Lef & Liefde of Wilson?
donderdag 7 augustus 2025
Willen we niet allemaal een heerlijke relatie?
We zeggen vaak dat we dat zoeken, maar wat het inhoudelijk nou is, kan flink uiteen lopen.
Het kan betekenen een veilige haven te zoeken, niet meer overal alleen voor staan. Of om niet meer alleen te zijn, gezelschap te hebben en ook niet alleen oud moeten worden.
Het kan financieel meer vastigheid geven, en weer anderen zoeken het misschien in het hebben van intimiteit en seks.
Veel zal aan achtergrond & ervaring liggen, leeftijd speelt ook een rol en dan is er iemands niveau van persoonlijke ontwikkeling.
Wat het hoe of waarom ook is, we willen allemaal een heerlijke relatie!
Als ik kijk naar de dingen die ik noemde, dan zit er bij alle een aspect van afhankelijkheid in.
Zelf is dat dan niet wat ik wil of zoek. Dan kom je op een niet-afhankelijke relatie, oftewel interdependente relatie.
Wat houdt dat in?
Het is een relatie waarin beiden flink persoonlijke groei hebben doorlopen en goed in eigen schoenen staan. Je hebt innerlijke kracht, een duidelijk zelfbeeld, bent gelukkig met wie en wat je bent, met alsnog ruimte voor groei en ontwikkeling.
Het is kortweg wie en hoe je bent als je niemand nodig hebt om je goed en gelukkig te voelen. Als je niemand zou vinden, zou het jammer zijn, maar je bent er niet minder voldaan en gelukkig door.
Velen zullen misschien nu “ja, dat wil ik!” knikken, maar het is niet perse makkelijk. Tenzij je een hele liefdevolle en gezonde opvoeding hebt gehad, vergt het een groeiproces om daar te komen.
Niet iedereen doet iets aan persoonlijke groei, maar al doe je het wel, dan kan wat je hebt meegekregen van huis uit een grote rol spelen.
Tot je 7 jaar bent, neem je namelijk ongecensureerd en ongefilterd alles op uit je omgeving. Dingen die je hoort, maar ook dingen die je ziet.
Mogelijk denk je nu, “wat een onzin?!” maar het heeft een reden. Het is niet om de mens het leven zuur te maken.
Om op te groeien tot een mens die in zijn/haar cultuur past, moet je duizenden regels en dingen leren van die cultuur.
Het is niet mogelijk een jong kind dat allemaal bij te gaan brengen, dus is het opgelost door ervoor te zorgen dat het brein gewoon alles opneemt en opslaat. Vanaf het moment dat je geboren bent.
Als we nu in een liefdevolle relaxte maatschappij zouden leven, zou er ook geen vuiltje aan de lucht zijn.
Helaas is dat niet het geval.
Velen zullen in deze fase een negatief zelfbeeld, lage zelfwaarde en zelfvertrouwen krijgen.
Dingen horen dat je stout of vervelend bent, ga maar in de hoek staan! Vroeger was dat zelfs op school heel normaal, maar al dat soort voorvallen kunnen je gevoel van eigenwaarde finaal onderuit halen. Grote kans dat je gaat aannemen dat je niet de moeite waard bent, je bent niet goed genoeg.
Ook je basisbeeld van hoe een liefdesrelatie werkt, heb je in die tijd gevormd, in eerste instantie via je ouders.
Dat is niet altijd een sprookjes romance a la "ze leefden nog lang en gelukkig".
Ga dan maar eens zien om later die heerlijke relatie te krijgen!
Zijn we dan verdoemd? Neuh.
Zoals ik het zie, is het een keuze. Je kunt altijd groeien en ontwikkelen, hoe jong of oud je ook bent.
Ik ben zelf enorm van leren en ontwikkelen. Heerlijk vind ik dat! Het zit gewoon in me.
Jung noemt het ook je individuatie proces. Dat is een levenslang proces van je ware zelf ontdekken en verwerkelijken. Je zonodig ook los kunnen maken van de massa en de invloeden daarvan.
Onlangs kwam het boek “The Honeymoon Effect” op mijn pad.
Daar zit een overlap in met klaar zijn voor een interdependente relatie en Jung’s individuatie.
Kortgezegd is de hoofdboodschap dat je als je verliefd bent, niet gerund wordt door die programma’s van de eerste 7 jaar.
Je bent gelukkig en gezond, hebt energie, en ’s ochtends kijk je vol vreugde uit naar de nieuwe dag.
Zo hoort het altijd te zijn, dat is hoe we bedoeld zijn te leven: elke dag het honeymoon effect.
Waarom is dat in je eentje creëren dan zo moeilijk?
Ik denk door wat de auteur ook uitlegt: We hebben een gemeenschap nodig om te (over)leven. Los van vermenigvuldiging.
Dat begint bij binding met 1 persoon. Je hebt dus een instinctieve, natuurlijke drang om die speciale ander in je leven te hebben.
Samen die heerlijke relatie cre-eren!
Liefde is het allerbelangrijkste wat er is. Het overstijgt op zich eten en drinken.
Ergens heb ik dan ook een “ja maar…” als ik dat hoor. Maar denk eens aan de film “Cast Away” met Tom Hanks.
Hij had eten en drinken op het eiland. Toch riskeert hij zijn leven door weg te gaan.
Waarom? Het diepe verlangen te verbinden met een ander. Dat oversteeg leven met wel eten en drinken.
Hij had een volleybal met gezicht die hij “Wilson” noemde. Daar praatte hij tegen. Uit verlangen te connecten.
Wij kunnen niet zonder liefde, gemeenschap, verbinding. En dat begint met 1 ander. Een levend mens van vlees en bloed, een voorwerp als bijvoorbeeld een volleybal voldoet niet.
Rijst de vraag: waarom op je eiland blijven zitten met op zich je natje en droogje?
Waarom niet dat vlot bouwen en een risico durven nemen om die liefde te vinden en die fantastische relatie te hebben?
Wat houdt je tegen? Wat is jouw Wilson?
geplaatst door Roosje - 1173 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.