Kunnen Wij door 1 Deur of niet?
vrijdag 11 juli 2025
Het zijn gekke dingen, overeenkomsten tussen partners.
Je hoeft bij lange na niet alle dingen leuk of interessant te vinden die je partner wel boeien. Maar als je helemaal niets of heel weinig overeenkomsten hebt, heb je ook weer geen basis in de relatie.
Dan moet het toch ergens in het midden liggen.
Ik heb jaren geleden een artikel in een magazine gelezen over mensen in een langdurige goede relatie. Wat was hun geheim?
Het antwoord was vrijwel eender: dezelfde normen & waarden en soortgelijke dromen en doelen in het leven.
Dan denk ik ergens toch weer dat je voor soortgelijke dromen en doelen toch min of meer dezelfde interesses moet hebben.
Maar dan niet te gedetailleerd hetzelfde misschien?
Ik heb zelf meegemaakt dat mijn partner en ik op zich geheel andere mensen waren. Hij was behoorlijk zwart-wit, erg mentaal. Ik ben daarentegen juist enorm van gevoel en intuïtie en doe niet zo aan zwart-wit. Ik heb ook heel veel affiniteit met natuur. Hij zaaide liever betontegels.
Als ik zei, “Hoor je die vogel fluiten!” was zijn reactie, “Huh, welke vogel?”
In die zin stonden we haaks op elkaar.
Toch hadden we heel veel dingen die ons samen brachten. Zelfde soort humor. Humor is enorm verbindend. En met andere dingen vulden we elkaar goed aan.
Met het zelf maken van een enorm grote ingebouwde kledingkast in de slaapkamer, was ik erg goed met o.a. uitvogelen van de hoogte en breedte van de schappen zodat je 3 stapels shirts naast elkaar kwijt kon en niet slechts 2,5.
De verdere uitwerking en uitrekenen van alles ging mijn pet te boven, maar hij kon daar zijn zwart-wit denken en Excel-handigheid op botvieren.
Het werd uiteindelijk werkelijk een droomkast, door ons samen ontworpen en gemaakt.
Met mijn laatste partner had ik bizar veel overeenkomsten en soortgelijke interesses.
Het waren er zoveel dat ik verbaasd was dat onze relatie niet oersaai was.
Maar toen bedacht ik me ineens dat we bij al die dingen vanuit een andere hoek kwamen.
Beiden bijvoorbeeld actief in muziek, instrument spelen en op podium staan. Maar ik speelde een andere instrument, niet in een band, en stond niet meer op podium. Hij weer wel.
We waren beiden coaches, maar ik van buitenlandse vrouwen in het Engels, hij coachte jongeren.
Soms wist de 1 meer van een gedeelde interesse af dan de ander. Dan leerde je weer van elkaar.
Slechts een paar voorbeelden, maar doordat we zo uit een andere invalshoek kwamen, verrijkten we elkaar. Absoluut niet saai. We hoefden zelden iets uit te leggen aan elkaar. Het was fantastisch!
Opgesomd lijkt het erop dat wel of niet gedeelde interesses geen deal-breaker is. Zolang je maar genoeg hebt wat je wel verbindt, kun je een prima relatie hebben.
En wel veel overeenkomsten hebben kan zoals ik ervaren heb enorm verrijkend zijn en als "thuiskomen" voelen.
Een heel ander iets zijn dromen & doelen in het leven.
Als die te ver uiteen liggen, valt of staat een relatie daar wel mee.
Met mijn ex-echtgenoot had ik dat. In eerste instantie was er geen enkel probleem, zaten we op hetzelfde spoor. We hadden opgebouwd door hard werken, huis goed verkopen, grotere nieuwe woning met tuin terug kunnen kopen.
Voor hem was dat genoeg. Lekker zo dat wat we hadden, beetje aanrommelen met zijn hobby, ’s avonds samen film kijken.
Een tijdje was dat voor mij ook prima. Ik had het druk met onze kindjes. Maar toen zij beiden naar school gingen, begon het bij mij te kriebelen! Ik wilde meer!
Ik begon te studeren, en daarmee te veranderen. Ik voelde de weerstand, hij vond het niet leuk. We begonnen uit elkaar te groeien want er was nu een clash in onze doelen & dromen.
Ik had dan geen strak omlijnd beeld van hoe ik mijn toekomst zag, maar ik wist wel dat zoals het was voor mij niet langer vervullend was.
Er is ook een deelaspect van dromen & doelen, die betreffende een relatie. Als de 1 droomt van trouwen of samenwonen en de ander vindt een vaste relatie hebben al heel wat, dan gaat het verdraaid lastig worden. Of 1 hoeft niet zonodig meer dingen te ondernemen en de ander wil dat wel.
Helaas kun je volgens mij iemand ontmoeten met wie het echt goed voelt en dan pas later ontdekken dat je dromen & doelen niet overeenkomen?
Alleen daarom al heel goed niet te hard van stapel te lopen met dingen, inclusief intimiteit. Waar ik laatst over schreef, je moet die eerste fasen rustig doorlopen.
Hoe kom je achter iemands relatie doelen? Lastige.
Ik heb twee keer gehoord van mannen die zeiden nooit meer te trouwen. Toen ontmoetten ze die ene vrouw en ja hoor: hij ging op de knie en vroeg haar ten huwelijk.
In beide gevallen zijn ze nog altijd gelukkig getrouwd.
Maar wat men in eerste instantie zegt, en ook meent, kan 100% veranderen naar gelang je verder door die fasen heen komt van elkaar leren kennen. (zie mijn vorig blog voor meer uitleg hierover)
Ik noemde in het begin ook normen & waarden.
Die laat ik even buiten kijf gezien de lengte van mijn blog.
Maar het lijkt me logisch dat je geen match bent als die te veel uiteen lopen.
geplaatst door Roosje - 840 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.