Red je het in je uppie of is hulp welkom?
maandag 25 augustus 2025
Ik ontmoet regelmatig mensen die bijzondere kennis of bijzondere vaardigheden hebben. Het zijn specialisten, sommigen lopen te koop met wat ze kunnen en op het voorhoofd van anderen valt niet af te lezen, wat ze allemaal in hun mars hebben. Een aantal van die handige mensen doen niet moeilijk, als ik ze vraag voor mij iets te doen, waar ik zelf geen kaas van gegeten heb.
Zo is onder de bezoekers van de koffiegroep op dinsdag een echtpaar, waarvan de man veel kennis heeft van alles wat technisch is, vooral als het gaat om het oplossen van problemen met computers, internet en telefoons. Op donderdag heeft hij zelfs op een andere locatie spreekuur voor mensen die niet zelf uit hun digitale vraagstukken komen. Ook geeft hij advies aan zijn vraagstellers over de aanschaf van hard- en software, dit alles doet hij geheel gratis.
Ik ontmoet ook mensen met totaal andere kwaliteiten. Zij hebben een luisterend oor als iemand hen hun persoonlijke problemen voorlegt. Deze luisteraars komen niet meteen met een oplossing, veeleer met suggesties. Ik reken mijzelf ook tot die geopende oren. Het is raar, dat ik na zo’n gesprek rijker weg ga dan toen ik begon met de luistersessie. Ik leer dan mijn eigen situatie te relativeren. Door bijvoorbeeld niet langer een relatie te idealiseren, maar ook de voordelen van op mijzelf zijn te waarderen.
Anderzijds: Wie een tijdje single is dreigt op den duur een eenpitter te worden. Het is heel verfrissend, als een buitenstaander mij op een ander spoor zet. Voorwaarde is dan weer wel, dat die ander geen belang heeft bij het advies en / of de hulp die ik krijg. Wanneer ik iemand betaal voor de hulp die ik nodig heb is hoef ik in principe niet bang te zijn, dat er eigen belang in het spel is. Maar als bij pro deo hulp, anders gezegd hulp op vrijwillige basis geen goede afspraken gemaakt zijn kan ik achteraf voor onplezierige verrassingen komen te staan.
Misschien moet ik dit niet allemaal zo zwaar opnemen. Ik ken situaties van buren, die regelmatig zorgen voor hun buurman of buurvrouw, die even in een dipje zit door hem of haar een warme maaltijd te geven. Daar is geen door de gever en ontvanger ondertekende overeenkomst voor nodig. Enige souplesse is wel vereist, als iemand aangeeft, dat een afspraak niet doorgaat omdat haar hulp dan komt moet ik daar in berusten. Die hulptroepen zijn van een ander gehalte dan vroeger. Er is om hen heen meer georganiseerd. Voordat je gebruik kunt maken van hun diensten gaat de hulpvrager door een administratieve, ambtelijke molen. Tenminste als (een deel van) de kosten van die hulp van overheidswege vergoed wordt. Wie goed in de slappe was zit hoeft die vaak moeizame weg niet af te leggen voordat de hulp op de stoep staat. Tegenwoordig zijn veel van deze hulpkrachten expats.
Niet zo lang geleden huurde een heel vriendelijke jonge dame het appartement boven mij. Een vrouw uit Zuid Afrika, een expat, sprak alleen Engels. Zij was fulltime nanny, dus kinderverzorgster voor een gezin in Aerdenhout, een gemeente waar veel mensen wonen die niet elk dubbeltje hoeven om te draaien. Mijn tijdelijke bovenbuurvrouw betaalde voor het appartement € 1250,- incl. nutsvoorzieningen, maar zij had uiteraard nog allerlei andere uitgaven. Die moeten dan uitsluitend uit haar salaris als nanny bekostigd worden.
Er is dus een tweedeling in Nederland waar het gaat om hulp krijgen en hulp geven. Een relatief kleine bovenlaag kan het zich veroorloven om uit eigen zak hulp in huis te krijgen, terwijl anderen zich te pletter lopen tegen de muren van instanties voordat ook zij geholpen worden. Ook dat heb ik onlangs meegemaakt.
Een weduwe van woont haar psychisch zieke dochter in hetzelfde huis, zij wil haar dochter niet prijsgeven aan een opname in een kliniek. Een en ander betekent wel dat zij zich in allerlei bochten moet wringen om begeleiding te krijgen in het weekend en om op doordeweekse dagen een passende dagbesteding voor haar dochter te regelen. Toen haar man nog leefde werden die lasten veel beter verdeeld. Onnodig te zeggen dat deze weduwe weinig of geen ruimte heeft om zich te richten op een nieuwe relatie. Wie heeft ook zo’n situatie meegemaakt?
geplaatst door Aktivo1 - 799 keer gelezen
Vorige berichten
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e
Man Cave
Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuz