Lef & Liefde of Wilson?
donderdag 7 augustus 2025
Willen we niet allemaal een heerlijke relatie?
We zeggen vaak dat we dat zoeken, maar wat het inhoudelijk nou is, kan flink uiteen lopen.
Het kan betekenen een veilige haven te zoeken, niet meer overal alleen voor staan. Of om niet meer alleen te zijn, gezelschap te hebben en ook niet alleen oud moeten worden.
Het kan financieel meer vastigheid geven, en weer anderen zoeken het misschien in het hebben van intimiteit en seks.
Veel zal aan achtergrond & ervaring liggen, leeftijd speelt ook een rol en dan is er iemands niveau van persoonlijke ontwikkeling.
Wat het hoe of waarom ook is, we willen allemaal een heerlijke relatie!
Als ik kijk naar de dingen die ik noemde, dan zit er bij alle een aspect van afhankelijkheid in.
Zelf is dat dan niet wat ik wil of zoek. Dan kom je op een niet-afhankelijke relatie, oftewel interdependente relatie.
Wat houdt dat in?
Het is een relatie waarin beiden flink persoonlijke groei hebben doorlopen en goed in eigen schoenen staan. Je hebt innerlijke kracht, een duidelijk zelfbeeld, bent gelukkig met wie en wat je bent, met alsnog ruimte voor groei en ontwikkeling.
Het is kortweg wie en hoe je bent als je niemand nodig hebt om je goed en gelukkig te voelen. Als je niemand zou vinden, zou het jammer zijn, maar je bent er niet minder voldaan en gelukkig door.
Velen zullen misschien nu “ja, dat wil ik!” knikken, maar het is niet perse makkelijk. Tenzij je een hele liefdevolle en gezonde opvoeding hebt gehad, vergt het een groeiproces om daar te komen.
Niet iedereen doet iets aan persoonlijke groei, maar al doe je het wel, dan kan wat je hebt meegekregen van huis uit een grote rol spelen.
Tot je 7 jaar bent, neem je namelijk ongecensureerd en ongefilterd alles op uit je omgeving. Dingen die je hoort, maar ook dingen die je ziet.
Mogelijk denk je nu, “wat een onzin?!” maar het heeft een reden. Het is niet om de mens het leven zuur te maken.
Om op te groeien tot een mens die in zijn/haar cultuur past, moet je duizenden regels en dingen leren van die cultuur.
Het is niet mogelijk een jong kind dat allemaal bij te gaan brengen, dus is het opgelost door ervoor te zorgen dat het brein gewoon alles opneemt en opslaat. Vanaf het moment dat je geboren bent.
Als we nu in een liefdevolle relaxte maatschappij zouden leven, zou er ook geen vuiltje aan de lucht zijn.
Helaas is dat niet het geval.
Velen zullen in deze fase een negatief zelfbeeld, lage zelfwaarde en zelfvertrouwen krijgen.
Dingen horen dat je stout of vervelend bent, ga maar in de hoek staan! Vroeger was dat zelfs op school heel normaal, maar al dat soort voorvallen kunnen je gevoel van eigenwaarde finaal onderuit halen. Grote kans dat je gaat aannemen dat je niet de moeite waard bent, je bent niet goed genoeg.
Ook je basisbeeld van hoe een liefdesrelatie werkt, heb je in die tijd gevormd, in eerste instantie via je ouders.
Dat is niet altijd een sprookjes romance a la "ze leefden nog lang en gelukkig".
Ga dan maar eens zien om later die heerlijke relatie te krijgen!
Zijn we dan verdoemd? Neuh.
Zoals ik het zie, is het een keuze. Je kunt altijd groeien en ontwikkelen, hoe jong of oud je ook bent.
Ik ben zelf enorm van leren en ontwikkelen. Heerlijk vind ik dat! Het zit gewoon in me.
Jung noemt het ook je individuatie proces. Dat is een levenslang proces van je ware zelf ontdekken en verwerkelijken. Je zonodig ook los kunnen maken van de massa en de invloeden daarvan.
Onlangs kwam het boek “The Honeymoon Effect” op mijn pad.
Daar zit een overlap in met klaar zijn voor een interdependente relatie en Jung’s individuatie.
Kortgezegd is de hoofdboodschap dat je als je verliefd bent, niet gerund wordt door die programma’s van de eerste 7 jaar.
Je bent gelukkig en gezond, hebt energie, en ’s ochtends kijk je vol vreugde uit naar de nieuwe dag.
Zo hoort het altijd te zijn, dat is hoe we bedoeld zijn te leven: elke dag het honeymoon effect.
Waarom is dat in je eentje creëren dan zo moeilijk?
Ik denk door wat de auteur ook uitlegt: We hebben een gemeenschap nodig om te (over)leven. Los van vermenigvuldiging.
Dat begint bij binding met 1 persoon. Je hebt dus een instinctieve, natuurlijke drang om die speciale ander in je leven te hebben.
Samen die heerlijke relatie cre-eren!
Liefde is het allerbelangrijkste wat er is. Het overstijgt op zich eten en drinken.
Ergens heb ik dan ook een “ja maar…” als ik dat hoor. Maar denk eens aan de film “Cast Away” met Tom Hanks.
Hij had eten en drinken op het eiland. Toch riskeert hij zijn leven door weg te gaan.
Waarom? Het diepe verlangen te verbinden met een ander. Dat oversteeg leven met wel eten en drinken.
Hij had een volleybal met gezicht die hij “Wilson” noemde. Daar praatte hij tegen. Uit verlangen te connecten.
Wij kunnen niet zonder liefde, gemeenschap, verbinding. En dat begint met 1 ander. Een levend mens van vlees en bloed, een voorwerp als bijvoorbeeld een volleybal voldoet niet.
Rijst de vraag: waarom op je eiland blijven zitten met op zich je natje en droogje?
Waarom niet dat vlot bouwen en een risico durven nemen om die liefde te vinden en die fantastische relatie te hebben?
Wat houdt je tegen? Wat is jouw Wilson?
geplaatst door Roosje - 1330 keer gelezen
Vorige berichten
Open tuinen weekend
Afgelopen weekend kon ik in Heiloo een aantal mooie tuinen bezoeken die aan het open tuinenweekend van Groei en Bloei meededen. Op internet kon ik de adressen vinden en ook of de tuin op zaterdag of zondag open was. Mijn festivalmaatje heeft ook een grote tuin en wilde wel met me meegaan. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus en met de uitgeprinte adressenlijst + overzichtskaart hoe er makkelijk te komen naar Heiloo. De auto in de schaduw neergezet en verder met de fiets op stap.
De trotse eigenaren gaven zelf een rondleiding door hun tuin om toelichting te geven over de prachtig aangelegde borders met bloeiende heesters en fleurige bloemperken. Ze wisten ook bijna alle namen van de soms zeldzame planten in hun tuin. Ik moest af en toe best lachen om de Nederlandse benaming van sommige planten. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van de plant Schout bij Nacht en ook de plant Jan op de Preekstoel was mij volledig onbekend. De topper vonden we allebei een reusachtig grote tuin, bijna aan de rand van het Heiloo-er bos,
Deze tuin had geen schutting nodig, lag (bijna) direct bij het bos. Een aangrenzende, eveneens grote tuin, had alleen wat doorzichtig gaas als afscheiding ivm huisdieren. Een andere buur had helemaal geen afscheiding geplaatst, want dat was makkelijker omdat ze allebei dezelfde grasmaaier gebruikten. Er was nu wel tijdelijk een lint gespannen, want deze buren deden dit jaar niet mee aan Groei en Bloei. Je kon wel hun hele tuin overzien. Het geheel was net een park, met uitzicht aan alle kanten op de hoge bomen van het bos, schitterend gewoon !!
Overal in deze prachtige tuin stonden zitjes, waar je even mocht neerstrijken om volop van de tuin te genieten. De meeste bezoekers waren echtparen op leeftijd, of 2 vriendinnen, die ook deze route per fiets deden. Alleengaande heren heb ik niet gezien, misschien omdat het toen ook best wel warm was. Of is bij anderen in de tuin gaan kijken, hoe de mensen alles zo smaakvol hebben ingericht iets wat vooral vrouwen leuk vinden om te doen?
Aangezien ik in mijn eigen tuin altijd wel een struik zie die gesnoeid moet worden of bloemen die uitgebloeid zijn, die weggeknipt moeten worden, kan ik nooit zo lang stil zitten in mijn eigen tuin. Die behoefte is er niet in andermans tuin. Ik kon heerlijk blijven zitten en ik genoot met volle teugen van deze prachtige tuin. Heel rustgevend en beslist een uitje dat voor herhaling vatbaar is...
Mijn huis
Ik heb een mooi oud en groot huis, waar ik graag en (een beetje trots) binnenkom. Ik ken de geluiden, weet waar het licht mooi valt en waar je fijn zit. Ik kan me hier goed redden.
En dat is misschien wel precies het woord: redden.
Ik kook, ruim op, zet de vuilnis buiten en heb mijn leven aardig op orde. Geen zorgen, goede gezondheid, veel sociale contacten. Maar soms, vooral ’s avonds, als het huis stil wordt, ontbreekt er iets.
Ik mis een partner.
Niet zo zeer voor vakanties of feestdagen. Om ergens te gaan eten of drinken, naar een museum te gaan of een wandeling te maken. Dat zijn fijne dingen, zeker. Maar …..
Ik mis iemand, die er gewoon is. Die niet per se naast mij op de bank hoeft te zitten. Die misschien een film kijkt of in de keuken een kop thee maakt, terwijl ik achter de computer zit. Iemand van wie je de aanwezigheid voelt, zonder dat er gepraat hoeft te worden. Dat je allebei je eigen dingen doet, soms zelfs op grote afstand, maar gewoon weten en vooral voelen: wij horen bij elkaar, wij zijn er voor elkaar. Altijd de verbinding en de liefde voor elkaar voelen.
Mijn huis is mijn huis. Daar ben ik blij mee. Echt. Maar soms denk ik: het zou nog warmer zijn als iemand hier niet op bezoek kwam, maar thuiskwam.
En…. hoe ik ook gehecht ben aan mijn huis. Ik hoop dat duidelijk is, dat dat dus niet het belangrijkste in mijn leven is. Ik zou het graag ruilen voor een gezellig huisje vol liefde ergens op een dijk langs de rivier, naast het bos of bij het strand. Een leuk appartement in het centrum van de stad mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit zolang er op zaterdag een ouderwetse papieren krant in de bus ligt en een kopje koffie van je geliefde op tafel staat en er vrede in je hart is.
Terug naar de eenvoud en de essentie van waar het in dit leven echt om gaat. Ergen thuiskomen.
Waar val ik op en wie valt op mij?
In een vorige blog heb ik de consequenties aangeroerd van een letterlijke val. Niemand vindt het fijn om ongewild een val te maken. Alleen parachutisten is het gegeven door een goede beveiliging een – lange – val te maken. Maar verder? Soms letten we niet op, en dan gaat het goed fout. Er is nog een andere valpartij: als een regering ten val wordt gebracht gaat dat veelal gepaard met geweld of doordat ze ernstige fouten heeft gemaakt en daardoor opstapt.
Er is ook een verschil tussen ergens over vallen en op iemand vallen. Bij het daten gaat het er om, dat iemand je eerst opvalt – opvallend vindt, dat je dan op die persoon valt omdat hij of zij je bevalt. Grappig dat het werkwoord vallen dus positief en negatief gebruikt wordt, al naar gelang de context waarin het geplaatst wordt.
Ik geloof dat het een enkele keer voorkomt, dat beide personen meteen op elkaar vallen. Vaker zal een van de twee zich erg aangetrokken voelen, terwijl de ander nog onzeker is over zijn of haar gevoelens. Als na enige tijd het samenzijn – de ontmoeting beiden bevalt kan het na verloop van een jaar zelfs leiden tot een bevalling…. Anderzijds kan een date ook gruwelijk tegenvallen.
Ik kan er niet omheen, het valt mij op dat ook als je niet meer zo piepjong bent toch het uiterlijk bij de eerste ontmoeting essentieel is. Hoewel, is uitstraling een betere omschrijving?
De eerste keer, dat je elkaar aankijkt bij een date is uiterst belangrijk. Daar staat of valt alles mee. Mannen vallen vaak op een bevallige dame, vrouwen kijken meer dan mannen naar de kleding en uiterlijke verzorging.
Veel uiterlijke aspecten zijn vaak momentopnamen. Er zijn legio cartoons van vrouwen met krulspelden in het haar als ze wakker worden en van mannen met een buik welke bij geval als dienblad gebruikt kan worden. Niemand gaat op voorhand proberen te daten met zulke mensen. Daten is een zaak van vallen en opstaan. Wie vaker dan een of twee keer een afspraakje had dat geen vervolg kreeg moest zich zeker als zo’n gevalletje zich voor het eerst voordeed even herpakken, voordat hij of zij het opnieuw probeert. Een afzegging – een blauwtje valt niet lekker.
Sommige dates zijn echt niet leuk. Het is nog net geen gevecht. Ik herinner mij nog dat ik als jonge knaap een keer werd uitgenodigd bij een dame thuis. Zij zat nota bene achter een bureau en ik mocht op een stoel daarvoor plaats nemen. Misschien was ze bang dat ik in de aanval zou gaan?
Nu schiet mij de spreuk te binnen van Karel Doorman, Karel Doorman wordt vaak geëerd omdat hij in 1942 tijdens de Slag in de Javazee “Ik val aan, volg mij” zou hebben gezegd, wat erg dapper werd gevonden. Dit is echter niet geheel waarheidsgetrouw. Doorman gaf aan alle schepen het sein “Follow me” (“[to] All ships. Follow me”). Daarmee gaf hij aan dat ze niet de Exeter, maar het vlaggenschip De Ruyter moesten volgen. (bron Wikipedia)
Ik zal die kreet absoluut nooit slaken. Maar het kan geen kwaad er voor te zorgen, dat ik niet steeds in de zelfde valkuil loop, mocht ik ooit weer een date hebben… Andersom zet ik wel een valletje als ik een muis wil vangen, maar die strategie hanteer ik niet voor een date..
Hopelijk valt deze blog niet verkeerd en misschien valt hij in de smaak, en ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt..