terug

Het Aanzoek

donderdag 17 juli 2025

Een jaar of tien geleden was ik op verjaardag van een vriendin.
We waren met een wat grotere groep vrouwen die geregeld bij elkaar kwam, heel leuk.
Het was een zomeravond en we zaten in het overdekte aangebouwde buitenterras. Met de gebruikelijke Hollandsche gezelligheid; sfeerverlichting, hapje, drankje, lekker kletsen.
Ik weet niet meer hoe ik erop kwam, waarschijnlijk was ik gewoon nieuwsgierig naar de antwoorden, en ik vroeg de groep hoe zij het huwelijksbootje ingestapt waren.
Hadden zij een echt romantisch aanzoek gehad of niet?
Alle onderlinge gesprekjes stopten en iedereen was ineens erbij, vol aandacht.

Ik vertel zo verder, maar even terug naar nu.
In het boek Mars & Venus on A Date staat een stuk over het aanzoek. Mannen weten vaak niet hoe belangrijk dat is voor een vrouw.
Op Venus is dit een van de belangrijkste momenten in het leven van een vrouw.
Het is iets wat ze haar hele leven onthoudt en waar ze ook over vertelt aan vriendinnen. Het is een soort cadeau van de man aan de vrouw. Een heel waardevol cadeau.
Op Mars wordt dat doorgaans niet begrepen, maar als een man een vrouw echt een onbetaalbaar cadeau wil doen, doet hij een romantisch aanzoek.

Zelf kan ik me daar helemaal in vinden.
Bij mij is het destijds heel anders gegaan. Het was iets wat we bespraken. Ik was zwanger en het leek ons handiger na de zwangerschap te trouwen. Later bedachten we dat je dan een heleboel zelf moest regelen wat automatisch geregeld was als we zouden trouwen.
We trouwden toen ik vijf maanden zwanger was.
Geen aanzoek en geen top trouwdag omdat ik hartstikke moe was. En vanwege mijn babybuik ook niet mijn droomtrouwjurk.

Ondanks dat dat inmiddels al jaren geleden is en geen rol meer speelt, is het toch een soort pijnstuk gebleven.
Eigenlijk een beetje wat John Gray in dat boek zegt: het is een heel waardevol cadeau.
Ik heb dat cadeau nooit gekregen. En ik kan beamen dat het een van de belangrijkste dingen is in het leven voor een vrouw.
Nog altijd droom ik van een romantisch aanzoek. Die geweldig fijne man die op zijn knie gaat voor me en me vraagt of ik zijn vrouw wil worden.

Dat speelt ook mee in daten als een man voor ontmoeten al aangeeft niet meer te willen trouwen.
Deep down voelt dat voor mij als, “Dat waardevolle cadeau gaat me onthouden worden...”
Dat vervult me dan met verdriet. Dat stop ik weg, maar het is er zeer zeker! Het is zo belangrijk, zo’n groot cadeau, dat het niet krijgen ervan als afwijzing voelt. Als vrouw niet volledig omarmd worden door een man.
Voor de duidelijkheid, dat is geen mentaal iets. Dat komt uit een heel diep innerlijk iets.

Als een man vooraf dat al aangeeft, dan is dat gevoelsmatig al een enorme veer laten, een hele grote stap terug doen, voor ik hem ook maar heb leren kennen.
En de vraag rijst of ik hem dan überhaupt wel wil leren kennen? Want als ik tevoren al weet dat hij mij niet wil geven waar ik als Venusian nodig heb, doe ik mezelf van meet af aan al tekort.
Natuurlijk kun je wel een fijne relatie krijgen. Maar dat ene waardevolle krijg je niet. En dat kun je wegstoppen, niet aan denken, proberen niet te voelen, maar het blijft aanvoelen als net niet krijgen wat je nodig hebt om vervuld te zijn.
Best lastig uit te leggen, want het is bijna iets wat in het onbewuste afspeelt. Vandaar dat ik zeg, het is niet iets mentaals.

Apart wel, he, dat het op Venus en Mars echt heel anders er aan toegaat.
Ik blijf hopen die man te ontmoeten die Venusians wel begrijpt!
Ik weet ook dat er mannen zijn die roepen “nooit meer!” en dan toch op hun knie gaan als ze de juiste vrouw ontmoeten.

Terug naar de gezellige verjaardagsavond.
Alle vrouwen waren enthousiast over mijn vraag hoe ze ooit in het huwelijksbootje gestapt waren.
Bij de meesten was het hetzelfde gegaan als bij mij. Iets wat gewoon tussen de aardappelen en de jus besproken was om te doen. Voornamelijk om praktische redenen, zoals gemeenschap van goederen, ouderschap van kinderen. Iemand zei dat het financieel gunstiger was.

Toen begon Jane te vertellen. (niet haar echte naam)
Zij was met haar vriend in New York en stonden hoog op de Empire State Building op het panorama deck. Daar ging hij op zijn knie en vroeg haar ten huwelijk.

Ik krijg daar nog kippenvel van om te vertellen!
Van de hele groep vrouwen was er slechts 1 die een huwelijksaanzoek gehad had.
De reden dat ik er kippenvel van krijg, terwijl het niet eens over mij ging, geeft aan hoe waardevol dat cadeau is! Zelfs als het een andere vrouw overkomt, raakt het je!
We lezen niet voor niets stapels liefdesromannetjes. Die romantiek willen we zelf ook ervaren.

Dat verandert ook niet met leeftijd, het verdwijnt ook niet als je ooit al een mooi aanzoek hebt gehad.
Je begint als vrouw ook weer iets nieuws met een nieuwe liefde en dan is dat cadeau mogen ontvangen weer net zo belangrijk.

Dus heren, als je weer een nieuwe liefde vindt, dan hoop ik dat je hieraan denkt.
Men zegt zo makkelijk “diamonds are a girl’s best friend” maar zonder aanzoek is die diamant niet zoveel waard.

geplaatst door Roosje - 1840 keer gelezen