terug

Eten wat de pot schaft .of doen en eten zoals ik het wil ?

maandag 6 oktober 2025

Een brutale vraag: Hoe vaak ga je in je uppie “warm” eten? Eet je vaak met vrienden of familie? Hoe vaak sluit je een date af met samen ergens buiten de deur een hapje eten? Als je zelf wordt uitgenodigd voor een warme hap bij iemand thuis, vertelt de gastheer of – vrouw je op voorhand wat er opgediend wordt, en krijg je daar inspraak in?

Als je na een date in een restaurant een vorkje gaat prikken schijnt het eenvoudig te zijn. Hoewel? Het begint al met de keuze van de eetgelegenheid. Niet iedereen kan en wil aanschuiven in een visrestaurant, een vegetarisch restaurant, een steakhouse, een bruin eetcafé, een Chinees, Italiaans restaurant of een vijfsterrenrestaurant. Het heeft primair te maken met de smaakvoorkeur, dieetwensen maar ook met de (inhoud van) de wederzijdse knip.

Ik eet regelmatig in een bovenzaal van een kerkgebouw met een groepje van pakweg twintig personen. Het eten is in principe gratis, maar er staat een spaarpot op tafel om een gift in te doen, ik vind dat een prima oplossing, en doe er dan ook mijn bijdrage in. Een van de vaste bezoeksters, een vrouw van naar schatting 65 jaar, vraagt de koks altijd het hemd van het lijf over de ingrediënten. Sommige gerechten lust ze niet. Nu de koks dat weten passen zij het menu daarop aan. Dat is als je voor flink aantal mensen moet koken met een beperkt budget niet altijd eenvoudig… Uiteraard respecteer ik ieders wensen, maar hier is het geen restaurant met een menukaart,

Hoe ging dat vroeger ook al weer? Ik zie een parallel, mijn ouders waren ook niet zo rijk, pa was fabrieksarbeider bij Droste en bracht elke vrijdag een zakje met afgekeurde chocola mee, die kregen de werknemers voor thuis. Ma stond al op de uitkijk, ik lustte er maar eentje maar ma lustte er wel pap van. Mijn vader is niettemin heel slank gebleven. Ik bewonder mijn moeder om de creatieve manier, waarop zij met geld omging, waardoor ik en mijn zus niets tekort zijn gekomen. Wij klaagden nooit over het eten en al helemaal niet over de chocolaadjes.

Wanneer je in je eentje wat onderneemt heb je alle vrijheid om te kiezen: Wat ga ik doen, waar doe ik het, wanneer, wat mag het kosten? Met een vriend of vriendin, een partner is dat weer anders, dan is het fijn om rekening te houden met elkaar. En wanneer je ergens bij een groepsgebeuren aanschuift al dan niet met een disgenoot ligt de situatie opnieuw verschillend. Ik heb wel gehoord, dat sommigen afzeggen, wanner ze horen, wat er op het menu staat. Pakweg zeven jaar geleden at ik wekelijks in “mijn” sociëteit, daar kookte ik ook. Maar nooit a la carte. Er waren toen ook eters, die daags tevoren informeerden, wat ik zou bereiden. Op zich is daar niets mis mee. Ook nu gebeurt dat nog. Hoewel er ook gasten zijn die echt alles lusten.

Behalve bij de keuze van het eten is ook afstemming van wensen belangrijk, als je niet alleen maar met iemand samen ergens naar toe gaat. Een museumbezoek, een theatervoorstelling, een fietstocht. Vaak neemt een van beiden het voortouw, hij of zij komt met een voorstel; dan is het weer niet fijn als er kritiek komt tijdens het uitstapje op de initiatiefnemer, terwijl haar / zijn partner al bij de planning de kans had iets in te brengen op het plan. Dan komt er een discussie in de sfeer van: “Had dat nu maar eerder gezegd”.

Wat is het moeilijk te wennen aan het samen dingen doen als je al geruime tijd gewend bent alleen de touwtjes in handen te houden. Ik vergelijk het maar met een koets waar een paard voorgespannen is. Daar is meestal maar één koetsier. Hoe gaat dat in een mensenleven?
Als je soms een andere route moet nemen omdat een nieuwe vriend of vriendin naast je op de bok komt zitten, hoe pak je dat aan?

geplaatst door Aktivo1 - 1100 keer gelezen