Red je het in je uppie of is hulp welkom?
maandag 25 augustus 2025
Ik ontmoet regelmatig mensen die bijzondere kennis of bijzondere vaardigheden hebben. Het zijn specialisten, sommigen lopen te koop met wat ze kunnen en op het voorhoofd van anderen valt niet af te lezen, wat ze allemaal in hun mars hebben. Een aantal van die handige mensen doen niet moeilijk, als ik ze vraag voor mij iets te doen, waar ik zelf geen kaas van gegeten heb.
Zo is onder de bezoekers van de koffiegroep op dinsdag een echtpaar, waarvan de man veel kennis heeft van alles wat technisch is, vooral als het gaat om het oplossen van problemen met computers, internet en telefoons. Op donderdag heeft hij zelfs op een andere locatie spreekuur voor mensen die niet zelf uit hun digitale vraagstukken komen. Ook geeft hij advies aan zijn vraagstellers over de aanschaf van hard- en software, dit alles doet hij geheel gratis.
Ik ontmoet ook mensen met totaal andere kwaliteiten. Zij hebben een luisterend oor als iemand hen hun persoonlijke problemen voorlegt. Deze luisteraars komen niet meteen met een oplossing, veeleer met suggesties. Ik reken mijzelf ook tot die geopende oren. Het is raar, dat ik na zo’n gesprek rijker weg ga dan toen ik begon met de luistersessie. Ik leer dan mijn eigen situatie te relativeren. Door bijvoorbeeld niet langer een relatie te idealiseren, maar ook de voordelen van op mijzelf zijn te waarderen.
Anderzijds: Wie een tijdje single is dreigt op den duur een eenpitter te worden. Het is heel verfrissend, als een buitenstaander mij op een ander spoor zet. Voorwaarde is dan weer wel, dat die ander geen belang heeft bij het advies en / of de hulp die ik krijg. Wanneer ik iemand betaal voor de hulp die ik nodig heb is hoef ik in principe niet bang te zijn, dat er eigen belang in het spel is. Maar als bij pro deo hulp, anders gezegd hulp op vrijwillige basis geen goede afspraken gemaakt zijn kan ik achteraf voor onplezierige verrassingen komen te staan.
Misschien moet ik dit niet allemaal zo zwaar opnemen. Ik ken situaties van buren, die regelmatig zorgen voor hun buurman of buurvrouw, die even in een dipje zit door hem of haar een warme maaltijd te geven. Daar is geen door de gever en ontvanger ondertekende overeenkomst voor nodig. Enige souplesse is wel vereist, als iemand aangeeft, dat een afspraak niet doorgaat omdat haar hulp dan komt moet ik daar in berusten. Die hulptroepen zijn van een ander gehalte dan vroeger. Er is om hen heen meer georganiseerd. Voordat je gebruik kunt maken van hun diensten gaat de hulpvrager door een administratieve, ambtelijke molen. Tenminste als (een deel van) de kosten van die hulp van overheidswege vergoed wordt. Wie goed in de slappe was zit hoeft die vaak moeizame weg niet af te leggen voordat de hulp op de stoep staat. Tegenwoordig zijn veel van deze hulpkrachten expats.
Niet zo lang geleden huurde een heel vriendelijke jonge dame het appartement boven mij. Een vrouw uit Zuid Afrika, een expat, sprak alleen Engels. Zij was fulltime nanny, dus kinderverzorgster voor een gezin in Aerdenhout, een gemeente waar veel mensen wonen die niet elk dubbeltje hoeven om te draaien. Mijn tijdelijke bovenbuurvrouw betaalde voor het appartement € 1250,- incl. nutsvoorzieningen, maar zij had uiteraard nog allerlei andere uitgaven. Die moeten dan uitsluitend uit haar salaris als nanny bekostigd worden.
Er is dus een tweedeling in Nederland waar het gaat om hulp krijgen en hulp geven. Een relatief kleine bovenlaag kan het zich veroorloven om uit eigen zak hulp in huis te krijgen, terwijl anderen zich te pletter lopen tegen de muren van instanties voordat ook zij geholpen worden. Ook dat heb ik onlangs meegemaakt.
Een weduwe van woont haar psychisch zieke dochter in hetzelfde huis, zij wil haar dochter niet prijsgeven aan een opname in een kliniek. Een en ander betekent wel dat zij zich in allerlei bochten moet wringen om begeleiding te krijgen in het weekend en om op doordeweekse dagen een passende dagbesteding voor haar dochter te regelen. Toen haar man nog leefde werden die lasten veel beter verdeeld. Onnodig te zeggen dat deze weduwe weinig of geen ruimte heeft om zich te richten op een nieuwe relatie. Wie heeft ook zo’n situatie meegemaakt?
geplaatst door Aktivo1 - 719 keer gelezen
Vorige berichten
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry