Paradise by the Dashboard Light
donderdag 3 juli 2025
In Paradise By The Dashboard Light –een geweldig nummer trouwens!- werd gezongen over 1e, 2e en 3e honk. Doel was natuurlijk een homerun te maken!
Als 12 jarig meisje ging dat finaal langs me heen, maar ik had vriendinnetjes met oudere zussen die meer opvingen over seksuele dingen. Zij vertelden dat het over seksuele handelingen ging.
Ik begreep het nog altijd niet, maar vond het liedje wel heel goed.
Even fast-forward naar nu en het lezen van “Mars & Venus on a Date”. De auteur noemt daarin ook een soortgelijk iets als die 4 honken.
In de eerste fase heb je initiële aantrekkingskracht. De uitdaging is de mogelijkheid te creëren om dat te laten zien en om die ander te leren kennen.
Fase twee kan wat lastiger zijn omdat hier onzekerheid de kop opsteekt. Is hij/zij wel de juiste voor mij?
Het is heel normaal om je af te vragen of iemand die je op zich leuk vindt echt wel diegene is waar je de rest van je leven mee door wil gaan brengen.
Toch zie je hier dat m.n. mannen afhaken omdat ze door die twijfel denken dat dit het niet is. Vrouwen maken vaak de fout om achter de man aan te gaan, wat bijna altijd averechts werkt.
Dit kan een heikele periode zijn waarin iets met echte potentie abrupt ten einde komt. Zoals men zegt, het kind met het badwater weggooien.
Als je dit vaker meemaakt, kan het erg ontmoedigend zijn en leiden tot geen zin meer hebben om nog te daten. Het is daarmee een heel belangrijke fase!
Nou is de reden dat ik dit boek aan het lezen ben om voor persoonlijke groei, maar ook was ik nieuwsgierig of ik er dingen in kon herkennen van vorige relaties.
Soms vind ik het lastig om helder te krijgen waarom iets fout is gelopen. Als je daar meer inzicht in krijgt, kun je dingen bijsturen zodat je niet weer hetzelfde doet.
Als ik dan naar fase 2 kijk, denk ik dat het bij mij een aantal keren daar is blijven steken.
Voelen dat de man gaat twijfelen, wat terugtrekt, niet laat merken “ik ga voor jou, jij bent het voor mij! Met jou wil ik oud worden!”
Juist het tegenovergestelde. Wel blijven waar hij is, maar met een voelbare vibe van “Ik weet het niet zeker. Ik vind het wel leuk, maar ik weet het nog niet.”
Daar werd ik op mijn beurt mega onzeker van en helaas ga ik dan harder lopen. Meer mijn best doen.
Ik vind dat heel moeilijk om te ervaren, omdat ik zelf al wel veel verder ben met mijn gevoelens.
Leerpunt: niet zo snel emotioneel geïnvesteerd raken.
Hoe doe je dat? Goede vraag.
Heldere grenzen, goed bij je standards blijven ook al doet het misschien pijn en geeft het verdriet. Want dat is het, he. Niemand zit te wachten op (weer) verdriet.
Anderzijds had het me een hoop verdriet bespaard als ik wel veel eerder voor mezelf was opgekomen en had gezegd, “Dit wil ik zo niet. Dit voelt niet goed voor mij.” En zonodig de stekker eruit trekken.
Als ik heel eerlijk ben, is er zelfs een grote kans dat ik nu in een fijne relatie had gezeten als ik dat had gedaan.
Zeer waarschijnlijk had het positief gewerkt als ik mijn grenzen had aangegeven en gehandhaafd, en waren we met wat tijd soepeltjes doorgeschoven naar fase 3: exclusiviteit.
Ik denk dat we als stel een beetje tussen fase 2 naar 3 op en neer gingen. Met fase 3 ben je namelijk nog niet helemaal uit de brand.
Het boek loopt niet helemaal synchroon aan het liedje wat 4 fases heeft. In het boek worden er 5 genoemd.
In de 4e is er diepere intimiteit en pas in de 5e kom je op de echt vaste verbinding. Dan kun je meer gaan ontspannen en ook elkaars minder leuke kanten gaan ontdekken zonder dat daarmee de relatie in gevaar komt.
Het stomme is dat ik zelf al heel makkelijk doorschiet naar fase 4 & 5, maar ja, als de ander nog niet zover is, kom je nergens. Het enige wat ik dan bereik, is dat ik mezelf onderuit haal. Want fijn voelt dat niet natuurlijk. Het leidt tot onzekerheid en het kan je zelfvertrouwen een knauw geven.
Om weer vol goede moed je datingschoentjes aan te trekken als het fout is gelopen, kan dan best erg spannend worden. Het schijnt dat veel vrouwen er na een tijdje maar vanaf zien.
Feitelijk moet ik wat bewuster en alerter gaan daten. Ik vind dat als mega gevoelsmens lastig.
Dan denk ik stiekem, "Waarom komt die geweldig leuke vent niet gewoon aanbellen?!"
Dat zou super zijn.
Maar ja, je moet zelf verantwoordelijkheid nemen voor wat niet werkt, en ook voor wat je wil.
Dan is dit er ook nog: Bruce Lipton zei dat bijna niemand echt van zichzelf houdt. Als iemand dan tegen je zegt, “Ik hou van je!” heb je bewust of onbewust, “Hoe kun jij van me houden als ik niet eens van mezelf houd? Je hebt geen quality control!”
Interessante musings en heel niet verkeerd om eens te kijken naar hoe dingen zijn gelopen en wat je eventueel bij kunt schaven.
Inzicht geeft groei en verandering.
En grotere kans op die leuke partner!
geplaatst door Roosje - 831 keer gelezen
Vorige berichten
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.