vraagt waarom hij of zij haar of hem weer benaderd heeft? Ik denk dat zo’n vraag in elk geval niet via een mail aan de orde moet komen. Een gesprek onder vier ogen is daar beter voor geschikt. Volgens mij is het goed als dat, wat er de afgelopen tijd in het leven van allebei is gebeurd te evalueren. Hoe is de positie van diegene, die het initiatief neemt voor het nieuwe contact in vergelijking met diegene, die daartoe uitgenodigd wordt? Ik denk, dat hij of zij, die uitgenodigd wordt betere papieren heeft..
Zeker weten dat er mensen zijn die dit lezen en met dit bijltje gehakt hebben. .