Het Aanzoek
donderdag 17 juli 2025
Een jaar of tien geleden was ik op verjaardag van een vriendin.
We waren met een wat grotere groep vrouwen die geregeld bij elkaar kwam, heel leuk.
Het was een zomeravond en we zaten in het overdekte aangebouwde buitenterras. Met de gebruikelijke Hollandsche gezelligheid; sfeerverlichting, hapje, drankje, lekker kletsen.
Ik weet niet meer hoe ik erop kwam, waarschijnlijk was ik gewoon nieuwsgierig naar de antwoorden, en ik vroeg de groep hoe zij het huwelijksbootje ingestapt waren.
Hadden zij een echt romantisch aanzoek gehad of niet?
Alle onderlinge gesprekjes stopten en iedereen was ineens erbij, vol aandacht.
Ik vertel zo verder, maar even terug naar nu.
In het boek Mars & Venus on A Date staat een stuk over het aanzoek. Mannen weten vaak niet hoe belangrijk dat is voor een vrouw.
Op Venus is dit een van de belangrijkste momenten in het leven van een vrouw.
Het is iets wat ze haar hele leven onthoudt en waar ze ook over vertelt aan vriendinnen. Het is een soort cadeau van de man aan de vrouw. Een heel waardevol cadeau.
Op Mars wordt dat doorgaans niet begrepen, maar als een man een vrouw echt een onbetaalbaar cadeau wil doen, doet hij een romantisch aanzoek.
Zelf kan ik me daar helemaal in vinden.
Bij mij is het destijds heel anders gegaan. Het was iets wat we bespraken. Ik was zwanger en het leek ons handiger na de zwangerschap te trouwen. Later bedachten we dat je dan een heleboel zelf moest regelen wat automatisch geregeld was als we zouden trouwen.
We trouwden toen ik vijf maanden zwanger was.
Geen aanzoek en geen top trouwdag omdat ik hartstikke moe was. En vanwege mijn babybuik ook niet mijn droomtrouwjurk.
Ondanks dat dat inmiddels al jaren geleden is en geen rol meer speelt, is het toch een soort pijnstuk gebleven.
Eigenlijk een beetje wat John Gray in dat boek zegt: het is een heel waardevol cadeau.
Ik heb dat cadeau nooit gekregen. En ik kan beamen dat het een van de belangrijkste dingen is in het leven voor een vrouw.
Nog altijd droom ik van een romantisch aanzoek. Die geweldig fijne man die op zijn knie gaat voor me en me vraagt of ik zijn vrouw wil worden.
Dat speelt ook mee in daten als een man voor ontmoeten al aangeeft niet meer te willen trouwen.
Deep down voelt dat voor mij als, “Dat waardevolle cadeau gaat me onthouden worden...”
Dat vervult me dan met verdriet. Dat stop ik weg, maar het is er zeer zeker! Het is zo belangrijk, zo’n groot cadeau, dat het niet krijgen ervan als afwijzing voelt. Als vrouw niet volledig omarmd worden door een man.
Voor de duidelijkheid, dat is geen mentaal iets. Dat komt uit een heel diep innerlijk iets.
Als een man vooraf dat al aangeeft, dan is dat gevoelsmatig al een enorme veer laten, een hele grote stap terug doen, voor ik hem ook maar heb leren kennen.
En de vraag rijst of ik hem dan überhaupt wel wil leren kennen? Want als ik tevoren al weet dat hij mij niet wil geven waar ik als Venusian nodig heb, doe ik mezelf van meet af aan al tekort.
Natuurlijk kun je wel een fijne relatie krijgen. Maar dat ene waardevolle krijg je niet. En dat kun je wegstoppen, niet aan denken, proberen niet te voelen, maar het blijft aanvoelen als net niet krijgen wat je nodig hebt om vervuld te zijn.
Best lastig uit te leggen, want het is bijna iets wat in het onbewuste afspeelt. Vandaar dat ik zeg, het is niet iets mentaals.
Apart wel, he, dat het op Venus en Mars echt heel anders er aan toegaat.
Ik blijf hopen die man te ontmoeten die Venusians wel begrijpt!
Ik weet ook dat er mannen zijn die roepen “nooit meer!” en dan toch op hun knie gaan als ze de juiste vrouw ontmoeten.
Terug naar de gezellige verjaardagsavond.
Alle vrouwen waren enthousiast over mijn vraag hoe ze ooit in het huwelijksbootje gestapt waren.
Bij de meesten was het hetzelfde gegaan als bij mij. Iets wat gewoon tussen de aardappelen en de jus besproken was om te doen. Voornamelijk om praktische redenen, zoals gemeenschap van goederen, ouderschap van kinderen. Iemand zei dat het financieel gunstiger was.
Toen begon Jane te vertellen. (niet haar echte naam)
Zij was met haar vriend in New York en stonden hoog op de Empire State Building op het panorama deck. Daar ging hij op zijn knie en vroeg haar ten huwelijk.
Ik krijg daar nog kippenvel van om te vertellen!
Van de hele groep vrouwen was er slechts 1 die een huwelijksaanzoek gehad had.
De reden dat ik er kippenvel van krijg, terwijl het niet eens over mij ging, geeft aan hoe waardevol dat cadeau is! Zelfs als het een andere vrouw overkomt, raakt het je!
We lezen niet voor niets stapels liefdesromannetjes. Die romantiek willen we zelf ook ervaren.
Dat verandert ook niet met leeftijd, het verdwijnt ook niet als je ooit al een mooi aanzoek hebt gehad.
Je begint als vrouw ook weer iets nieuws met een nieuwe liefde en dan is dat cadeau mogen ontvangen weer net zo belangrijk.
Dus heren, als je weer een nieuwe liefde vindt, dan hoop ik dat je hieraan denkt.
Men zegt zo makkelijk “diamonds are a girl’s best friend” maar zonder aanzoek is die diamant niet zoveel waard.
geplaatst door Roosje - 1578 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.