Buikgevoel
vrijdag 5 september 2025
Gister was ik in de auto op weg om naar mijn dochter te gaan toen er een zwik kleinere meeuwen op de weg zaten.
Als vanzelf wil je dan afremmen, terwijl ik weet dat ze gewoon wegvliegen voor ik er ook maar 1 zou kunnen raken.
Duiven zijn erger, want die wachten echt tot de laatste milliseconde met wegvliegen. Dan ga ik meestal toch twijfelen en instinctief afremmen. Om dan te mopperen als het beest zich op tijd uit de vleugels maakt.
We hebben ook andere instincten. Als iemand onverwachts iets naar je gooit, duik je automatisch weg. Zelfbescherming?
Het is wel een handige om te gebruiken als je bijv. belaagd zou worden, want ook een belager heeft die reflex. Al gooi je met klats water of een pakje papieren zakdoekjes, iemand duikt instinctief opzij. Ook in communicatie en interactie hebben we te maken met instinct.
Als je naar je intuïtie luistert, dan weet je gewoon of iemand je ligt of niet. Of dat nou vriendschap, familie, dating en relatie betreft.
Net zoals je kunt weten en voelen hoe de sfeer is in een ruimte als je er binnenkomt.
Ik weet nog dat mijn ooitmalige man en ik uitgenodigd waren op een verjaardag. Met het binnen lopen voelde ik meteen al een wat zware sfeer, terwijl mensen voor het oog toch gewoon aan het kletsen waren. Maar misschien waren er net wat woorden geweest tussen mensen. Ik vroeg het later aan mijn man en hij had het ook opgemerkt.
Je kunt ook met een gebouw hebben dat het je niet aanstaat. Als je een huis wilt kopen, waarom vind je het ene dan helemaal te gek en het andere finaal niets terwijl dat net zo goed is met wat het biedt?
We staan er meestal niet zo bij stil maar veel van wat we beslissen of doen, is gebaseerd op een gevoel. Zelfs wat je aantrekt, de kleur ervan, of wat je gaat eten.
Soms heb ik zo waanzinnig veel trek in mosselen. Dan smaken ze me ook fantastisch! Andere keren moet ik er werkelijk niet aan denken en als ik ze dan tegen heug en meug toch zou eten, gaan ze niet goed vallen. En eindigt het meeste ervan in de vuilnisbak.
Ook heb ik een tijd een niet te bedwingen trek gehad in zalmfilet. Niet handig voor je portemonnee! Toen ging ik Omega 3 capsules gebruiken, weg was mijn drang om zalm te eten. Mijn lijf had duidelijk gemaakt wat het nodig had.
Met mensen is het ook een handige, je buikgevoel. Of je je er nou van bewust bent of niet zo. Als je met iemand iets persoonlijks wil delen, maar je wilt niet dat het verder verteld wordt, dan weet je intuïtief tegen wie je dat wel of niet kunt vertellen.
Mits je luistert naar je gevoel.
Daar gaat het vaak wel weer mis. Die duif rijden we dan niet zomaar plat, maar met mensen varen we vaak niet of niet genoeg op ons buikgevoel.
Hoe komt dat dan? Qua mensen wordt ons van jongs af aan geleerd dat we netjes en beleefd moeten zijn. Hoe we ons werkelijk voelen mogen we niet uitspreken en niet eens laten merken.
We moeten wachten tot de ‘grote mensen’ uitgesproken zijn, vriendelijk en aardig zijn tegen mensen al vind je ze niet leuk of ronduit eng enzovoorts.
Al dat soort dingen hebben ons afgeleerd naar ons instinct te luisteren.
Bij de één zal dat erger zijn dan de ander natuurlijk. Maar ik denk dat de meesten van ons wel toch wel een zg. ‘opvoedkundig stemmetje’ hebben wat mee bepaalt wat we doen.
Als we met daten ons buikgevoel ‘aan’ zetten én daar ook gehoor aan geven, kan dat ons behoorlijk helpen.
Je weet dan vaak direct -of al heel snel- of iemand bij jou past of niet. Daartoe hoef je iemand niet heel uitgebreid te kennen. Of iemand in principe wel of niet met jou resoneert, kun je meteen weten. Je buikgevoel vertelt je dat. Dat wil niet zeggen dat je dan altijd een relatie krijgt, maar er is wel meer kans. Je ligt elkaar wel. Je bent in ieder geval een ‘bijna-match’.
Als je daarentegen intuïtief een bepaalde weerstand voelt, of ronduit “nope” maar dat gevoel dan door het opvoedkundig stemmetje negeert, kan dat je later duur komen te staan.
Feitelijk gaslight je dan jezelf.
Ik zat op een terrasje met een date en het was op zich niet verkeerd. Ook niet echt top, maar we zaten toch fijn te praten. Toen legde hij tijdens het gesprek zijn hand op mijn bovenbeen en voor ik er maar over kon denken, reageerde mijn been door heel snel weg te trekken, naar opzij.
Een puur instinctieve reactie waar mijn brein niet eens bij betrokken was.
Ik had iets van “Wow, dat zegt genoeg! Mijn lijf weet al dat dit hem niet is.”
Hij had de boodschap ook luid en klaar ontvangen. We zijn even later amicaal uit elkaar gegaan.
Terugkijkend op mijn relaties, wist ik instinctief ook al héél vroeg dat er iets niet klopte. Ik heb dat genegeerd om verschillende redenen. In het eerste geval was dat grotendeels dat opvoedkundige stemmetje.
De andere twee gevallen lagen anders. Bij de ene werd ik ronduit gemanipuleerd en bleek hij veel later een narcist te zijn. Bij mijn laatste korte relatie was het onzekerheid van mijn kant.
Er zijn dus meerdere redenen waarom je je intuïtie, of buikgevoel, negeert. Soms weet je het niet eens bewust, andere keren wel maar is er alsnog iets waardoor je er niet naar luistert.
Er zijn natuurlijk ook hele leuke intuïtieve dingen.
Iemand in de ogen kijken en zo’n speciaal gevoel krijgen. Weten en voelen dat die persoon bij jou zou passen. Dat kan ook met een profiel of foto op een datingsite.
En om bij buikgevoel te blijven, we zeggen niet voor niets “vlinders in je buik”!
geplaatst door Roosje - 1028 keer gelezen
Vorige berichten
Open tuinen weekend
Afgelopen weekend kon ik in Heiloo een aantal mooie tuinen bezoeken die aan het open tuinenweekend van Groei en Bloei meededen. Op internet kon ik de adressen vinden en ook of de tuin op zaterdag of zondag open was. Mijn festivalmaatje heeft ook een grote tuin en wilde wel met me meegaan. Onze fietsen ingeladen in zijn bestelbus en met de uitgeprinte adressenlijst + overzichtskaart hoe er makkelijk te komen naar Heiloo. De auto in de schaduw neergezet en verder met de fiets op stap.
De trotse eigenaren gaven zelf een rondleiding door hun tuin om toelichting te geven over de prachtig aangelegde borders met bloeiende heesters en fleurige bloemperken. Ze wisten ook bijna alle namen van de soms zeldzame planten in hun tuin. Ik moest af en toe best lachen om de Nederlandse benaming van sommige planten. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van de plant Schout bij Nacht en ook de plant Jan op de Preekstoel was mij volledig onbekend. De topper vonden we allebei een reusachtig grote tuin, bijna aan de rand van het Heiloo-er bos,
Deze tuin had geen schutting nodig, lag (bijna) direct bij het bos. Een aangrenzende, eveneens grote tuin, had alleen wat doorzichtig gaas als afscheiding ivm huisdieren. Een andere buur had helemaal geen afscheiding geplaatst, want dat was makkelijker omdat ze allebei dezelfde grasmaaier gebruikten. Er was nu wel tijdelijk een lint gespannen, want deze buren deden dit jaar niet mee aan Groei en Bloei. Je kon wel hun hele tuin overzien. Het geheel was net een park, met uitzicht aan alle kanten op de hoge bomen van het bos, schitterend gewoon !!
Overal in deze prachtige tuin stonden zitjes, waar je even mocht neerstrijken om volop van de tuin te genieten. De meeste bezoekers waren echtparen op leeftijd, of 2 vriendinnen, die ook deze route per fiets deden. Alleengaande heren heb ik niet gezien, misschien omdat het toen ook best wel warm was. Of is bij anderen in de tuin gaan kijken, hoe de mensen alles zo smaakvol hebben ingericht iets wat vooral vrouwen leuk vinden om te doen?
Aangezien ik in mijn eigen tuin altijd wel een struik zie die gesnoeid moet worden of bloemen die uitgebloeid zijn, die weggeknipt moeten worden, kan ik nooit zo lang stil zitten in mijn eigen tuin. Die behoefte is er niet in andermans tuin. Ik kon heerlijk blijven zitten en ik genoot met volle teugen van deze prachtige tuin. Heel rustgevend en beslist een uitje dat voor herhaling vatbaar is...
Mijn huis
Ik heb een mooi oud en groot huis, waar ik graag en (een beetje trots) binnenkom. Ik ken de geluiden, weet waar het licht mooi valt en waar je fijn zit. Ik kan me hier goed redden.
En dat is misschien wel precies het woord: redden.
Ik kook, ruim op, zet de vuilnis buiten en heb mijn leven aardig op orde. Geen zorgen, goede gezondheid, veel sociale contacten. Maar soms, vooral ’s avonds, als het huis stil wordt, ontbreekt er iets.
Ik mis een partner.
Niet zo zeer voor vakanties of feestdagen. Om ergens te gaan eten of drinken, naar een museum te gaan of een wandeling te maken. Dat zijn fijne dingen, zeker. Maar …..
Ik mis iemand, die er gewoon is. Die niet per se naast mij op de bank hoeft te zitten. Die misschien een film kijkt of in de keuken een kop thee maakt, terwijl ik achter de computer zit. Iemand van wie je de aanwezigheid voelt, zonder dat er gepraat hoeft te worden. Dat je allebei je eigen dingen doet, soms zelfs op grote afstand, maar gewoon weten en vooral voelen: wij horen bij elkaar, wij zijn er voor elkaar. Altijd de verbinding en de liefde voor elkaar voelen.
Mijn huis is mijn huis. Daar ben ik blij mee. Echt. Maar soms denk ik: het zou nog warmer zijn als iemand hier niet op bezoek kwam, maar thuiskwam.
En…. hoe ik ook gehecht ben aan mijn huis. Ik hoop dat duidelijk is, dat dat dus niet het belangrijkste in mijn leven is. Ik zou het graag ruilen voor een gezellig huisje vol liefde ergens op een dijk langs de rivier, naast het bos of bij het strand. Een leuk appartement in het centrum van de stad mag ook. Het maakt eigenlijk niet uit zolang er op zaterdag een ouderwetse papieren krant in de bus ligt en een kopje koffie van je geliefde op tafel staat en er vrede in je hart is.
Terug naar de eenvoud en de essentie van waar het in dit leven echt om gaat. Ergen thuiskomen.
Waar val ik op en wie valt op mij?
In een vorige blog heb ik de consequenties aangeroerd van een letterlijke val. Niemand vindt het fijn om ongewild een val te maken. Alleen parachutisten is het gegeven door een goede beveiliging een – lange – val te maken. Maar verder? Soms letten we niet op, en dan gaat het goed fout. Er is nog een andere valpartij: als een regering ten val wordt gebracht gaat dat veelal gepaard met geweld of doordat ze ernstige fouten heeft gemaakt en daardoor opstapt.
Er is ook een verschil tussen ergens over vallen en op iemand vallen. Bij het daten gaat het er om, dat iemand je eerst opvalt – opvallend vindt, dat je dan op die persoon valt omdat hij of zij je bevalt. Grappig dat het werkwoord vallen dus positief en negatief gebruikt wordt, al naar gelang de context waarin het geplaatst wordt.
Ik geloof dat het een enkele keer voorkomt, dat beide personen meteen op elkaar vallen. Vaker zal een van de twee zich erg aangetrokken voelen, terwijl de ander nog onzeker is over zijn of haar gevoelens. Als na enige tijd het samenzijn – de ontmoeting beiden bevalt kan het na verloop van een jaar zelfs leiden tot een bevalling…. Anderzijds kan een date ook gruwelijk tegenvallen.
Ik kan er niet omheen, het valt mij op dat ook als je niet meer zo piepjong bent toch het uiterlijk bij de eerste ontmoeting essentieel is. Hoewel, is uitstraling een betere omschrijving?
De eerste keer, dat je elkaar aankijkt bij een date is uiterst belangrijk. Daar staat of valt alles mee. Mannen vallen vaak op een bevallige dame, vrouwen kijken meer dan mannen naar de kleding en uiterlijke verzorging.
Veel uiterlijke aspecten zijn vaak momentopnamen. Er zijn legio cartoons van vrouwen met krulspelden in het haar als ze wakker worden en van mannen met een buik welke bij geval als dienblad gebruikt kan worden. Niemand gaat op voorhand proberen te daten met zulke mensen. Daten is een zaak van vallen en opstaan. Wie vaker dan een of twee keer een afspraakje had dat geen vervolg kreeg moest zich zeker als zo’n gevalletje zich voor het eerst voordeed even herpakken, voordat hij of zij het opnieuw probeert. Een afzegging – een blauwtje valt niet lekker.
Sommige dates zijn echt niet leuk. Het is nog net geen gevecht. Ik herinner mij nog dat ik als jonge knaap een keer werd uitgenodigd bij een dame thuis. Zij zat nota bene achter een bureau en ik mocht op een stoel daarvoor plaats nemen. Misschien was ze bang dat ik in de aanval zou gaan?
Nu schiet mij de spreuk te binnen van Karel Doorman, Karel Doorman wordt vaak geëerd omdat hij in 1942 tijdens de Slag in de Javazee “Ik val aan, volg mij” zou hebben gezegd, wat erg dapper werd gevonden. Dit is echter niet geheel waarheidsgetrouw. Doorman gaf aan alle schepen het sein “Follow me” (“[to] All ships. Follow me”). Daarmee gaf hij aan dat ze niet de Exeter, maar het vlaggenschip De Ruyter moesten volgen. (bron Wikipedia)
Ik zal die kreet absoluut nooit slaken. Maar het kan geen kwaad er voor te zorgen, dat ik niet steeds in de zelfde valkuil loop, mocht ik ooit weer een date hebben… Andersom zet ik wel een valletje als ik een muis wil vangen, maar die strategie hanteer ik niet voor een date..
Hopelijk valt deze blog niet verkeerd en misschien valt hij in de smaak, en ik hoop dat niemand zich aangevallen voelt..