terug

Buikgevoel

vrijdag 5 september 2025

Gister was ik in de auto op weg om naar mijn dochter te gaan toen er een zwik kleinere meeuwen op de weg zaten.
Als vanzelf wil je dan afremmen, terwijl ik weet dat ze gewoon wegvliegen voor ik er ook maar 1 zou kunnen raken.
Duiven zijn erger, want die wachten echt tot de laatste milliseconde met wegvliegen. Dan ga ik meestal toch twijfelen en instinctief afremmen. Om dan te mopperen als het beest zich op tijd uit de vleugels maakt.
We hebben ook andere instincten. Als iemand onverwachts iets naar je gooit, duik je automatisch weg. Zelfbescherming?
Het is wel een handige om te gebruiken als je bijv. belaagd zou worden, want ook een belager heeft die reflex. Al gooi je met klats water of een pakje papieren zakdoekjes, iemand duikt instinctief opzij. Ook in communicatie en interactie hebben we te maken met instinct. 

Als je naar je intuïtie luistert, dan weet je gewoon of iemand je ligt of niet. Of dat nou vriendschap, familie, dating en relatie betreft.
Net zoals je kunt weten en voelen hoe de sfeer is in een ruimte als je er binnenkomt.

Ik weet nog dat mijn ooitmalige man en ik uitgenodigd waren op een verjaardag. Met het binnen lopen voelde ik meteen al een wat zware sfeer, terwijl mensen voor het oog toch gewoon aan het kletsen waren. Maar misschien waren er net wat woorden geweest tussen mensen. Ik vroeg het later aan mijn man en hij had het ook opgemerkt.
Je kunt ook met een gebouw hebben dat het je niet aanstaat. Als je een huis wilt kopen, waarom vind je het ene dan helemaal te gek en het andere finaal niets terwijl dat net zo goed is met wat het biedt?

We staan er meestal niet zo bij stil maar veel van wat we beslissen of doen, is gebaseerd op een gevoel. Zelfs wat je aantrekt, de kleur ervan, of wat je gaat eten.
Soms heb ik zo waanzinnig veel trek in mosselen. Dan smaken ze me ook fantastisch! Andere keren moet ik er werkelijk niet aan denken en als ik ze dan tegen heug en meug toch zou eten, gaan ze niet goed vallen. En eindigt het meeste ervan in de vuilnisbak.
Ook heb ik een tijd een niet te bedwingen trek gehad in zalmfilet. Niet handig voor je portemonnee! Toen ging ik Omega 3 capsules gebruiken, weg was mijn drang om zalm te eten. Mijn lijf had duidelijk gemaakt wat het nodig had.

Met mensen is het ook een handige, je buikgevoel. Of je je er nou van bewust bent of niet zo. Als je met iemand iets persoonlijks wil delen, maar je wilt niet dat het verder verteld wordt, dan weet je intuïtief tegen wie je dat wel of niet kunt vertellen.
Mits je luistert naar je gevoel.

Daar gaat het vaak wel weer mis. Die duif rijden we dan niet zomaar plat, maar met mensen varen we vaak niet of niet genoeg op ons buikgevoel.

Hoe komt dat dan? Qua mensen wordt ons van jongs af aan geleerd dat we netjes en beleefd moeten zijn. Hoe we ons werkelijk voelen mogen we niet uitspreken en niet eens laten merken.
We moeten wachten tot de ‘grote mensen’ uitgesproken zijn, vriendelijk en aardig zijn tegen mensen al vind je ze niet leuk of ronduit eng enzovoorts.
Al dat soort dingen hebben ons afgeleerd naar ons instinct te luisteren.
Bij de één zal dat erger zijn dan de ander natuurlijk. Maar ik denk dat de meesten van ons wel toch wel een zg. ‘opvoedkundig stemmetje’ hebben wat mee bepaalt wat we doen.

Als we met daten ons buikgevoel ‘aan’ zetten én daar ook gehoor aan geven, kan dat ons behoorlijk helpen.
Je weet dan vaak direct -of al heel snel- of iemand bij jou past of niet. Daartoe hoef je iemand niet heel uitgebreid te kennen. Of iemand in principe wel of niet met jou resoneert, kun je meteen weten. Je buikgevoel vertelt je dat. Dat wil niet zeggen dat je dan altijd een relatie krijgt, maar er is wel meer kans. Je ligt elkaar wel. Je bent in ieder geval een ‘bijna-match’.
Als je daarentegen intuïtief een bepaalde weerstand voelt, of ronduit “nope” maar dat gevoel dan door het opvoedkundig stemmetje negeert, kan dat je later duur komen te staan.
Feitelijk gaslight je dan jezelf.

Ik zat op een terrasje met een date en het was op zich niet verkeerd. Ook niet echt top, maar we zaten toch fijn te praten. Toen legde hij tijdens het gesprek zijn hand op mijn bovenbeen en voor ik er maar over kon denken, reageerde mijn been door heel snel weg te trekken, naar opzij.
Een puur instinctieve reactie waar mijn brein niet eens bij betrokken was.
Ik had iets van “Wow, dat zegt genoeg! Mijn lijf weet al dat dit hem niet is.”
Hij had de boodschap ook luid en klaar ontvangen. We zijn even later amicaal uit elkaar gegaan.

Terugkijkend op mijn relaties, wist ik instinctief ook al héél vroeg dat er iets niet klopte. Ik heb dat genegeerd om verschillende redenen. In het eerste geval was dat grotendeels dat opvoedkundige stemmetje.
De andere twee gevallen lagen anders. Bij de ene werd ik ronduit gemanipuleerd en bleek hij veel later een narcist te zijn. Bij mijn laatste korte relatie was het onzekerheid van mijn kant.
Er zijn dus meerdere redenen waarom je je intuïtie, of buikgevoel, negeert. Soms weet je het niet eens bewust, andere keren wel maar is er alsnog iets waardoor je er niet naar luistert.

Er zijn natuurlijk ook hele leuke intuïtieve dingen.
Iemand in de ogen kijken en zo’n speciaal gevoel krijgen. Weten en voelen dat die persoon bij jou zou passen. Dat kan ook met een profiel of foto op een datingsite.
En om bij buikgevoel te blijven, we zeggen niet voor niets “vlinders in je buik”!

geplaatst door Roosje - 1104 keer gelezen