Buikgevoel
vrijdag 5 september 2025
Gister was ik in de auto op weg om naar mijn dochter te gaan toen er een zwik kleinere meeuwen op de weg zaten.
Als vanzelf wil je dan afremmen, terwijl ik weet dat ze gewoon wegvliegen voor ik er ook maar 1 zou kunnen raken.
Duiven zijn erger, want die wachten echt tot de laatste milliseconde met wegvliegen. Dan ga ik meestal toch twijfelen en instinctief afremmen. Om dan te mopperen als het beest zich op tijd uit de vleugels maakt.
We hebben ook andere instincten. Als iemand onverwachts iets naar je gooit, duik je automatisch weg. Zelfbescherming?
Het is wel een handige om te gebruiken als je bijv. belaagd zou worden, want ook een belager heeft die reflex. Al gooi je met klats water of een pakje papieren zakdoekjes, iemand duikt instinctief opzij. Ook in communicatie en interactie hebben we te maken met instinct.
Als je naar je intuïtie luistert, dan weet je gewoon of iemand je ligt of niet. Of dat nou vriendschap, familie, dating en relatie betreft.
Net zoals je kunt weten en voelen hoe de sfeer is in een ruimte als je er binnenkomt.
Ik weet nog dat mijn ooitmalige man en ik uitgenodigd waren op een verjaardag. Met het binnen lopen voelde ik meteen al een wat zware sfeer, terwijl mensen voor het oog toch gewoon aan het kletsen waren. Maar misschien waren er net wat woorden geweest tussen mensen. Ik vroeg het later aan mijn man en hij had het ook opgemerkt.
Je kunt ook met een gebouw hebben dat het je niet aanstaat. Als je een huis wilt kopen, waarom vind je het ene dan helemaal te gek en het andere finaal niets terwijl dat net zo goed is met wat het biedt?
We staan er meestal niet zo bij stil maar veel van wat we beslissen of doen, is gebaseerd op een gevoel. Zelfs wat je aantrekt, de kleur ervan, of wat je gaat eten.
Soms heb ik zo waanzinnig veel trek in mosselen. Dan smaken ze me ook fantastisch! Andere keren moet ik er werkelijk niet aan denken en als ik ze dan tegen heug en meug toch zou eten, gaan ze niet goed vallen. En eindigt het meeste ervan in de vuilnisbak.
Ook heb ik een tijd een niet te bedwingen trek gehad in zalmfilet. Niet handig voor je portemonnee! Toen ging ik Omega 3 capsules gebruiken, weg was mijn drang om zalm te eten. Mijn lijf had duidelijk gemaakt wat het nodig had.
Met mensen is het ook een handige, je buikgevoel. Of je je er nou van bewust bent of niet zo. Als je met iemand iets persoonlijks wil delen, maar je wilt niet dat het verder verteld wordt, dan weet je intuïtief tegen wie je dat wel of niet kunt vertellen.
Mits je luistert naar je gevoel.
Daar gaat het vaak wel weer mis. Die duif rijden we dan niet zomaar plat, maar met mensen varen we vaak niet of niet genoeg op ons buikgevoel.
Hoe komt dat dan? Qua mensen wordt ons van jongs af aan geleerd dat we netjes en beleefd moeten zijn. Hoe we ons werkelijk voelen mogen we niet uitspreken en niet eens laten merken.
We moeten wachten tot de ‘grote mensen’ uitgesproken zijn, vriendelijk en aardig zijn tegen mensen al vind je ze niet leuk of ronduit eng enzovoorts.
Al dat soort dingen hebben ons afgeleerd naar ons instinct te luisteren.
Bij de één zal dat erger zijn dan de ander natuurlijk. Maar ik denk dat de meesten van ons wel toch wel een zg. ‘opvoedkundig stemmetje’ hebben wat mee bepaalt wat we doen.
Als we met daten ons buikgevoel ‘aan’ zetten én daar ook gehoor aan geven, kan dat ons behoorlijk helpen.
Je weet dan vaak direct -of al heel snel- of iemand bij jou past of niet. Daartoe hoef je iemand niet heel uitgebreid te kennen. Of iemand in principe wel of niet met jou resoneert, kun je meteen weten. Je buikgevoel vertelt je dat. Dat wil niet zeggen dat je dan altijd een relatie krijgt, maar er is wel meer kans. Je ligt elkaar wel. Je bent in ieder geval een ‘bijna-match’.
Als je daarentegen intuïtief een bepaalde weerstand voelt, of ronduit “nope” maar dat gevoel dan door het opvoedkundig stemmetje negeert, kan dat je later duur komen te staan.
Feitelijk gaslight je dan jezelf.
Ik zat op een terrasje met een date en het was op zich niet verkeerd. Ook niet echt top, maar we zaten toch fijn te praten. Toen legde hij tijdens het gesprek zijn hand op mijn bovenbeen en voor ik er maar over kon denken, reageerde mijn been door heel snel weg te trekken, naar opzij.
Een puur instinctieve reactie waar mijn brein niet eens bij betrokken was.
Ik had iets van “Wow, dat zegt genoeg! Mijn lijf weet al dat dit hem niet is.”
Hij had de boodschap ook luid en klaar ontvangen. We zijn even later amicaal uit elkaar gegaan.
Terugkijkend op mijn relaties, wist ik instinctief ook al héél vroeg dat er iets niet klopte. Ik heb dat genegeerd om verschillende redenen. In het eerste geval was dat grotendeels dat opvoedkundige stemmetje.
De andere twee gevallen lagen anders. Bij de ene werd ik ronduit gemanipuleerd en bleek hij veel later een narcist te zijn. Bij mijn laatste korte relatie was het onzekerheid van mijn kant.
Er zijn dus meerdere redenen waarom je je intuïtie, of buikgevoel, negeert. Soms weet je het niet eens bewust, andere keren wel maar is er alsnog iets waardoor je er niet naar luistert.
Er zijn natuurlijk ook hele leuke intuïtieve dingen.
Iemand in de ogen kijken en zo’n speciaal gevoel krijgen. Weten en voelen dat die persoon bij jou zou passen. Dat kan ook met een profiel of foto op een datingsite.
En om bij buikgevoel te blijven, we zeggen niet voor niets “vlinders in je buik”!
geplaatst door Roosje - 885 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.