Zomaar een serieus gesprek bij de groentestal
dinsdag 17 juni 2025
Afgelopen zaterdag ging ik al vroeg naar de groentekraam op de parkeerplaats bij de supermarkt. In verband met het warme weer wilde ik niet het risico lopen dat de groente(s) die in de aanbieding waren en niet overdekt lagen uitgestald door de zon zouden uitdrogen. Aangezien ik nog een dinergast kreeg en de groenteman ook niet eerder dan woensdag daar weer zou staan, kocht ik vier verschillende groentes. Het was erg druk bij de kraam, daarom borg ik mijn portemonnee en groentes enkele stappen verwijderd van de kraam op in mijn boodschappentas.
Opeens hoorde ik een man die iets verderop opzij van mij stond zeggen : zo, alles weer in huis voor de komende dagen? Ik keek op en zag een man van circa mijn leeftijd met een fiets staan wachten op de stoep. Hij knipoogde vrolijk naar mij. Ik zag ook de trouwring aan de ringvinger van de hand waarmee hij zijn fietsstuur vasthield. Sta je te wachten op je vrouw, die nog in de rij staat (?) antwoordde ik met een lach. Tja, zei hij : zo gaat dat in een goed huwelijk, zij zorgt voor het eten, ik eet met liefde alles op wat zij klaarmaakt, want ze kan goed koken. Ik kende de man niet maar durfde toch met een kwinkslag terug te zeggen : ja, dat snap ik, sommige mannen van om en nabij mijn eigen leeftijd zijn dat van huis uit zo gewend. Als ze later onverhoopt weduwnaar worden, steken ze graag hun benen bij een andere vrouw die lekker voor hem gaat koken onder haar tafel. Hij lachte en beaamde volmondig dat hij er inderdaad zo over dacht.
Zijn vrouw liep intussen, met de fiets aan de hand, haar fietstas vol met gekochte groentes, naar mij toe. Ze vroeg nieuwsgierig waar het gesprek over ging. Ik gooide alle schroom van me af en vertelde haar spontaan wat ik net tegen haar man had gezegd. O, dat is heel herkenbaar voor mij, zei ze, maar dat geldt niet alleen voor een nieuwe partner, hoor, ook voor familie. Dat heb ik 25 jaar terug ervaren bij mijn vader, toen mijn moeder overleed. Alleen ging dat dan niet over een andere vrouw maar over mij, de enige dochter uit ons gezin. Ik was allang getrouwd en had al 3 kinderen, maar mijn vader zei gewoon dat ik maar weer thuis bij hem moest komen wonen om voor hem te zorgen !! Natuurlijk ging dat niet gebeuren.
Mijn broers vonden het echter wel heel normaal dat ik naast mijn eigen drukke gezin met opgroeiende kinderen, ook nog voor vader ging zorgen. Van hen werd niks verwacht, dus ze deden dan ook niks voor vader. Ik liep jarenlang mijn benen uit mijn gat met een dubbele taak. Jaren later zag mijn jongste broer, toen zijn schoonmoeder veel hulp nodig had en zijn eigen vrouw die dubbele taak kreeg, hoeveel werk ik vele jaren had verzet. Hij gaf eerlijk toe dat hij daar nooit bij had stilgestaan, het de gewoonste zaak van de wereld had gevonden. Toen ze uitgesproken was, durfde ik te vertellen dat ik aan het daten was en een partner zoek die op spontaniteitsafstand woont. Ik ga die verre afstanden niet afleggen, dan zal hij dus steeds naar mij moeten komen en heb ik weer alleen die verzorgende rol.
Omdat ik dicht bij de kust woon, heb ik weleens een verzoek gehad van een man uit het oosten van het land die af en toe lekker aan zee wilde vertoeven, dat hoeft nou ook weer niet. Ik hou wel van wederkerigheid, soms ook bij hem kunnen zijn en eens door hem verwend worden, zei ik met een knipoog tegen haar. Af en toe een goede vriend thuis te eten hebben, is uiteraard geen enkel probleem. Vanavond eet mijn festivalmaatje bij mij, nadat we eerst samen naar de Hoever slotfeesten zijn geweest. Dat gaat een leuke dag worden rondom de ruïne van het kasteel Egmond, aan de Slotlaan in Egmond aan de Hoef. Ze gaf me spontaan een High Five, wenste me een fijne dag en ging met haar man huiswaarts. Het werd inderdaad een hele leuke dag met mooi weer, waar ik met veel plezier aan terug denk...
geplaatst door sixty - 1400 keer gelezen
Vorige berichten
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot
Buitenland
Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk. Hij was bij een viskraam gekomen en had wel trek in een rolmops. Dat is een zure haring om een augurkje heen gerold, met een paar cocktailprikkers erdoorheen. Maar hij wist niet hoe je dat noemde in het Frans, dus hij begon het te omschrijven: hareng, rouler, cornichon, bâtonnet… De visboer begreep het : Ah! Un rollmops! Dat vond ik erg grappig. Daarbij kwam ook het ontzag van dorpsjongens voor iemand die over Frankrijk kon vertellen. Onze wereld was klein, zelf was ik toen nog nooit in het buitenland geweest. Afgezien dan van het schoolreisje naar Trier, dat zo rond die tijd moet hebben plaatsgevonden – nadat de traditionele Rome-reis ons, wegens de economische malaise van die jaren, door de neus was geboord.
Buitenlandse reizen waren in onze familie meestal beperkt tot de bedevaartsreis naar Lourdes. Wie zich die pelgimage kon permitteren kon rekenen op een verhoogde status, want blijkbaar werd er goed geboerd. Vol trots kwamen ze dan ook terug met flesjes gewijd Lourdeswater voor iedereen. Een eeuwenoude lokroep waar buitenland synoniem was van bedevaart. Iets anders had je er niet te zoeken. En die traditie is nog steeds levend, er is een neef die tot op de dag van vandaag Lourdes-reizen organiseert.
Mijn ouders hoorden niet bij de uitverkorenen, zij zagen Lourdes alleen op de stereofoto’s uit de souvenirshop. Maar gelukkig hadden wij in Roermond, de stad die tegenwoordig vooral bekend is van de Designer Outlet, onze eigen Maria-bedevaart. Dat is de Kapel-in-’t-Zand, ook met een legende en bijpassend mirakel, iets met een beeldje in een put. Water uit die put is dus ook gewijd en werkzaam tegen kwalen en ongelukkige toestanden. Minder heilig natuurlijk dan het water uit Lourdes, dus we hoefden er niet mee aan te komen bij familie. Maar als die familie bij ons op visite kwam, dan namen ze vaak toch wel een flesje mee… voor de zekerheid.
De Kapel-in-’t-Zand (de naam is bedrieglijk, het is een forse neogotische kerk van de 19e eeuw) heeft ook, net als Lourdes en andere bedevaartsoorden, wanden vol devotietegeltjes. Daarop uiten mensen hun dankbaarheid jegens Maria, wegens verleende gunsten, of ze vragen Maria om voor hen te bidden in moeilijke tijden, of om genezing van een ziekte. Om een link te leggen, bidden om een lieve man/vrouw te vinden, of dankbaarheid voor een geslaagde verbintenis hoort ook tot de mogelijkheden.
Daarvoor is het nu dan wel te laat, dacht ik, want elke centimeter is bedekt. Maar op de site (laatst bijgewerkt 2024) lees ik tot mijn verbazing, dat er ruimte voor nieuwe tegeltjes is gecreëerd. Tegen een bijdrage van honderd euro per tegel kunnen we voor iedere wens de hulp van Maria inroepen. Overigens mag bidden natuurlijk altijd, dus mocht de de lezer(es) na een bezoek aan de Designer Outlet nog een paar uurtjes te besteden hebben, dan is een bezoekje aan de Kapel in ‘t Zand zeker aan te bevelen. Het is een wonderlijke plek, echt.
Wat Lourdes betreft, ik ben daar vele jaren later nog wel eens langs gekomen, meermaals zelfs, op de route naar de Pyreneeën. Ik kan persoonlijk geen deel uitmaken van die wereld en ik werp een cynische blik werp op de bedevaartsindustrie met gewijd water plastic jerrycans als dieptepunt. Maar tegelijk heeft het ook iets ontzagwekkends, die mensenmassa die daar uit de hele wereld samenkomt, verenigd in een gezamenlijk verhaal. Dat is wonderbaarlijk.